Πολλά γράφτηκαν τις τελευταίες μέρες για την νεαρή Ισπανίδα που άφησε την τελευταία πνοή της με υποβοηθούμενη αυτοκτονία, ύστερα από μακρά δικαστική διαμάχη. Ο Τύπος έδωσε μεγάλη έμφαση στην αντιδικία της με μια υπερσυντηρητική θρησκευτική οργάνωση, όπου ανήκε ο πατέρας της και προσπάθησε να αποτρέψει την ευθανασία, με το επιχείρημα ότι «η ζωή είναι δώρο του θεού και μόνο αυτός μπορεί να την αφαιρέσει». Από τη μια λοιπόν ο θρησκευτικός σκοταδισμός και από την άλλη οι «προοδευτικές» θεωρίες του δικαιωματισμού και της «αυτοδιάθεσης του σώματος»! Να πώς στήνεται το δίπολο που λειαίνει συνειδήσεις και κρύβει την ουσία. Σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο υποβαθμίζονται ραγδαία η αναγκαία κρατική φροντίδα σε ασθενείς, η παροχή θεραπείας, ακόμα και η στήριξη στην αρρώστια και στον πόνο. Αντίστροφα, αυξάνονται τα κράτη που νομιμοποιούν το «δικαίωμα» στον θάνατο, αλλά και οι ευθανασίες σε χώρες που υπάρχει ήδη τέτοια νομοθεσία. Στην Ισπανία για παράδειγμα, από το 2021 που ισχύει ο νόμος έως τα μέσα του 2025 είχαν καταγραφεί συνολικά 1.300 τέτοιοι θάνατοι. Το 2024 αυξήθηκαν κατά 27,5% σε σχέση με το 2023 (426 από 334 θάνατοι) που δείχνει ότι η απελπισία από τα αδιέξοδα που αναπαράγει το σάπιο σύστημα χτυπάει την πόρτα ολοένα και περισσότερων ανήμπορων ανθρώπων, που βλέπουν «διέξοδο» μόνο στην ευθανασία! Μικρή λεπτομέρεια: Η νεαρή Ισπανίδα προερχόταν από ένα κακοποιητικό οικογενειακό περιβάλλον και είχε δείξει πολλά σημάδια ότι χρειάζεται βοήθεια και στήριξη, που ποτέ δεν της δόθηκαν από τις κρατικές δομές Πρόνοιας, μέχρι να καταλήξει παραπληγική ύστερα από απόπειρα αυτοκτονίας. Εκεί ήταν που την θυμήθηκε το κράτος και της πρόσφερε αμέριστη βοήθεια για να ...βάλει τέλος στη ζωή της.