Την ίδρυση πολιτικού κόμματος με την ονομασία «Ξεκινάμε για την Ελπίδα» ανακοίνωσε χτες η Μ. Καρυστιανού, με τις πρώτες - γενικόλογες - θέσεις να επιβεβαιώνουν ότι τίποτα νέο δεν έχει να ελπίζει ο λαός από τα αναχώματα που στήνονται στο πλαίσιο της αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος και με στόχο - με προμετωπίδα τη δήθεν «κάθαρση» του σάπιου συστήματος, που οδηγεί τον λαό στα καθημερινά «Τέμπη» - αυτό «να φορέσει τα ρούχα του αλλιώς», κρατώντας «εντός των τειχών» τη λαϊκή δυσαρέσκεια που εκφράστηκε με πρωτοφανή μαζικότητα και ταξικά χαρακτηριστικά το προηγούμενο διάστημα.

Αρκεί μόνο μια προσεκτική ανάγνωση των όποιων θέσεων, που προβάλλονται με αρκετή δόση «δημιουργικής ασάφειας» στην επίσημη ιστοσελίδα του φορέα, για να αποκαλυφθεί το γνώριμο και άκρως επικίνδυνο ιδεολόγημα του «ακομμάτιστου» και «ανεξάρτητου κινήματος πολιτών». Πρόκειται για μια παλιά, δοκιμασμένη συνταγή του αστικού πολιτικού συστήματος, στην προσπάθεια να παρουσιαστεί η οργανωμένη πολιτική δράση ως κάτι «παρωχημένο» προκειμένου να αντικατασταθεί από τη δήθεν «καθαρότητα» και τον «μεσσιανισμό» μεμονωμένων προσώπων. Αποπολιτικοποίηση που κάθε άλλο παρά αθώα είναι, αντίθετα στοχεύει στον αφοπλισμό του εργατικού - λαϊκού κινήματος και στην απομάκρυνσή του από την αναζήτηση των πραγματικών ενόχων για τα σημερινά δεινά.

Η ιστοσελίδα του νέου φορέα επιχειρεί μάλιστα να καπηλευτεί τις μεγαλειώδεις λαϊκές συγκεντρώσεις, μιλώντας περί «λαϊκής υπόδειξης», ενώ την ίδια στιγμή προσπαθεί με γενικόλογες αναφορές περί «υπαρξιακών απειλών» να καλλιεργήσει την ιδέα των «εθνικών» στόχων, να αποκρύψει την αμείλικτη ταξική πραγματικότητα, ότι το έγκλημα στα Τέμπη δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας τυχαίας «διαφθοράς» ή γενικά της «παθογένειας ενός ολόκληρου κράτους» και της «ανικανότητας» ορισμένων προσώπων, αλλά το νομοτελειακό αποτέλεσμα της εγκληματικής πολιτικής του κέρδους, της στρατηγικής της ΕΕ για την «απελευθέρωση» των μεταφορών και τον τεμαχισμό του σιδηροδρόμου, που θυσιάζει την ασφάλεια στον βωμό της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων, την οποία υπηρετούν το αστικό κράτος και όλες οι κυβερνήσεις.

Το ίδιο «αόριστα» και αταξικά παρουσιάζονται και όλα τα υπόλοιπα γενικόλογα συνθήματα περί «δικαιοσύνης», «διαφάνειας», «δημοκρατίας» και «ανεξαρτησίας», πίσω από τα οποία επιχειρείται να δηλώσει ο λαός πίστη στην αστική νομιμότητα και στους θεσμούς της ΕΕ, που γέννησαν το έγκλημα, να μην αμφισβητεί ούτε στο ελάχιστο το κυνήγι του κέρδους, αφήνοντας στο απυρόβλητο τον πραγματικό ένοχο, που δεν είναι άλλος από το κεφάλαιο και το κράτος του.

Ομως ο λαός έχει πλέον την πείρα να αναγνωρίζει αυτές τις κινήσεις, που διαχρονικά αξιοποιούνται για να μένει άθικτη η εγκληματική πολιτική του κέρδους πίσω από νέα «προσωπεία», που τα επιστρατεύει στα «ζόρια» ως τις νέες κομματικές «εφεδρείες».