Σχεδόν 400 είναι ήδη τα σωματεία του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα που μαζί με συνταξιουχικές οργανώσεις δηλώνουν «παρών» στη μεγάλη Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ στις 4 Απρίλη. Μια συμμετοχή που φανερώνει σημαντικές διεργασίες στο συνδικαλιστικό κίνημα, στο φόντο της γενικευμένης ανησυχίας των εργαζομένων για την εξέλιξη του πολέμου και τις επιπτώσεις του στα εργατικά - λαϊκά στρώματα.

Η συμμετοχή των σωματείων στην κορυφαία αυτή στιγμή για το συνδικαλιστικό κίνημα δεν είναι μια τυπική διαδικασία. Γίνεται αφορμή για ουσιαστική συζήτηση, με συνεδριάσεις ΔΣ, με Γενικές Συνελεύσεις και πλούσια δράση σε χώρους δουλειάς. Συνδυάζεται με αγωνιστικές παρεμβάσεις διεκδίκησης, με κινητοποιήσεις που αποφασίζονται και σχεδιάζονται από σωματεία, όπως της Παρασκευής στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις.

Η συζήτηση σε εκατοντάδες χώρους δουλειάς βάζει στο επίκεντρο το πώς βρίσκει την εργατική τάξη η κλιμάκωση της πολεμικής εμπλοκής, ποια είναι η στάση τη εργοδοσίας, ποιες είναι συγκεκριμένα οι αξιώσεις της από τους εργαζόμενους, πώς αξιοποιεί το νομικό πλαίσιο και τον αέρα που της δίνει η κυβέρνηση για να εντείνει την εκμετάλλευση, να εφαρμόσει το δόγμα «τα κεφάλια μέσα».

Κυρίως, το πώς θα δοθεί απάντηση σε κάθε κλάδο, με άξονα το ίδιο το σύνθημα της Πανελλαδικής Σύσκεψης «Καμιά θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους. Οργάνωση και αγώνας για την ανατροπή». Αυτό το σύνθημα φωτίζει την αντεπίθεση που είναι αναγκαίο και μπορεί να οργανώσει η εργατική τάξη, δείχνοντας μέσα στη δράση τι κίνημα χρειάζεται σήμερα:

Εκεί που η κυβέρνηση πετάει ένα ξεροκόμματο από τα ματωμένα πλεονάσματα για να χρηματοδοτήσει από την «άλλη τσέπη» την άνοδο των τιμών, πραγματικός αντίπαλος είναι οι εργαζόμενοι και τα σωματεία που παλεύουν για ουσιαστικά μέτρα ανακούφισης, να πληρώσει το κεφάλαιο και όχι ο λαός.

Εκεί που η εργοδοσία καλεί τους εργάτες να δουλέψουν κόντρα βάρδιες και υπερωρίες (π.χ. μεταλλεία χρυσού, διυλιστήρια, εργοστάσια μετάλλου, πολεμική βιομηχανία κ.α.), αφού με τον πόλεμο οι όμιλοι μυρίζονται κέρδη πάνω στα κέρδη, με απεργίες και άλλες κινητοποιήσεις υψώνεται τείχος, διεκδικώντας σταθερό εργάσιμο χρόνο και να πάψουν οι εργαζόμενοι να παίζουν τη ζωή τους κορόνα - γράμματα.

Στα βαπόρια που στέλνονται στο πεδίο του πολέμου, αλλά και σε υποδομές που αξιοποιούνται σαν κρίκοι εμπλοκής, όπως στα λιμάνια, το «καμιά θυσία» πήρε σάρκα και οστά με μεγάλες κινητοποιήσεις, όπως η απεργία στις 6 Φλεβάρη σε Πειραιά και Θριάσιο και στις 5 Μάρτη με τους ναυτεργάτες να «δένουν κάβους», απαιτώντας να γυρίσουν όλοι πίσω από τον Περσικό.

Σε άλλους χώρους, όπου διευθυντάδες επιστρατεύουν τους «κινδύνους από την αστάθεια», ζητώντας από τους εργάτες να σκύψουν το κεφάλι, αφού όπως λένε «όλοι στην ίδια βάρκα είμαστε, έρχονται δύσκολες μέρες», εργαζόμενοι και σωματεία δεν το βάζουν κάτω: Διεκδικούν ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις και κατοχύρωση δικαιωμάτων.

Τα παραδείγματα είναι πολλά και δείχνουν τη δύναμη που έχει ο οργανωμένος εργάτης, ο συντονισμός και η αλληλεγγύη, για να μη σταθεί σε «χλωρό κλαρί» η πολιτική της κυβέρνησης και των αστικών κομμάτων που σέρνει τον λαό στον όλεθρο. Να προσπεράσουν οι εργαζόμενοι τις σάπιες συνδικαλιστικές ηγεσίες, όπως της ΓΣΕΕ, που γίνονται αγκωνάρια για την εφαρμογή της εγκληματικής πολιτικής του κεφαλαίου.

Να βαθύνει κι άλλο τη διαχωριστική γραμμή: Από τη μία τα κέρδη που πάνε μαζί με τα οράματα του κεφαλαίου και τους πολέμους για την πραγματοποίησή τους, τις θυσίες δίχως τέλος. Και από την άλλη η ζωή με δικαιώματα, το όραμα του εργαζόμενου λαού να ζήσει όπως του αξίζει στον 21ο αιώνα, χωρίς πολέμους και εκμετάλλευση.

Σταθμός και «τομή» σε αυτές τις συνθήκες, για την οργάνωση της σύγκρουσης, για να βρεθεί η εργατική τάξη και το δίκιο της στο προσκήνιο, είναι η πρωτοβουλία που παίρνει το ΠΑΜΕ, το ανοιχτό και πλατύ κάλεσμα που απευθύνει στα εργατικά σωματεία, σε συνδικαλιστές και εργάτες να βρεθούν στις 4 Απρίλη στην Καισαριανή.

Κάθε συνδικαλιστής, κάθε σωματείο και εργαζόμενος που έχει γνήσια ανησυχία για τις εξελίξεις, που δεν συμβιβάζεται με τον ζόφο, τη ΝΑΤΟική εμπλοκή, τις βάσεις και τους εξοπλισμούς, που αγωνιά για ένα κίνημα αντεπίθεσης και ανατροπής, έχει τη δική του θέση στη Σύσκεψη. Εκεί που πραγματικά θα χτυπάει η καρδιά της εργατικής τάξης!