Η αρχή γίνεται με το συμφωνικό ποίημα «Ο Διγενής δεν πέθανε» (1952), που κυκλοφόρησε πρόσφατα, με εισαγωγή του μουσικολόγου Αλέξανδρου Χαρκιολάκη, διευθυντή του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής».

Σύντομα θα ακολουθήσει το πλέον εμβληματικό έργο του Αλέκου Ξένου, η «Συμφωνία ν.1 της Αντίστασης», σε πρόλογο του Βύρωνα Φιδετζή και μουσικολογική επιμέλεια της Λουίζας Αντύπα και του διακεκριμένου μαέστρου. Στη συνέχεια θα πάρουν σειρά τα υπόλοιπα συμφωνικά του έργα. Στόχος του εκδοτικού οίκου είναι το συνολικό έργο του Ξένου να αναδειχθεί και να γίνει ευκολότερα προσβάσιμο στους ερμηνευτές σε Ελλάδα και εξωτερικό, ώστε να φτάσει στους τελικούς αποδέκτες: Στο κοινό.

Ο μουσουργός εμπνεύστηκε το έργο του αυτό από την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη. Το έργο αγαπήθηκε από το κοινό όπου παρουσιάστηκε - το 1957 μάλιστα παίχτηκε από τις ορχήστρες του Λένινγκραντ και της Μόσχας, με μαέστρους τον Ανδρέα Παρίδη (ο οποίος ήταν και ο πρώτος που το διηύθυνε στην Ελλάδα, με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, το 1956) και τον Οδυσσέα Δημητριάδη αντίστοιχα. Το έργο διηύθυναν ακόμα, κατά καιρούς, οι Ακης Καβαλλιεράτος, Βύρων Φιδετζής, Ανδρέας Πυλαρινός, Αλκης Παναγιωτόπουλος, και πιο πρόσφατα ο Χρήστος Κολοβός.

Μιλώντας για τον Διγενή και τον Σικελιανό, ο Αλέκος Ξένος αναφέρει στην αυτοβιογραφία του (2013, Μουσείο Μπενάκη): «Το έργο "Ο Διγενής δεν πέθανε", κοντά στο συμφωνικό ποίημα είναι και μπαλέτο. Αυτό το συμφωνικό έργο το έγραψα με μία ευφορία ψυχής, γιατί είναι ένα έργο αισιόδοξο (...) παρ' όλα αυτά που περάσαμε, τις κακουχίες, τους φόνους, τα κυνηγητά (...).

Με τον ποιητή Αγγελο Σικελιανό είχαμε μια βαθιά φιλία, μια εκτίμηση μεγάλη. Τα "Χορικά - Ο Θάνατος του Διγενή" γράφτηκαν με την παρότρυνση του Σικελιανού (που) εβοήθησε πάρα πολύ, και εις τη μουσική. (...) Πήγαινα συχνά στο σπίτι του Σικελιανού. Σε μια φιλική παρέα με (...) τη Μιλιέξ κ.α. ακούσαμε την "Αντίσταση", το ποίημα που έχει γράψει ο Σικελιανός και έβαλα εγώ μουσική. Από κει και πέρα είχαμε πια μια πολύ βαθιά φιλία και σε συνεργασία έγραψα και τα Χορικά, γιατί "Ο θάνατος του Διγενή" είναι ένα σύμβολο που απεικόνισε γενικά την Αντίσταση. Σε κάποια στιγμή όμως λέω: "Γιατί δάσκαλε πρέπει να πεθάνει οπωσδήποτε, ενώ ξέρουμε ότι οι ιδέες αυτές ζουν;". Και "εγώ", λέω, "θα γράψω ένα έργο και θα λέω τα αντίθετα: Ο Διγενής δεν πέθανε". Αυτός, με αυτήν τη φωνή τη στέρεη, εκάγχασε. Και έτσι, με την ευκαιρία αυτή, έγραψα το συμφωνικό ποίημα "Ο Διγενής δεν πέθανε". Δηλαδή ότι μπορεί να σκοτώσεις τον άνθρωπο, αλλά να σκοτώσεις τις ιδέες δεν είναι δυνατόν».