Αυτή η φωνή, με το σύνθημα «'Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» να διαπερνά κάθε χώρο δουλειάς και κλάδο, που η εργοδοσία με την ασυλία κυβερνήσεων - κράτους και ΕΕ τούς μετατρέπει σε παγίδες θανάτου, αναδείχθηκε από τις ομιλίες συνδικαλιστών στη μεγαλειώδη συγκέντρωση.

«Τα δάκρυά μας έγιναν ορμητικό ποτάμι που θα τους πάρει παραμάζωμα μέσα από την οργάνωση και τον αγώνα», τόνισε ο Μάρκος Μπεκρής, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά.

«Για μας» - τόνισε - «είναι καθαρό ότι απέναντί μας έχουμε την πολιτική που εδώ και δεκαετίες εφαρμόζουν όλες οι κυβερνήσεις. Στο όνομα της "απελευθέρωσης" και της "ανταγωνιστικότητας" διέλυσαν τον ενιαίο δημόσιο χαρακτήρα του σιδηρόδρομου, τεμάχισαν, ιδιωτικοποίησαν, υποστελέχωσαν, άφησαν κρίσιμα συστήματα ασφαλείας ανενεργά. Και όλα αυτά στο πλαίσιο κατευθύνσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που αντιμετωπίζει τις μεταφορές ως πεδίο κερδοφορίας για τους ομίλους».

Και, αναδεικνύοντας τις διαχρονικές ευθύνες, υπογράμμισε πως είναι καθαρό ότι «δεν πρόκειται για "παθογένεια", αλλά για κανονικότητα ενός κράτους που λειτουργεί εχθρικά απέναντι στις ανάγκες του λαού. Γιατί αυτό το κράτος δεν είναι ουδέτερο. Δεν είναι "κακοδιαχειριζόμενο" απλώς. Είναι ταξικά προσανατολισμένο. Είναι κράτος που υπηρετεί την κερδοφορία των λίγων. Και γι' αυτό δεν φτιασιδώνεται, δεν εξανθρωπίζεται, δεν διορθώνεται με μερεμέτια, αλλά ανατρέπεται».

Γι' αυτό και «έχουμε χρέος και ευθύνη να ξεκαθαρίσουμε τι κίνημα θέλουμε», τόνισε. «Θέλουμε ένα κίνημα που θα περιορίζεται σε συμβολικές διαμαρτυρίες, που θα περιμένει "δικαίωση" από τους ίδιους που γέννησαν το έγκλημα; 'Η θέλουμε ένα κίνημα οργανωμένο στους χώρους δουλειάς, με σωματεία ζωντανά, μαχητικά, που δεν θα συμβιβάζονται με τη λογική του "μικρότερου κακού" και "σφάξε με αγά μου να αγιάσω";». Και υπογράμμισε τον ρόλο των σωματείων: «Να οργανώνουν, να αποκαλύπτουν, να διεκδικούν. Γι' αυτό δεν παραιτηθήκαμε από την προσπάθεια να ενωθεί ο αγώνας του Συλλόγου των Συγγενών των Θυμάτων των Τεμπών μαζί με τον αγώνα του εργατικού - λαϊκού κινήματος, και να μη γίνει όχημα κάποιων που τη βλέπουν αλλιώς, για να ξεπλύνουν τις ευθύνες του κράτους και της ΕΕ μέσα από τρόπους αθώωσης και δήθεν μεταρρυθμίσεων που θα γίνουν πιο φιλάνθρωποι.

Χωρίς αυτό το οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, το έγκλημα θα είχε ήδη θαφτεί κάτω από πορίσματα, επιτροπές και τηλεοπτικά πάνελ. Χωρίς αυτό το ποτάμι της οργής και της διεκδίκησης, θα είχε μείνει ο ατομικός πόνος. Με τον αγώνα έγινε συλλογική δύναμη και οργάνωση που έχει η συνέχεια του αγώνα. Και πρέπει να πάμε παραπέρα.

Δίνουμε υπόσχεση ότι δεν θα ξεχάσουμε, ότι δεν θα συγχωρέσουμε. Δεν θα σταματήσουμε μέχρι να ανατραπεί η πολιτική που γεννά τέτοια εγκλήματα και να αποδοθούν όλες οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες.

Και αυτή η υπόσχεση δεν είναι σύνθημα. Είναι καθήκον. Απέναντι στους νεκρούς. Απέναντι στα παιδιά μας. Απέναντι στη δική μας αξιοπρέπεια. Για να μη ζήσουμε ξανά Τέμπη. Για να μπει στο επίκεντρο η ζωή και να φύγει το κέρδος. Για να μπορούμε να κοιτάμε τα παιδιά μας στα μάτια και να τους λέμε: Κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας».

«Η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, για τους νεκρούς στους χώρους δουλειάς, για τα παιδιά μας, θα έρθει από τον οργανωμένο αγώνα μας για να ανατραπεί η πολιτική που γεννά καθημερινά νέα εγκλήματα», τόνισε από το βήμα της συγκέντρωσης ο Σπύρος Μαρίνης, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ και πρόεδρος του ΔΣ της ΔΟΕ, μεταφέροντας το μήνυμα των εργαζομένων στο Δημόσιο ότι «δεν θα συνηθίσουμε ως κανονικότητα τη βαρβαρότητα που συναντάμε στους χώρους δουλειάς μας. Δεν θα συμβιβαστούμε με την εγκληματική πολιτική που έχει βυθίσει στη θλίψη δεκάδες οικογένειες συναδέλφων, εργαζομένων στην καθαριότητα των δήμων, γιατί η υγεία μας λογίζεται ως κόστος. Που έχει μετατρέψει αρκετά σχολεία σε βραδυφλεγείς βόμβες, με σοβάδες να πέφτουν στα κεφάλια μας ακόμα και την ώρα που κάνουμε μάθημα, και ατυχήματα που συμβαίνουν να είναι όλο και πιο συχνά, όλο και πιο σοβαρά».

«Συνεχίζουμε πιο μαζικά, πιο αποφασιστικά. Θα μας βρουν όλους μαζί ενωμένους, τα σωματεία, εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τους μαθητές, τους φοιτητές, μαζί με τον Σύλλογο των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, γιατί έχουμε χρέος απέναντι στα θύματα και στους συγγενείς, αλλά και στους συναδέλφους μας, που ο καθένας θα μπορούσε να ήταν στα θύματα. Με τη δική μας φωνή, τη δική μας δύναμη και το δικό μας δίκιο, με τη δική μας οργάνωση και αλληλεγγύη, μπορούμε να καταφέρουμε. Χωρίς αναμονή από δοκιμασμένες λύσεις και επίδοξους σωτήρες», είπε ανάμεσα σε άλλα.

«Στέλνουμε και σήμερα το μήνυμα προς την κυβέρνηση και τους επιχειρηματικούς ομίλους ότι ούτε συνηθίσαμε ούτε θα ξεχάσουμε», υπογράμμισε και ο Γιώργος Στεφανάκης, μέλος της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, αναδεικνύοντας ότι «όλος αυτός ο αγώνας που γίνεται και από τα ίδια τα εργατικά σωματεία, μαζί με τις οικογένειες των θυμάτων, μαζί με τον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων, έχει ήδη καταδικάσει πολιτικά την κυβέρνηση της ΝΔ και συνολικά την πολιτική που υπηρέτησαν όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα».

Μίλησε για τους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, τις μαζικές μεταφορές που «έχουν μετατραπεί σε μια απέραντη "κοιλάδα των Τεμπών"», θυμίζοντας τους πάνω από 200 νεκρούς εργαζόμενους στο μεροκάματο, «που η κυβέρνηση προσπαθεί να "κρύψει" με διάφορες αλχημείες».

Οπως είπε, «είναι ένας ακήρυχτος πόλεμος απέναντι στις ζωές μας. Πόλεμος που διεξάγεται από το κράτος και τους επιχειρηματικούς ομίλους, με τη βούλα των νόμων που οι κυβερνήσεις τούς κόβουν και τους ράβουν στα μέτρα της κερδοφορίας, όπως οι πρόσφατοι νόμοι Χατζηδάκη, Γεωργιάδη και Κεραμέως που σμπαράλιασαν τον εργάσιμο χρόνο. Σε αυτόν τον πόλεμο σκοτώθηκαν οι 5 εργάτριες μανάδες στην μπισκοτοβιομηχανία "Βιολάντα" στα Τρίκαλα. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι αυτό το εχθρικό για μας τους εργαζόμενους σύστημα, που υπηρετούν η κυβέρνηση της ΝΔ και όλα τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της κερδοφορίας, της ανταγωνιστικότητας των ομίλων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δεν λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή, λογαριάζει μόνο κέρδη».

Και κάλεσε «μέσα από την οργάνωσή μας στα συνδικάτα και στα σωματεία, σε σύγκρουση με τη μεγαλοεργοδοσία και το κράτος της, να ανοίξει ο μόνος ελπιδοφόρος δρόμος για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας. Με την εργατική τάξη μπροστά, στον κοινό αγώνα με όσους στενάζουν από την αντιλαϊκή πολιτική, τους βιοπαλαιστές αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες και επιστήμονες, έχουμε τη δύναμη να κατακτήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και ευημερία. Για να κερδίσουμε εμείς, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Μέση λύση δεν υπάρχει».

Ο ομιλητής μετέφερε την καταδίκη των σωματείων στην επίθεση στο Ιράν, σημειώνοντας πως «φέρνουν πιο κοντά την πιθανότητα γενικευμένου πολέμου» και τονίζοντας ότι η κυβέρνηση έχει ευθύνες για την εμπλοκή της χώρας, που κάνει τον λαό στόχο αντιποίνων. Μίλησε για τις πολεμικές προετοιμασίες της χώρας και είπε ότι «δεν θα ανεχτούμε τα παιδιά μας να συνηθίσουν την εικόνα φέρετρων με σημαίες από πάνω».