Οι μόνοι που δεν πέφτουν από τα σύννεφα είναι οι εργαζόμενοι. Ειδικά όσοι συμμετέχουν ενεργά στους αγώνες και στα σωματεία τους, όσοι έχουν γνήσια ανησυχία για το συνδικαλιστικό κίνημα. Δηλαδή, όσοι έχουν δει με τα μάτια τους τη σαπίλα του εργατοπατερισμού, τις νοθείες, τους πλαστούς συσχετισμούς. Ποιος δεν θυμάται ότι το 2020 η κυβέρνηση έστελνε τα ΜΑΤ για να επιβάλει ξανά αυτήν τη σάπια συνδικαλιστική ηγεσία και τη νοθεία της στο συνέδριο της ΓΣΕΕ; Ακόμα και σήμερα, οι ίδιες δυνάμεις επιχειρούν να επιβάλουν ψηφιακές διαδικασίες στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, προσπαθώντας να «αναπαραχθούν» με τις γνωστές νοθείες και μαϊμουδιές. Αυτός είναι ο κόσμος του κεφαλαίου και των κομμάτων του: Ο κόσμος της εκμετάλλευσης για τα κέρδη, της συνδικαλιστικής σαπίλας, της ρεμούλας με νούμερα που ζαλίζουν, την ίδια στιγμή που «υπογράφουν» την καθήλωση μισθών και δικαιωμάτων. Δυστυχώς γι' αυτούς υπάρχει και ο άλλος κόσμος: Των πραγματικών συνδικάτων, των περήφανων αγώνων και των διεκδικήσεων, που δεν παίρνουν την άδεια κανενός εργατοπατέρα. Της χειραφέτησης από τη γραμμή εργοδοτών - κυβερνήσεων και των συνδικαλιστών τους. Εκεί βρίσκεται η πραγματική ελπίδα!