Το αφήγημα της «ηρωίδας μάνας», που «δουλεύει το βράδυ για να βλέπει τα παιδιά της», στήνουν διάφορα ΜΜΕ με αφορμή τις εργάτριες που σκοτώθηκαν στη «Βιολάντα». Το παρουσιάζουν μάλιστα ως «διευκόλυνση» από την εργοδοσία, για να προσαρμόζεται η ανάγκη για το μεροκάματο στη φροντίδα του νοικοκυριού. Αλλοι πάλι καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι βάζει μπουρλότο στην «πυρηνική οικογένεια», αφήνοντας τις γυναίκες να δουλεύουν βράδυ, υπονοώντας λίγο - πολύ ότι η θέση τους είναι στο σπίτι και στη φροντίδα παιδιών και γερόντων, ανεξάρτητα από το αν δουλεύουν ή όχι. Αλείφουν βούτυρο στο ψωμί της εκμετάλλευσης και της ανισοτιμίας, που τη θεωρούν βέβαια δεδομένη και απαραβίαστη στο σύστημα του καπιταλιστικού κέρδους. Οι γυναίκες αυτές και δεκάδες ακόμα συναδέλφισσές τους δεν δούλευαν βράδυ από επιλογή, αλλά από ανάγκη, σ' ένα εργασιακό κάτεργο, όπως αποδείχτηκε. Δεν τις διευκόλυνε η εργοδοσία, ούτε το αντεργατικό κράτος, που με τους νόμους του προωθεί την «εναρμόνιση» της επαγγελματικής με την οικογενειακή ζωή, με εργασιακές σχέσεις γαλέρας. Κι επειδή νομίζουν ότι μιλάνε και γράφουν σε κενό αέρος, ούτε που περνάει από το μυαλό των διάφορων φωστήρων και δήθεν υπερασπιστών της γυναίκας μάνας και εργάτριας ότι στον σοσιαλισμό η φροντίδα του νοικοκυριού δεν ήταν ατομική υπόθεση και ότι η γυναίκα - εργάτρια είχε μόνιμη και σταθερή δουλειά, 7ωρο - πενθήμερο, με πλήρη μέτρα προστασίας, όπως όλοι οι εργαζόμενοι, ενώ απαγορευόταν η νυχτερινή εργασία γυναικών στη βιομηχανία.