Κινηματογραφική εβδομάδα χωρίς κάτι συναρπαστικό να γεμίζει τις κινηματογραφικές μας αποσκευές. Την επόμενη εβδομάδα έρχεται πληθώρα ταινιών, που ίσως να έχει περισσότερα να μας δώσει. Συχνά μιλάμε για τις προσδοκίες που διαψεύδονται όταν βλέπουμε επιτέλους μια ταινία που έχει πάρει μεγάλη δημοσιότητα ή πολλά βραβεία στα φεστιβάλ! Ε να λοιπόν, αυτή είναι μια τέτοια εβδομάδα! Βερολίνο και Λος Αντζελες σημειώσατε Χ, μια απογοήτευση αμφότερα.

Γυρισμένο στην Αρκτική, το «Mankind's Folly» ακολουθεί δύο ανθρώπους εκατέρωθεν του Βερίγγειου πορθμού: Τον Νικήτα στην Ανατολική Σιβηρία και την Μάρθα στη Βόρεια Αλάσκα, που βλέπουν τον κόσμο τους να καταρρέει καθώς το permafrost, δηλαδή το επί χιλιετηρίδες παγωμένο έδαφος, που φυλάκισε μέσα του την εποχή των μαμούθ, τώρα ξεπαγώνει με ταχύτατους ρυθμούς και κατακρημνίζεται, αποσταθεροποιώντας όχι μόνο τα σπίτια και τις ζωές τους, αλλά και ολόκληρο τον πλανήτη.

Ο Γιώργος Αυγερόπουλος αρκετά χρόνια μετά τη σειρά ντοκιμαντέρ που είχε κάνει το 2008, επανέρχεται στον «τόπο του εγκλήματος», αυτήν τη φορά σε ένα ντοκιμαντέρ με περισσότερο οικολογικές και λιγότερο γεωπολιτικές ανησυχίες.

Και μπορεί να μας έλειψε η πιο μεγάλη και ολοκληρωμένη εικόνα της Αρκτικής, ειδικά σε μια περίοδο που φουντώνουν οι ανταγωνισμοί για το ποιος θα έχει την πρωτοκαθεδρία στη μοιρασιά της παγωμένης γης και του πλούτου της, για το μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι που είναι σε εξέλιξη και τις βάναυσες λέξεις που γράφονται πάνω στο χιόνι, όπως στρατιωτικοποίηση, βάσεις, εξοπλισμοί, ασκήσεις, νέοι δρόμοι εμπορίου, νέοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι. Ομως ένας λίγο - πολύ υποψιασμένος θεατής μπορεί να προβληματιστεί για το πώς αυτό το σύστημα, το καπιταλιστικό, καταστρέφει τόσο το περιβάλλον, όσο και τους ανθρώπους για να πετύχει τη μέγιστη δυνατή κερδοφορία.

Ο Αυγερόπουλος επιλέγει να εστιάσει στο περμαφρόστ, το μόνιμα παγωμένο έδαφος της Αρκτικής, πραγματοποιώντας ένα ταξίδι εκατέρωθεν του Βερίγγειου πορθμού και καταγράφοντας την κλιματική μεταβολή σε Αλάσκα και Σιβηρία. Αναφέρεται στην εκμετάλλευση της Αρκτικής από τους μονοπωλιακούς ομίλους της Ενέργειας και περιγράφει με πολύ ζοφερά χρώματα την τρέχουσα πραγματικότητα. Οι άνθρωποι που ζουν και στις δυο πλευρές είναι απογοητευμένοι, θυμωμένοι. Εντύπωση προκαλούν τα λόγια ενός παλιού Σοβιετικού γεωφυσικού, ειδικού στο αρκτικό κλίμα, που αφηγείται ότι στα μέσα της δεκαετίας του '80 η ΕΣΣΔ ανταποκρίθηκε στην πρότασή του και ξεκίνησε ένα πείραμα, το οποίο με φυσικό τρόπο μείωνε τοπικά τη θερμοκρασία του εδάφους.

Οι σιδερένιοι νόμοι του καπιταλισμού είναι αμείλικτοι. Η ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος βρίσκεται στην αντίθετη κατεύθυνση. Απαιτεί ανάπτυξη με γνώμονα το σύνολο των κοινωνικών αναγκών και όχι το καπιταλιστικό κέρδος. Για αυτό και η φράση που ακούγεται στο τέλος του ντοκιμαντέρ, «Οι άνθρωποι πρέπει να επαναπροσδιορίσουν τους εαυτούς τους εγκαίρως», μας φαίνεται τόσο λίγη...

Τοποθετημένη στη Νέα Υόρκη του 1952, η ταινία ακολουθεί τον Marty Mauser, έναν 23χρονο πωλητή παπουτσιών στο Lower East Side, ο οποίος έχει μια φιλοδοξία που κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά: Να γίνει ο μεγαλύτερος παίκτης πινγκ-πονγκ στον κόσμο.

Γρήγορο μοντάζ, μια κάμερα που κινείται με απερίγραπτη νευρικότητα ακολουθώντας έναν άνθρωπο που όλο τρέχει, χωρίς να ξέρει ακριβώς πού πηγαίνει... Μάλλον προς τη «δόξα» τραβά, γι' αυτό και δεν γυρίζει να κοιτάξει τα συντρίμμια που αφήνει στο διάβα του, γι' αυτό φιλάει «κατουρημένες ποδιές» για να επιτύχει το «αμερικάνικο όνειρο», να βγάλει λεφτά και να καταξιωθεί κάπου και συγκεκριμένα στο πινγκ-πονγκ... Εναν άνθρωπο χωρίς αναστολές, γεμάτο κυνισμό και ναρκισσισμό, που παρ' όλη τη μεγάλη διάρκεια, ο Σάφντι τον αφήνει να είναι υπερβολικά ρηχός και επίπεδος σαν χαρακτήρας και στο τέλος μάλιστα τον δικαιώνει... Ομως πώς αλλιώς θα γινόταν, αφού έχτισε όλη του την ταινία στο όνομα του Τίμοθι Σαλαμέ, που τραβάει καλά στο μάρκετινγκ! Δεν πήγαν καλά... οι αθλητές στα αδέρφια Σάφντι φέτος. Ούτε το «The Smashing Machine: Η Καρδιά Ενός Μαχητή» του Μπένι Σάφντι ευδοκίμησε σεναριακά! Σενάριο δεν είναι το τρέχω από μέρος σε μέρος και δημιουργώ υπό πλοκές που δεν καταλήγουν πουθενά. Χρειάζεται και πολύ περισσότερο μια στιβαρή ιστορία!

Κλουζ, Τρανσυλβανία. Μια δικαστική υπάλληλος που εκτελεί τυφλά αποφάσεις σε κάτι που μοιάζει ως μια τυπική μέρα στη δουλειά, έρχεται αντιμέτωπη με ένα ακραίο γεγονός που θα της ταράξει τη ζωή. Κλονισμένη, περιφέρεται στην πόλη μιλώντας με φίλους και αγνώστους προσπαθώντας να επαναπροσδιορίσει τη ζωή της.

Ρητορικά πάντα, θα θέλαμε να θέσουμε ένα ερώτημα ξεκινώντας. Μα δεν βρίσκεται ένας άνθρωπος εκεί στη Ρουμανία να του πει δυο αληθινές ταξικές κουβέντες, να τον ρωτήσει με ποια πλευρά είναι, να του πει τέλος πάντων ότι όλος αυτός ο ιδεολογικός αχταρμάς δεν ωφελεί πουθενά και κανέναν; Δεν βρίσκεται ένας άνθρωπος να του πει ότι δεν μπορείς να μιλάς για το τέλος του κόσμου όταν υπάρχει πραγματική εναλλακτική λύση, την οποία θάβεις σε μνημεία πεσόντων του αντικομμουνισμού; Δεν του έχει πει κανείς ποιος είναι ο Ζελένσκι, ποια συμφέροντα κρύβονται πίσω του; Οτι δεν διαλέγουμε ιμπεριαλιστή; Δεν έχει βρεθεί κανείς να του εξηγήσει ότι μέσα από τη δήθεν ειρωνεία και το δήθεν ξεσκέπασμα των συμφερόντων δικαιώνει την ΕΕ και τα τσιράκια της; Οτι δεν θα καταλάβει κανείς γιατί μας δείχνει έναν χαρακτήρα που τρέφεται από το σύστημα, να γεμίζει δήθεν ενοχές και να μας ζαλίζει ακριβώς 109 λεπτά με το να τον ξεπλύνει, επειδή είναι τάχα δημιούργημα του συστήματος; Και κάτι για το τέλος: Δεν θα πάψει ποτέ αυτή η μηχανή που δημιουργεί επαναστάτες του γλυκού νερού στην κινηματογραφική βιομηχανία, να βραβεύει ανύπαρκτα σενάρια με βραβείο σεναρίου; Συγχαρητήρια, θα περιμένουμε την επόμενη βράβευση, έως τότε του προτείνουμε να μην πιάνει στο στόμα του τον Μπρεχτ και μην χρησιμοποιεί την αφίσα του «Κούλε Βάμπε ή Σε ποιον ανήκει ο κόσμος;» δια ασήμαντον αφορμήν, πλάτη στον διάλογο δυο μεθυσμένων!

• Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τον θάνατο του Ντέιβιντ Λιντς στις 16 Ιανουαρίου 2025, το «Cinobo Πατησίων» παρουσιάζει το αφιέρωμα David Lynch Anniversary, το οποίο ξεκινάει σήμερα 15/1 και θα διαρκέσει μέχρι και τις 19/1. Θα προβληθούν οι ταινίες: Eraserhead (1977, 89'), Lost Highway | Χαμένη Λεωφόρος (1997, 134'), Blue Velvet | Μπλε Βελούδο (1986, 120'), Shorts | Dynamic 01 + Dumbland + Early (200') και Twin Peaks Fire Walk with Me | Ο Υποπτος Κόσμος του Τουίν Πικς (1992, 134').
• Η στήλη θα βρίσκεται την Παρασκευή 16 Γενάρη στις 19.00, στο Στέκι Πολιτισμού και Νεανικής Δημιουργίας της ΚΝΕ «Μάνος Λοΐζος» (Τροίας 36, Αθήνα, πλησίον ΗΣΑΠ «Βικτώρια»), όπου θα πραγματοποιηθεί η προβολή της ταινίας «Ταξισυνειδησία - Η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικάνικου ριζοσπαστισμού», σε σκηνοθεσία του Κώστα Βάκκα, ο οποίος θα παρευρεθεί για να συζητήσει με τους θεατές μετά την προβολή. Οι προβολές πραγματοποιούνται από την ΚΟΒ Οπτικοακουστικού Καλλιτεχνών Αττικής του ΚΚΕ στο πλαίσιο της Οικονομικής Εξόρμησης του Κόμματος.