Η αισιοδοξία μας για το 2026 και για τα χρόνια που έρχονται, πηγάζει από τη στέρεη και επιστημονικά τεκμηριωμένη πίστη μας ότι, σε έναν κόσμο που «φλέγεται», σε ένα σύστημα που σαπίζει και βουλιάζει όλο και περισσότερο μέσα στα αδιέξοδά του, οι λαοί έχουν τη δύναμη να γίνουν οι ίδιοι πρωταγωνιστές των εξελίξεων, να φέρουν τα πάνω-κάτω προς όφελος της ζωής τους, των αναγκών τους και της ίδιας της κοινωνικής εξέλιξης.
Εκεί βρίσκεται η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο για εμάς και τα παιδιά μας, αυτός είναι ο μόνος δρόμος στον οποίο αξίζει να κατατεθεί ο πιο αποφασιστικός αγώνας και κάθε θυσία.
Η τάση επιβράδυνσης της διεθνούς οικονομίας που συνεχίζεται, αναδεικνύει το μεγάλο μέγεθος του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, το οποίο δεν μπορεί να επενδυθεί διασφαλίζοντας στους καπιταλιστές ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της φυσιολογικής λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος και όχι κάποιας «παρέκκλισης» από αυτήν, όπως υποστηρίζουν μόνιμα οι απολογητές του όλων των αποχρώσεων. Γι' αυτό και καμιά πρόταση αστικής διαχείρισης, κεϋνσιανή ή νεοφιλελεύθερη, επεκτατική ή περιοριστική δημοσιονομική και νομισματική πολιτική, δεν μπόρεσε να ακυρώσει τις νομοτέλειες της καπιταλιστικής παραγωγής, που οδηγούν και στις οικονομικές κρίσεις του.
RIZOSPASTIS |
Αλλωστε, για τέταρτο χρόνο συνεχίστηκε το μακελειό μεταξύ ΕΕ - ΝΑΤΟ και Ρωσίας στην Ουκρανία, με θύματα δύο λαούς που μεγαλούργησαν αδελφωμένοι στο πλαίσιο του σοσιαλισμού, ενώ η όποια συμφωνία θα είναι προσωρινή, γιατί δεν θα επιλύει τις πραγματικές αιτίες αυτής της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης, απλώς θα τις κρύψει «κάτω από το χαλί». Ταυτόχρονα, η σφαγή συνεχίζεται στη Γάζα, τα κατοχικά στρατεύματα παραμένουν εκεί, το σχέδιο μετατροπής της σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι σε εξέλιξη, ενώ νέα μέτωπα προστίθενται στα ήδη υπάρχοντα, όπως με την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, τους πρόσφατους βομβαρδισμούς στη Νιγηρία κ.ο.κ.
Τα δισεκατομμύρια που δίνονται για αγορά πολεμικών εξοπλισμών και για τη στήριξη της πολεμικής βιομηχανίας «κόβονται» από τις δαπάνες κοινωνικής πολιτικής, όλοι οι κλάδοι της οικονομίας, όλες οι υποδομές προσανατολίζονται στην πολεμική προετοιμασία, ακυρώνοντας και με αυτόν τον τρόπο τεράστιες δυνατότητες για την κάλυψη λαϊκών αναγκών, εντατικοποιείται η εργασία ακόμα και με 13ωρα, επιχειρείται να επιβληθεί σιωπητήριο στις διεκδικήσεις.
Αποδεικνύεται, για μια ακόμη φορά, ότι δεν υπάρχει έγκλημα που το μεγάλο κεφάλαιο θα διστάσει να διαπράξει προκειμένου να διαφυλάξει την εξουσία του και να αυξήσει τα κέρδη του. Για τους ίδιους λόγους που κλιμακώνει την επίθεση στο εισόδημα και τα δικαιώματα των εργαζομένων στην περίοδο της ιμπεριαλιστικής ειρήνης, σχεδιάζει να σύρει τους λαούς στο πεδίο των πολεμικών αναμετρήσεων.
Η διογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση, η οργή για τα σκάνδαλα και το πάρτι εκατομμυρίων που προστίθεται στη «νόμιμη» κλοπή του ιδρώτα των εργαζομένων στον χώρο δουλειάς, χρειάζεται να γίνει στέρεη, συνειδητή απόρριψη των δεσμεύσεων που μοιράζονται και όλα τα υπόλοιπα κόμματα του συστήματος, των στρατηγικών τους επιλογών, σε τελική ανάλυση του ίδιου του στόχου της καπιταλιστικής ανάπτυξης ως δήθεν όρου για τη λαϊκή ευημερία.
Να πέσουν στο κενό, τόσο τα κυβερνητικά καλέσματα για «υπομονή μέχρι να δούμε όλοι τα οφέλη της ανάπτυξης στη ζωή μας», όσο και η απόπειρα εγκλωβισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας μέσω της αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, της εμφάνισης νέων «σωτήρων» και της επαναφοράς παλιών και δοκιμασμένων, που δηλώνουν διαθέσιμοι να συνεχίσουν την ίδια πολιτική. Αντιπάλους της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν μπορούν να αποτελέσουν ούτε οι δυνάμεις της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας, που δυσκολεύονται πλέον να διαφοροποιηθούν στο οτιδήποτε από τη ΝΔ, ούτε ακροδεξιές και άλλες λαϊκίστικες δυνάμεις και μονοπρόσωπα κόμματα, που, με τον μανδύα του «αντισυστημισμού», επιχειρούν να αθωώσουν το ίδιο το σύστημα, τον καπιταλισμό, αποσυνδέοντας φαινόμενα σαν τη διαφθορά από την αιτία που τα γεννά και τα αναπαράγει.
Πραγματικός αντίπαλος της κυβέρνησης είναι οι στόχοι πάλης που κερδίζουν έδαφος ακριβώς μέσα σε αυτούς τους αγώνες και δείχνουν έναν διαφορετικό δρόμο για τον λαό και τη χώρα, τον δρόμο της ανατροπής του σημερινού σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος και του κράτους του. Είναι τα νέα βήματα αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων που καταγράφηκαν στο κίνημα, με εμβληματικό παράδειγμα την ιστορική πρωτιά των δυνάμεων που στηρίζει το ΚΚΕ στην ΑΔΕΔΥ.
Τώρα είναι η ώρα όλοι αυτοί οι αγώνες να δυναμώσουν κι άλλο, να μαζικοποιηθούν, να συνενωθούν σε ένα μεγάλο, πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα, που θα αμφισβητήσει στην πράξη το δογματικό αφήγημα ότι ο καπιταλισμός είναι μονόδρομος, θα αναζητήσει τη διέξοδο σε έναν δρόμο ανάπτυξης που θα έχει στο επίκεντρό του τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες και όχι τα κέρδη των λίγων, τα οποία πρέπει να αποτελέσουν οριστικά παρελθόν.
Βαδίζοντας σε αυτόν τον δρόμο μπορούμε να κερδίζουμε κατακτήσεις σήμερα, να εμποδίζουμε αρνητικές εξελίξεις. Γιατί για να κερδίσει ο λαός το παραμικρό, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Αυτήν τη μεγάλη αλήθεια εκφράζει το ΚΚΕ, που διαθέτει επεξεργασμένη πολιτική πρόταση για αυτόν τον άλλο δρόμο. Με κοινωνικοποιημένα τα μέσα και εργαλεία της παραγωγής, με επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας, με μια εξουσία και μια διακυβέρνηση πραγματικά εργατική - λαϊκή. Αυτήν την πρόταση καταθέτει ανοιχτά στον ελληνικό λαό, πρώτα από όλα σε όσους και όσες βρίσκονται μέσα στους δρόμους του αγώνα.
Οπως σημειώνουμε στις Θέσεις της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο: «Αξιοποιώντας την πλούσια συσσωρευμένη πείρα, την επεξεργασμένη επαναστατική στρατηγική και δημιουργική, συλλογική ανάπτυξη της κοσμοθεωρίας μας, με βάση τις νέες και συνεχείς εξελίξεις, την εμπιστοσύνη στις αρχές λειτουργίας του επαναστατικού Κόμματος της εργατικής τάξης της χώρας μας, σταθερά στις ράγες του Προλεταριακού Διεθνισμού, οργανώνουμε το Κομμουνιστικό Κόμμα "παντός καιρού", έτοιμο για όλα, να ανταποκριθεί επάξια στις σύνθετες εξελίξεις, βγάζοντας στο προσκήνιο την εργατική τάξη, τον λαό, για την οριστική, αυτήν τη φορά, νίκη του σοσιαλισμού - κομμουνισμού απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα».
Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ