Η εσωοργανωτική διαδικασία των προηγούμενων μηνών, με τη μελέτη και τη συζήτηση των 4 Αποφάσεων της ΚΕ στις ΚΟΒ, προετοίμασε με τον καλύτερο τρόπο το κομματικό δυναμικό για τις Θέσεις του 22ου Συνεδρίου. Αρκετά πριν τη δημοσίευση των Θέσεων, οι Οργανώσεις είχαν συζητήσει βασικούς άξονες των Θέσεων σε ξεχωριστές συνεδριάσεις, είχαν εντοπιστεί αδυναμίες σε επίπεδο ΚΟΒ, είχαν μπει στόχοι.

Το κείμενο των Θέσεων έχει μια ωραία λογική να κωδικοποιεί με 1,2,3... πώς πρέπει να δουλέψουμε, στόχους, αδυναμίες, ιεραρχήσεις σε κάθε μια από τις ενότητες. Εγώ θα σταθώ σε τρία ζητήματα:

1. Ξεχωρίζει στη συζήτηση όλης της περιόδου, η εντοπισμένη αδυναμία να δουλεύουμε με το Πρόγραμμα του Κόμματος στην καθημερινή μας δράση. Αυτό που λέμε πολύ πιο καθαρά, ότι το Πρόγραμμα είναι το εργαλείο να ανοίξουμε τη συζήτηση και όχι η κατάληξη της κουβέντας με όποιον έχουμε για στρατολογία, φαίνεται να είναι πια κατανοητό στις δυνάμεις μας. Αυτό όμως δεν αρκεί για να λυθεί το «πρόβλημα», καθώς το μεγαλύτερο θέμα φαίνεται να είναι η αφομοίωση του Προγράμματός μας από τα κομματικά μέλη. Δηλαδή να έχει κατανοηθεί και να έχει «χωνευτεί» το Πρόγραμμα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορεί να αποδοθεί με πολύ απλό τρόπο σε όποιον κουβεντιάζουμε αλλά και να μπορεί να συνδεθεί με μια καθημερινή εξέλιξη σε έναν χώρο. Στη σελίδα 43 των Θέσεων το κείμενο αναφέρει την πίεση που δεχόμαστε στο ότι αυτά που λέμε είναι ανέφικτα, ότι ο καπιταλισμός έχει βρει τον τρόπο να είναι αιώνιος κ.λπ. Πιστεύω ότι υπάρχει ένα κομμάτι των δυνάμεών μας που έχει επηρεαστεί από αυτήν τη συζήτηση. Που μπορεί να παλεύει γιατί είναι αγωνιστής, δίκαιος, για να έχει καθαρή τη συνείδησή του, για να εμποδιστούν εξελίξεις, για να έχουμε κάποιες κατακτήσεις σήμερα, αλλά στο ερώτημα αν πιστεύει ότι ο σοσιαλισμός είναι εφικτός, να έχει ένα μούδιασμα. Νομίζω ότι πρέπει να ενταθεί η συζήτηση που λέει ότι «σήμερα όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά», δηλαδή η εξέλιξη του καπιταλισμού, οι εξελίξεις στα πολεμικά μέτωπα, οι τεράστιες αντιπαραθέσεις των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και γενικότερα οι συνθήκες της εποχής, μπορούν να δρομολογήσουν εξελίξεις! Η προετοιμασία που κάνουμε για να είμαστε έτοιμοι όταν έρθει η ώρα... μπορεί αυτή η ώρα να είναι πιο κοντά από ό,τι φανταζόμαστε. Αρα πρέπει να βαθύνει η πίστη όλων των κομματικών μελών στην υπόθεση που παλεύει το Κόμμα και για να γίνει αυτό χρειάζεται να αφομοιωθεί βαθιά η θεωρία μας, η Ιστορία μας, οι θέσεις μας.

2. Ενα ζήτημα, που βέβαια είναι γνωστό και ίσως οι μικρές Οργανώσεις το αντιμετωπίζουν περισσότερο, είναι αυτό της πολυχρέωσης των στελεχών. Ιδιαίτερα σύντροφοι νέοι σε ηλικία, με μικρά παιδιά και οικογενειακές υποχρεώσεις δυσκολεύονται. Το αποτέλεσμα είναι να μένει δουλειά πίσω, να τρέχουμε να βγουν ένα σωρό δραστηριότητες, στο κίνημα κυρίως, και εντέλει να μη μένει ο χρόνος που με μια ηρεμία χρειάζεται να βλέπουμε κάποιες καθοδηγητικές πλευρές για την ΚΟΒ ή τον τομέα ευθύνης που έχουμε αναλάβει αλλά και ούτε να μπορούμε να βαθύνουμε έναν δεσμό με ένα κομμάτι του περίγυρου. Χρειάζεται να είμαστε καλύτερα προσανατολισμένοι στην ανάδειξη νέων στελεχών και να παίρνουμε και τα αντίστοιχα μέτρα. Το νέο επίπεδο σχολής που θα παρακολουθούν όλα τα κομματικά μέλη μπορεί να βοηθήσει σε αυτήν την κατεύθυνση. Χρειάζεται να υπάρχει από τα όργανα ένας προσανατολισμός σε σχέση με το ποιοι σύντροφοι χρειάζεται να βοηθηθούν περισσότερο για να μπορέσουν να παίξουν έναν τέτοιο ρόλο.

3. Τέλος, νομίζω ότι πρέπει να μας απασχολήσει περισσότερο και να βγούμε πιο επιθετικά στο θέμα των εξαρτήσεων, τζόγος, διαδίκτυο, αλκοόλ, ναρκωτικά. Είναι τεράστιο θέμα στη νεολαία, ακόμα και σε πολύ μικρές ηλικίες αλλά και στις ηλικίες των 30-40. Οι συνθήκες σήμερα είναι πολύ διαφορετικές σε σχέση με κάποια χρόνια πριν. Εκεί που κάποτε μπορεί να ακούγαμε από γονείς, που καμία σχέση δεν είχαν με το Κόμμα, ότι νιώθουν ασφαλείς που τα παιδιά του είναι στην ΚΝΕ γιατί ξέρουν ότι δεν θα μπλέξουν με ναρκωτικά, σήμερα ακούμε όλο και πιο συχνά από γονείς να λένε στα παιδιά τους να δοκιμάσουν μαζί τους το πρώτο τους «τσιγάρο» για να τους εξασφαλίσουν την «ποιότητα του προϊόντος»! Υπάρχουν άσχημες πρωτιές, όπως ότι η Κέρκυρα είναι πανελλαδικά πρώτη σε χρήση κάνναβης σε μαθητές γυμνασίου, που μας θυμίζουν ότι τα παιδιά μας είναι πολύ πιο εκτεθειμένα, από πολύ μικρές ηλικίες. Θεωρώ ότι πρέπει θαρρετά να ανοίξει η συζήτηση στις ομάδες του «κόκκινου Αερόστατου», να υπάρξει μια αντίστοιχη στήλη στο περιοδικό ακόμα και στη στήλη του «Ριζοσπάστη» «παιδί και οικογένεια», μια συχνή αρθρογραφία που να εξοπλίζει και να βοηθάει να ανοίγει η συζήτηση σε νέους γονείς, σε συλλόγους γονέων και γενικότερα στο κίνημα.