Από τις πρόσφατες κινητοποιήσεις καλλιτεχνικών σωματείων και συλλόγων σπουδαστών

Μετά από έναν μήνα πολύμορφων κινητοποιήσεων και πρωτοβουλιών, τα καλλιτεχνικά σωματεία βρίσκονται μπροστά στην οργάνωση 48ωρης απεργίας στις 1 και 2 Φλεβάρη.

Είναι κρίσιμο μέσα σε αυτήν τη μάχη που απαιτεί διάρκεια, αντοχή, συνέχεια και κλιμάκωση του αγώνα, τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις να μην απορροφηθούν σε μια προεκλογική φιέστα, με κενό ουσίας, μεταξύ κυβέρνησης - αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και άλλων δυνάμεων που παρεμβαίνουν.

• Αρκεί σήμερα το κίνημα να έχει ως μοναδική αιχμή την απόσυρση του ΠΔ;

Αρκεί να διεκδικούμε σήμερα η προβληματική κατάσταση με τις ανομοιόμορφες ιδιωτικές σχολές, χωρίς εργασιακά δικαιώματα να παραμείνει; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι. Η ίδια κατάσταση είναι που διαιωνίζει τη λειψή, αποσπασματική γνώση, την κατηγοριοποίηση, την υποβάθμιση των σπουδών και δικαιωμάτων των αποφοίτων.

Από αυτή τη σκοπιά, είναι επικίνδυνο και τυχοδιωχτικό δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων ομάδων να καλούν τα σωματεία να προσφύγουν στο ΣτΕ, γενικόλογα για την «υπεράσπιση» του άρθρου 16 του Συντάγματος, με το επιχείρημα ότι το ΠΔ 85 ανοίγει την πόρτα στα κολέγια. Η πόρτα στα κολέγια και το ακαδημαϊκό επίπεδο «5», δηλαδή ΙΕΚ, έχει ανοίξει χρόνια τώρα, τουλάχιστον από το 2003 και μετά, με τη σφραγίδα όλων των κυβερνήσεων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ). Είναι λοιπόν υποκριτικό οι ίδιοι που έχουν την ευθύνη, σήμερα να υπερασπίζονται τον δημόσιο χαρακτήρα της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Ακόμα πιο υποκριτικό είναι πως η κίνηση αυτή γίνεται αφού το ίδιο το ΣτΕ έχει εγκρίνει το ΠΔ 85, άρα το κίνημα καλείται να «χάσει» προκαταβολικά αυτή τη μάχη.

• Βοηθά τη συνέχιση του αγώνα η λογική που λέει «καλή η Ανώτατη Εκπαίδευση, αλλά, μέχρι τότε να γίνουμε ΙΕΚ»;

Αυτή η γραμμή που μπαίνει από τον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και άλλες δυνάμεις, όπως ΝΑΡ, ΣΕΚ, είναι βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης. Οπως μάλιστα είπε ο ίδιος ο Βορίδης στο υπ. Εσωτερικών ή ο Συρίγος στο υπ. Παιδείας, οι δραματικές σχολές είναι ήδη εδώ και χρόνια ακαδημαϊκά στο επίπεδο των ΙΕΚ! Το αίτημα για τη λεγόμενη «διαβάθμιση» σημαίνει αυτό ακριβώς, δηλαδή υποβάθμιση, εξίσωση σπουδών με την απόκτηση επαγγελματικών δεξιοτήτων, με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ, που υλοποιούν εδώ και χρόνια όλες οι κυβερνήσεις.

• Αρκεί να ανωτατοποιηθούν τώρα κάποιες συγκεκριμένες κρατικές σχολές;

Το να μπει μια ταμπέλα «ανώτατο» έξω από μια κρατική σχολή ή απλώς να προστεθεί ένα έτος, δεν λύνουν το πρόβλημα. Ισα - ίσα αυτή η κίνηση από μόνη της θα εντείνει τον διαχωρισμό των αποφοίτων, τον κατακερματισμό της γνώσης και τον ανταγωνισμό στον χώρο. Το πρότεινε μάλιστα ο ίδιος ο υφυπουργός του ΥΠΠΟΑ, Γιατρομανωλάκης. Ακόμα και τα ΤΕΙ που ανωτατοποιήθηκαν κατά τίτλο, δεν έχουν αναβαθμίσει το πρόγραμμα σπουδών, ούτε έχουν ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με τους απόφοιτους για παράδειγμα του Πολυτεχνείου.

Είναι ανάγκη λοιπόν οι σπουδαστές να συνεχίσουν να διεκδικούν την ίδρυση πανεπιστημιακών καλλιτεχνικών σχολών, δημόσιων και δωρεάν, με ευθύνη του υπ. Παιδείας. Επικίνδυνη είναι και η λογική που λέει ότι τα σωματεία πρέπει να είναι μέρος, κομμάτι της προσπάθειας του υπουργείου σε αυτή την κατεύθυνση. Δηλαδή υπάρχουν δυνάμεις, ριζοσπαστικές στα λόγια, που στην πράξη προτείνουν τα σωματεία να γίνουν συνυπεύθυνα με τις πολιτικές, τις αποφάσεις αυτής ή της επόμενης κυβέρνησης.

• Μπορεί να αποτελεί αίτημα οι ιδιωτικές σχολές ή ιδιωτικά ωδεία να δίνουν πανεπιστημιακό τίτλο;

Στη χώρα μας, όπως και στην υπόλοιπη ΕΕ, εδώ και δεκαετίες η καλλιτεχνική παιδεία σε όλες τις βαθμίδες είναι πολυτέλεια, με ακριβές ιδιωτικές σπουδές για πολλά χρόνια. Υπάρχουν μόνο σποραδικά, μεμονωμένα πανεπιστημιακά Ιδρύματα, με μεγάλη ανομοιομορφία στο περιεχόμενο σπουδών. Η έννοια του δημόσιου πανεπιστημίου σημαίνει ότι το κράτος πρέπει να έχει την ευθύνη για το θεωρητικό επίπεδο, τη σύνδεση της επιστημονικής θεωρίας με την καλλιτεχνική πράξη και δημιουργία, τις υποδομές, τους αναγκαίους και με το απαιτούμενο υπόβαθρο καλλιτέχνες - δασκάλους. Οπως αντίστοιχα έχει την ευθύνη της αισθητικής αγωγής σε όλες τις ηλικίες και την ανάπτυξη συστήματος καλλιτεχνικής εκπαίδευσης από τα σχολικά χρόνια. Αυτό αντικειμενικά δεν μπορεί να επιτευχθεί από μεμονωμένους επαγγελματίες που υπάρχουν, όσο καλά και αν κάνουν τη δουλειά τους, ούτε φυσικά από σούπερ μάρκετ δεξιοτήτων, όπως τα ΙΕΚ και τα κολέγια.

Οταν οι πανεπιστημιακές σχολές ιδρυθούν, είναι ανάγκη φυσικά οι ήδη απόφοιτοι από προηγούμενα χρόνια να μπορούν να αναβαθμίσουν τα πτυχία τους στα ιδρύματα αυτά, μέσα από τις κατάλληλες διαδικασίες, όπως έχει γίνει και στο παρελθόν σε άλλα αντικείμενα (π.χ. παιδαγωγικές ακαδημίες, πριν ιδρυθούν πανεπιστημιακά τμήματα). Αντίστοιχα το πλήθος καλλιτεχνών που τώρα εργάζονται σε ιδιωτικά ωδεία ή σχολές ή ΙΕΚ, μπορούν να απορροφηθούν από τα πανεπιστημιακά ιδρύματα με σταθερές εργασιακές σχέσεις.

Ακριβώς επειδή καμία κυβέρνηση δεν αντιμετώπισε, ούτε σήμερα αντιμετωπίζει τον πολιτισμό ως δικαίωμα, αλλά ως ακριβό εμπόρευμα για λίγους, δεν έχει παρθεί κανένα μέτρο έως τώρα σε αυτή την κατεύθυνση. Το μόνο που δρομολογείται είναι ολοένα και μεγαλύτερη κατηγοριοποίηση, η υποβάθμιση του Πολιτισμού και της Τέχνης σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης. Το ίδιο το σύστημα που ζούμε, ο καπιταλισμός, όσο πιο απάνθρωπος γίνεται, τόσο θα πνίγει την αληθινή τέχνη, θα τη λογοκρίνει προτού φτάσει στο κοινό, ακόμα και κατά τη σύλληψη της ιδέας, για να έρθει στα μέτρα της όποιας «χρηματοδότησης».

Μόνο η δύναμη των πολλών, των σπουδαστών, των μαθητών που έχουν ανάγκη από ολοκληρωμένη μόρφωση και εργασιακά δικαιώματα μετά την ολοκλήρωση των σπουδών τους, μαζί με τους καλλιτέχνες και όλο τον λαό μπορεί σήμερα να δώσει κατακτήσεις στην κατεύθυνση ίδρυσης ανώτατων καλλιτεχνικών σχολών. Μόνο μέσα από τη σύγκρουση με την κυβέρνηση, αυτή και όποια επόμενη προκύψει, που υλοποιεί στρατηγικές της ΕΕ, των επιχειρηματικών ομίλων, εχθρικές προς τον πολιτισμό, μέσα από τη σύγκρουση συνολικά με την εμπορευματοποίησή του, μπορεί να υπάρξει ελπίδα για κατακτήσεις στον αγώνα.

Οι κομμουνιστές, τα μέλη της ΚΝΕ, είναι μαζί με τους σπουδαστές σε αυτόν τον αγώνα, με ολοκληρωμένη θέση και δράση, μακριά από ψευδείς εντυπώσεις, προεκλογικού τύπου, όπως της κυβέρνησης και άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, που ομονοούν τελικά στην υποβάθμιση των σπουδών μας, είτε από τις υπουργικές καρέκλες, είτε με φραστικές παντιέρες, στο ίδιο το κίνημα των καλλιτεχνών.

Οταν δυνάμεις στο ΣΕΗ, στη συζήτηση για να οργανωθεί απεργία με αφορμή το ΠΔ 85, αναφέρουν ως θετικό στοιχείο ότι «έχουμε και τη στήριξη των παραγωγών», καταλαβαίνουμε πως δεν υπάρχει καμία διάθεση από την αξιωματική αντιπολίτευση να ιδρώσει το αυτί της εργοδοσίας, αλλά να γίνει στην ουσία προεκλογική φιέστα. Αυτό δείχνει και η καταψήφιση του ψηφίσματος της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στο Περιφερειακό Συμβούλιο της Αττικής, με τα αιτήματα των σπουδαστών, τόσο από τη ΝΔ όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι ανάγκη λοιπόν η συνέχιση του αγώνα για ουσιαστική αναβάθμιση των καλλιτεχνικών σπουδών, της αισθητικής αγωγής συνολικά, να πολλαπλασιαστούν οι πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση, να γίνουν υπόθεση του ίδιου του λαού, πέρα από τα όρια του καλλιτεχνικού κινήματος. Είναι ανάγκη για την κλιμάκωση του αγώνα, να απομονωθούν λογικές που οδηγούν τελικά στη συντήρηση.

Θα είναι βήμα σε αυτόν τον αγώνα τόσο η επιτυχία της απεργίας 1 και 2 Φλεβάρη, όσο και το να δοθεί συνέχειά του, μέσα από μαζικές διαδικασίες παντού.