Η σημαντικότητα του έργου του Ιωάννη Σπηλιόπουλου και η ανάδειξη της πολυκύμαντης ζωής του επιστεγάζονται με την πρωτοβουλία του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας να καλέσει τα μέλη του - συναδέλφους του ζωγράφου, μιας και ο ίδιος ήταν μέλος του, να συμμετέχουν με ελεύθερο εικαστικό θέμα στην αναδρομική έκθεσή του «"Ταξίδι" στα Κύθηρα... Επιστροφή», στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά, από 16 έως 28 Μάρτη, στην οποία συμμετέχουν με έργα τους 95 εικαστικοί - μέλη του ΕΕΤΕ.

Στην έκθεση θα παρουσιαστούν 45 έργα από τη συλλογή του ζωγράφου.

Ο ζωγράφος και καθηγητής εικαστικών Ιωάννης Σπηλιόπουλος γεννήθηκε στο χωριό Δούκα Ηλείας το 1906. Το ταλέντο του εντόπισε ο Γεώργιος Ροϊλός, καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών, προτρέποντάς τον να εγγραφεί στην ΑΣΚΤ το 1926. Στη Σχολή αμέσως ξεχώρισε, τόσο για το έργο του όσο και για τη δράση στο φοιτητικό κίνημα της ΑΣΚΤ, με αποτέλεσμα να εξοριστεί, με βάση το «Ιδιώνυμο» του Ελευθέριου Βενιζέλου, στη Γαύδο και στον Αη Στράτη.

Αποφυλακίζεται και συνεχίζει στην ΑΣΚΤ, από όπου αποφοιτά το 1933. Για δύο χρόνια κάνει εκθέσεις αποσπώντας επαινετικές κριτικές, μέχρι που η δικτατορία του Μεταξά τον εκτοπίζει στα Κύθηρα το 1939.

Στα Κύθηρα παρέμεινε απομονωμένος από τον καλλιτεχνικό κόσμο για 17 ολόκληρα χρόνια, εντούτοις ήταν τα πιο γόνιμα και πιο πλούσια εικαστικά χρόνια της ζωής του. Το 1956 μετατίθεται στο Γυμνάσιο Σαλαμίνας και το 1957 παρουσιάζει την ατομική του έκθεση στο φουαγέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιώς, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.

Στο μονόγραμμα της έκθεσης το ΕΕΤΕ σημειώνει:

«Το εικαστικό του έργο γεννήθηκε σε συνθήκες απομόνωσης και περιορισμού, στον τόπο που εκτοπίστηκε, αποτυπώνοντας τη ζωή και το ημιαστικό τοπίο κυρίως των Κυθήρων. Η κοινωνική και πολιτική δράση του Ιωάννη Σπηλιόπουλου ήταν συνυφασμένη με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες στους τόπους όπου εκτοπίστηκε ως εικαστικός στην Εκπαίδευση από το 1936 έως και το 1957 (Αγιος Νικόλαος Κρήτης, Κύθηρα και μέχρι τον θάνατό του το 1975 στη Σαλαμίνα). Ο Ιωάννης Σπηλιόπουλος ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του ΕΕΤΕ. Εκτιμώντας τη δράση και τους αγώνες του ΕΕΤΕ, η οικογένειά του πρόσφερε το αρχείο του στο ΕΕΤΕ.

Η τιμητική και συμβολική συμμετοχή των μελών του ΕΕΤΕ στην έκθεση αποτελεί σημείο αναφοράς και βήμα που τροφοδοτείται από την καλλιτεχνική παρακαταθήκη των έργων των συναδέλφων».

Επιμελητές της έκθεσης είναι ο ζωγράφος Τάκης Βαρελάς και ο Δρ. Λαογραφίας, φιλόλογος Παναγιώτης Βελτανισιάν.

Στο πλαίσιο των εγκαινίων της έκθεσης ο Μηνάς Μπόγρης θα παρουσιάσει τρεις μουσικές αφηγήσεις.

Η έκθεση λειτουργεί καθημερινά 10.00 - 13.30 και 18.00 - 21.00.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Αύριο Πέμπτη στις 8 μ.μ. παρουσιάζεται στον κινηματογράφο «Τριανόν» (Κοδριγκτώνος 21 και Πατησίων 101) το τρίτο μέρος της τριλογίας «Γυναίκες Μαχήτριες», που αφορά την περίοδο 1960 - 1974.

Οπως σημειώνεται: «Με την ολοκλήρωση του Γ' μέρους της τριλογίας μας, Γυναίκες Μαχήτριες (Γ' Μέρος 1960 - 1974), ολοκληρώνεται και μια οφειλή. Οφειλή προς τις ανώνυμες γυναίκες που ύψωσαν το ανάστημά τους σε μαύρους καιρούς.

Καθώς εισπράττουμε στιγμιότυπα από τη δράση τους, μια δράση που δεν λογάριασε ποτέ το ατομικό κόστος, κατανοούμε πιο ολοκληρωμένα την ιστορική εποχή μέσα στην οποία αγωνίστηκαν.

Το βλέμμα τους συνδέει εκείνο το παρελθόν με το παρόν. Αφηγήσεις αφοπλιστικής ειλικρίνειας, καθώς εξομολογούνται τους μικρούς και μεγάλους αγώνες και τα μαρτύρια που με καρτερία αντιμετώπισαν.

Από το 1-1-4, τους Λαμπράκηδες και τον Σωτήρη Πέτρουλα, μέχρι τη χούντα και το Πολυτεχνείο.

Και από το ΕΑΤ - ΕΣΑ μέχρι το κολαστήριο της Γενικής Ασφάλειας.

Μια μάχη που δεν σίγησε ποτέ, που αθόρυβα κουβαλάνε στη ράχη τους και προσφέρει πληρότητα στη ιστορική μας μνήμη.

Πορτρέτα γυναικών της διπλανής πόρτας, που σε χαλεπούς καιρούς βίωσαν στο πετσί τους την αξία του αγώνα. Ενός αγώνα που έχει συνέχεια».

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Βαρδαρός. Μοντάζ: Σπύρος Καββαδίας. Κάμερα: Ξενοφών Βαρδαρός, Προκόπης Δάφνος. Ηχος: Ανδρέας Γκούβας. Μουσική: Μιχάλης Γούτης. Color correction: Αντώνης Μπυριτζάς.

Προπώληση: more.com.

Ανοιξε τις πύλες της η ατομική έκθεση του εικαστικού Νάσου Χαλκίδη, «Παρακμιακοί Παράδεισοι», στην Πινακοθήκη του δήμου Αθηναίων (Γερμανικού & Μυλλέρου, Κτίριο Α, Μεταξουργείο, στάση Μετρό «Μεταξουργείο»).

Ο εικαστικός με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη μάς ξανασυστήνεται με αυτήν την έκθεση στην Αθήνα. Τα περισσότερα από 20 έργα ζωγραφικής σε μεικτή τεχνική, 11 τελάρα μεγάλης διάστασης και σειρά μικρών κατά κύριο λόγο πορτρέτων, συναρμολογούν την έκθεση «Παρακμιακοί Παράδεισοι» και αποδεικνύουν πως ο δημιουργός τους δεν κατέχει μόνο γνήσια ευαισθησία αλλά και μια βαθύτερη ματιά, αυτή που εξασκείται με τη γνώση και την πείρα.

Οπως σημειώνει η Μυρτώ Πετάση, ιστορικός Τέχνης, «οι "Παρακμιακοί Παράδεισοι" δεν αναπαριστούν τα κοινωνικά προβλήματα που διατρέχουν τη θεματολογία τους. Επεξεργάζονται εκφράσεις τους, φανερώνουν πτυχώσεις τους, δεικνύουν αιτίες τους. Γι' αυτό και πετυχαίνουν να μην αφορμώνται μόνο από την πραγματικότητα, αλλά να εφορμούν κιόλας σ' αυτήν.

Το περιεχόμενο του Νάσου Χαλκίδη βρίσκεται μακριά από αδιέξοδες έξεις της ζωγραφικής. Την αποστροφή απ' την αλήθεια, την αδιαφορία για τα μεγάλα κοινά που μοιράζονται οι άνθρωποι. Βρίσκεται μακριά από μια Τέχνη καθοδική, απομονωμένη και αποξενωμένη από αυτούς που μπορούν να την ανυψώσουν όταν την αγαπήσουν, τους πολλούς. Ταυτόχρονα ο ίδιος, και απευθυνόμενος σε αυτούς, στέκεται κοντά στις πιο ζωντανές, στις καρποφόρες αισθητικές αναζητήσεις. Κοντά στη μοντέρνα ζωγραφική που δεν εξαϋλώνει τα μέσα της αλλά δουλεύει το σχέδιο, το χρώμα και τη φόρμα, υπολογίζει και παιδεύει με προσπάθειες τις συνθέσεις της. Γι' αυτό κιόλας τα έργα που παρουσιάζονται δεν έχουν μόνο κάτι να "πουν", αλλά έχουν και τον τρόπο να "μιλήσουν".

Η έκθεση "Παρακμιακοί Παράδεισοι" είναι αναζωογονητική γιατί είναι αληθινή. Ο Νάσος Χαλκίδης με αυτήν την απόπειρα μας επιβεβαιώνει πως πρόκειται για καλλιτέχνη που κατέχει, πλέον, την ολότελα δική του δημιουργική φυσιογνωμία».

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 26 Απρίλη.

Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών ο διακεκριμένος κινηματογραφιστής Γιώργος Πανουσόπουλος.

Κινηματογραφιστής με όλη τη σημασία της λέξης, αφού εκτός από σκηνοθέτης ήταν σημαντικός διευθυντής φωτογραφίας με ειδίκευση στο ασπρόμαυρο φιλμ, μοντέρ, σεναριογράφος και παραγωγός.

Ηταν ιδρυτής της «Φιλμικής Εταιρείας» και είχε συμμετάσχει ως διευθυντής φωτογραφίας στις ταινίες των Νίκου Περάκη και Γιώργου Τσεμπερόπουλου.

Ο ίδιος έκανε 8 ταινίες: «Ταξίδι του Μέλιτος», «Οι Απέναντι», «Μανία», «Μ' Αγαπάς;», «Ελεύθερη Κατάδυση», «Μια Μέρα τη Νύχτα», «Τεστοστερόνη», «Σ' αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει».

Η ταινία του «Μανία» το 1985 διαγωνίστηκε στο 36ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, και το «Μ' αγαπάς;» στο 46ο Διεθνές Φεστιβάλ της Βενετίας.

Ο Γ. Πανουσόπουλος είχε τιμηθεί στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με ειδικό βραβείο. Το Φεστιβάλ τον αποχαιρετά με ανάρτησή του, τονίζοντας ότι αφήνει πίσω του μια σημαντική παρακαταθήκη. «Το σινεμά του», σημειώνει, «είναι γεμάτο υπόκωφες επιθυμίες και συναισθηματικές εκρήξεις που στοχεύουν απευθείας στην καρδιά του θεατή».

Σε ανακοίνωσή του για την απώλεια του Γιώργου Πανουσόπουλου το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:

«Το ΚΚΕ εκφράζει τη θλίψη του για τον χαμό του πρωτοποριακού κινηματογραφιστή Γιώργου Πανουσόπουλου. Με το σημαντικό έργο του συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του σύγχρονου ελληνικού κινηματογραφικού τοπίου, ασκώντας επίδραση σε δημιουργούς της νεότερης γενιάς. Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια και στους οικείους του».