Πιστεύω ότι το σύνθημα του 22ου Συνεδρίου, «ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας, για τον Σοσιαλισμό», είναι ουσιαστικά εύστοχο για τον βασικό προβληματισμό μας, την κατεύθυνση που κυριαρχεί και πρέπει να ενταθεί στο Κόμμα. Εύστοχο όχι μόνο με την έννοια της γενικής ισχυροποίησης («ΚΚΕ δυνατό») που είναι αναγκαία στο οργανωτικό, ιδεολογικοπολιτικό και κινηματικό πεδίο δράσης, αλλά ενιαία υπό το πρίσμα της έμπρακτης ικανότητας να μπορεί να καθοδηγήσει την εργατική τάξη και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα σε όλες τις καμπές της ταξικής σύγκρουσης, με σταθερό προσανατολισμό και σχέδιο για την νικηφόρα έκβαση της. (Κεφ. 2.Α.2 σελ. 37, 66 - 68, στο 3ο μέρος).
Τα τελευταία χρόνια έχει κυλήσει νερό στο αυλάκι και φαίνεται από τις Θέσεις ότι κινούμαστε σε αυτόν τον άξονα, εναρμόνισης θεωρίας και πράξης, βελτίωσης ως κομμουνιστές, ως επαναστατικό Κόμμα, κόντρα στο καπιταλιστικό κεκτημένο καταφέρνουμε να προχωράμε μπροστά.
Η κριτική εξέταση της δράσης μας πρέπει να γειώνεται στη διαλεκτική σχέση έκφρασης της ταξικής πάλης όπως αυτή εκτυλίσσεται σε γενικό επίπεδο στην ελληνική πραγματικότητα, τη γενική σύγκρουση (που φαντάζει πιο ξεκάθαρη) αλλά και με τον πλούτο που η ίδια πάλι εμφανίζεται στην καθημερινή ζωή των εργαζομένων, στις σχέσεις τους, επιβεβαιώνοντας την πηγή δημιουργίας τους (που το προσωπικό φαντάζει πιο σύνθετο).
Οι άπειρες «λεπτομέρειες» της καθημερινότητας (εργασία, σπουδές, οικογένεια, προσωπικά ενδιαφέροντα, διάφορα προσωπικά προβλήματα κ.ο.κ.) έχουν πολλές φορές τη μορφή της ρουτίνας και τυπικής οργάνωσης, για να μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε σε αυτά. Τείνουν να δημιουργούν και σε εμάς μια μορφή ρουτίνας, και κατά συνέπεια (όχι γενικευμένα) φαινόμενα εμπειρισμού στον τρόπο που λειτουργούν στελέχη, μέλη του Κόμματος και ΚΟΒ, στην οργάνωση και το περιεχόμενο της συζήτησης, στο σχέδιο παρέμβασης, στην αξιοποίηση του «Ριζοσπάστη» ως καθοδηγητή (σελ. 52 - 60). Σε έναν βαθμό κανείς δεν μπορεί να το αποφύγει, αφού ακολουθούν τις επιλογές μας μέσα στο εκμεταλλευτικό σύστημα.
«Ξεχωριστές» επιλογές, που ενώνονται στην ανάγκη μας για επιβίωση για ένα κομμάτι ψωμί πουλώντας την εργατική μας δύναμη. Ανάγκες που με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων διευρύνονται σε βάθος και πλάτος όλο και περισσότερο, γι' αυτό και πέρα από την ανάγκη για μισθό θέλουμε να εκπληρώσουμε ανάγκες όπως την ξεκούραση, τις διακοπές, τον πολιτισμό, προσωπικά ενδιαφέροντα του καθενός.
Στην αργή, ρουτινιάρικη και βασανιστική καθημερινότητα ένας εργαζόμενος πιέζεται να ανέβει η παραγωγικότητα στη βάρδια για το «καλό» της επιχείρησης, δουλεύει σκεπτόμενος να πληρωθούν οι λογαριασμοί του, θυσιάζει αυτά που θα ήθελε να κάνει ο ίδιος για το παιδί του. Στις «ιδιαίτερες εκφάνσεις» που δημιουργούν τα εμπειρικά βιώματά μας η πραγματικότητα φαντάζει αντεστραμμένη, σαν να πηγάζουν τα προσωπικά προβλήματα του εργαζόμενου από τις δικές του «ιδιαίτερες» συνθήκες, τα άτομα που έρχεται σε επαφή, και όχι από την πραγμάτωση των νόμων της κοινωνίας στην κάθε ιδιαίτερη αυτή «έκφανση».
Πιστεύω ότι εδώ βρίσκεται η ανωτερότητα του ΚΚΕ, ποιοτικά διαφορετικό σε σχέση με άλλα πολιτικά κόμματα και ομάδες. Στο περιεχόμενο της δουλειάς μας με ενιαία και συγκεκριμένα κριτήρια (σελ. 46 - 50) όχι μόνο στο οικονομικό αίτημα αλλά στράτευση για την ανατροπή, εισάγοντας την ουσία της κομμουνιστικής στάσης στη συνείδηση των εργαζομένων.
Κάθε ένας όταν οργανώνεται στο ΚΚΕ ανυψώνεται πιο πάνω από τον εαυτό του για να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Γίνεται αυτό που δεν ήταν πριν, όταν η ατομική του ύπαρξη δεν είχε έρθει σε επαφή με τη συλλογική σκέψη και δράση. Πάνω από τον εαυτό του για να κατακτά σταθερά κάθε δοκιμασία σε αυτό που επιτάσσουν οι καταστάσεις σήμερα και όχι σε αυτά που θα θέλαμε εμείς να υποθέσουμε για το τι θα έπρεπε να είναι το σήμερα.
Η ζωή του κομμουνιστή μέσα από τις διαδικασίες που κατοχυρώνει το Καταστατικό φωτίζει ακριβώς αυτόν τον δρόμο όπου το ατομικό υπερβαίνει τον εαυτό του και ενώνεται με το αντίθετό του, το συλλογικό, για να πάρει νέα διάσταση μέσα στο Κόμμα. Γίνεται κομμάτι της συλλογικής δράσης μέσα από την ατομική του, ενιαία σε όλες τις στιγμές κόντρα στη συντονισμένη δράση της αστικής τάξης, ως πάλη τάξης εναντίον τάξης. Σχέση που δεν μπορεί να παραβιάζεται αν θέλουμε να αντιστοιχηθούμε στο περιεχόμενο του Συνεδρίου.
Το ατομικό δεν μπορεί να υπάρξει παρά στη σχέση του με το γενικό και αντίστροφα. Κάθε ατομικό εκφράζει το γενικό πλούσια και το γενικό δεν είναι παρά μια ιδιαίτερη πτυχή του, η ουσία του. Το γενικό περιλαμβάνει κατά προσέγγιση το ατομικό.
Η πραγμάτωση από τη θεωρία στην πράξη είναι απαιτητική, αλλά οι Θέσεις δείχνουν ότι υπάρχουν αντανακλαστικά στο ΚΚΕ να μελετάει, να αναγνωρίζει τις αδυναμίες (που σαφώς πρέπει να αναγνωρίζονται) και να προχωρά. Τώρα, όμως, σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας και γοργών κοσμοϊστορικών αντιθέσεων, χρειάζεται να γίνουν άλματα για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις προγραμματικές μας διακηρύξεις. Με μπροστάρη τα όργανα, το επίπεδο που έχει αποκτήσει ένα μεγάλο δυναμικό στελεχών να γίνει καταλύτης για να ξεπεράσουμε δυσκολίες, διλήμματα και αδυναμίες στον τρόπο παρέμβασης, στη διαπαιδαγώγηση νέων υποψηφίων συλλογικά. Στην πιο εμπράγματη στάση να δείχνουν πώς ξεπερνιούνται οι δυσκολίες όταν γίνεται πιο ξεκάθαρο το γιατί παλεύουμε και με ποιον τρόπο. Ειδικότερα, στην οργάνωση του χρόνου και την ανάγκη μελέτης (πράγμα καθόλου δεδομένο για νέους ανθρώπους, νέους γονείς, εργαζόμενους και ανθρώπους που μπορεί να μην είχαν πρότερα σχέση με το ΚΚΕ).
Στην κίνηση της μάχης θα ενισχύεται και το πνεύμα της ειλικρινούς συζήτησης, κριτικής - αυτοκριτικής, της αναγνώρισης λαθών (σελ. 55 - 66), θα γεννιέται η πρωτοβουλία και θα αξιοποιούνται τα εργαλεία για τον σκοπό τους και όχι το αντίστροφο. Με τα λόγια του Νταντόν, χρειάζεται να υπάρχει «τόλμη, τόλμη και πάλι τόλμη» σε όλες τις δυσκολίες από μέρους μας.
Από κει και πέρα ο καθένας από μας, τα μέλη του Κόμματος κρινόμαστε και ατομικά, ανεξάρτητα από το αν οι συνθήκες οργάνωσης της πάλης είναι σκληρές ή δύσκολες γύρω από την ατομική δράση του καθενός. Η Ιστορία του Κόμματος, των Συνεδρίων, βρίθει από καταστάσεις όπου χρειαζόταν να επιμείνουν τα μέλη του ΚΚΕ στις καταστατικές διαδικασίες, με την ειλικρινή ανοιχτή συζήτηση αλλά και το πνεύμα ότι ο καθένας είναι κομμάτι της λύσης και πρέπει να συμβάλλει πιο ουσιαστικά για να βελτιώνεται το Κόμμα. Η στάση του καθενός είναι ατομικό ζήτημα, αλλά από τη άλλη μόνο ΚΑΙ από την ατομική μας συμβολή μπορεί να βελτιώνεται συλλογικά το ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ έχει δύσκολο δρόμο μπροστά του, πιστεύω όμως ότι θα αντεπεξέλθει στον σκοπό του, παρ' όλες τις όποιες δευτερεύουσες αδυναμίες ή τις παραφωνίες των αντιπάλων.
Ατζέντα 2030, μεταρρυθμίσεις στις Ενοπλες Δυνάμεις, εξορθολογισμός της λειτουργίας των Ενόπλων Δυνάμεων, πολυνομοσχέδιο και πολλά άλλα. Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης μέσα από το στόμα του υπουργού Εθνικής Αμυνας κ. Δένδια είναι μεγαλεπήβολες και επικίνδυνες.
Θα πάρουμε αυξήσεις; Θα μειωθούν οι παραιτήσεις αξιωματικών και υπαξιωματικών στις ΕΔ; Θα βελτιωθούν οι εργασιακές συνθήκες; Θα μπει επιτέλους μέτρο στην αλόγιστη χρησιμοποίηση του απαρχαιωμένου νομοθετικού πλαισίου εις βάρος των στρατιωτικών;
Πότε θα πάρουμε σύνταξη; Θα προαχθούμε; Και αν ναι, πότε; Θα μπορέσουμε να στεγαστούμε σε στρατιωτικά οικήματα; Θα μπορέσουμε επιτέλους να κάνουμε τη δουλειά μας; Δηλαδή, θα μας αφήσουν να εκπαιδευτούμε, να συντηρήσουμε τα υλικά μας και να είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε τη χώρα και τον λαό μας, όποτε απαιτηθεί; 'Η μήπως θα πάμε στο Ισραήλ ή στην Ουκρανία για να πολεμήσουμε;
Αυτά είναι κάποια ερωτήματα που έχουν καθημερινά τα στελέχη των ΕΔ, τα οποία έχουν ενταθεί τα τελευταία χρόνια με το ξέσπασμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία, καθώς και με την επίθεση του Ισραήλ στην Παλαιστίνη και τη γενικότερη εμπόλεμη κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Η κυβέρνηση της ΝΔ, σε συνέχεια των πολιτικών των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ΠΑΣΟΚ, με τα νομοσχέδια για τις Ενοπλες Δυνάμεις (για την ακίνητη περιουσία, για τα στρατιωτικά νοσοκομεία, πολυνομοσχέδιο) ήρθε για να εντείνει τους προβληματισμούς αυτούς και να μεγαλώσει την αβεβαιότητα.
Ηρθε για να ξεπουλήσει την ακίνητη περιουσία των ΕΔ στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, για να εκμηδενίσει τις όποιες δωρεάν υγειονομικές παροχές των στρατιωτικών, για να αποστρατεύσει μεγάλο όγκο αξιωματικών, αποκαλώντας τους «καρκίνωμα», καθώς και για να παραιτήσει τεράστιους αριθμούς νέους αξιωματικών και υπαξιωματικών. Ηρθε για να «μεταρρυθμίσει» το στράτευμα από όλες τις πλευρές.
Με ποιο κόστος όμως;
Οπως προαναφέρθηκε, οι στρατιωτικοί αντιλαμβάνονται ότι οι ΕΔ αντί να προετοιμάζονται - εκπαιδεύονται για την εξασφάλιση της άμυνας της χώρας και του ελληνικού λαού, εκπαιδεύονται σε ΝΑΤΟικές ασκήσεις, σύμφωνα με τους ΝΑΤΟικούς κανονισμούς, για τους ΝΑΤΟικούς κανόνες εμπλοκής, τις ΝΑΤΟικές τακτικές, και προετοιμάζονται για πόλεμο σε ξένο κράτος. Και αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Οι ΝΑΤΟικές αξιολογήσεις και ασκήσεις πραγματοποιούνται τα τελευταία 15 χρόνια (μπορεί και παραπάνω), δομούνται με βάση την επίκληση του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ και τη μετάβαση σε εδάφη άλλων κρατών.
Γι' αυτό και οι στρατιωτικοί καταλαβαίνουν ότι οι εξαγγελίες της κυβέρνησης δεν είναι αθώες, οι συνεχείς επισκέψεις ισραηλινών εταιρειών και οι μελλοντικές συμφωνίες για εξοπλιστικά προγράμματα δεν είναι αθώες. Η αποστολή μεγάλης ποσότητας στρατιωτικού υλικού στην Ουκρανία καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου (μέχρι και σήμερα) δεν είναι αθώα.
- Καταλαβαίνουν ότι με το κλείσιμο των στρατοπέδων που έγινε την προηγούμενη περίοδο και την αποκαλούμενη «αναδιοργάνωση των μονάδων - σχηματισμών του Στρατού Ξηράς» μειώθηκε η αποτρεπτική ισχύς της χώρας, παραχωρήθηκε «άχρηστο» πολεμικό υλικό στην Ουκρανία και δόθηκε η δυνατότητα παραχώρησης οικοπέδων «φιλέτων» σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.
- Καταλαβαίνουν ότι η περσινή «εκκαθάριση» του στρατεύματος από συνταγματάρχες και αξιωματικούς, υπαξιωματικούς, ΕΟΔ, οδήγησε σε τεράστια προβλήματα και αυξημένα καθήκοντα στο στελεχικό δυναμικό των ΕΔ.
- Καταλαβαίνουν ότι το πολυνομοσχέδιο που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση δεν έχει σκοπό την επίλυση λειτουργικών και επιχειρησιακών ζητημάτων των ΕΔ, αλλά τη μείωση συντάξεων, την έμμεση περικοπή μισθολογικών δαπανών, την προσπάθεια φίμωσης του πυρήνα του στρατεύματος, των υπαξιωματικών, μέσω της βαθμολογικής απαξίωσής τους, καθώς και την προετοιμασία των ελληνικών ΕΔ για πόλεμο, σύμφωνα με ξένα πρότυπα, άλλων στρατών, με άλλη αποστολή.
Γι' αυτόν τον λόγο και οι στρατιωτικοί βρέθηκαν στον δρόμο την 11η Οκτωβρίου του 2023, ταρακουνώντας την αστική τάξη και δείχνοντας ότι δεν θα ανεχτούμε να παίζουν με τις ζωές μας. Δείχνοντας με ποια πλευρά θα είμαστε στους αγώνες που θα έρθουν. Δεν θα φοβηθούμε την οποιαδήποτε κρατική καταστολή, ούτε θα επιτρέψουμε να χρησιμοποιηθούμε ως όργανα καταστολής εναντίον του λαού.
Οπως περιγράφουν οι Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ, οι εξελίξεις μπορεί να οδηγήσουν σε απότομη άνοδο της ταξικής πάλης και το αστικό κράτος θα χρησιμοποιήσει τους κατασταλτικούς νόμους που έχει ψηφίσει εναντίον του λαού. Με τις σχεδόν 10.000 κόσμου την 11η Οκτωβρίου στο κέντρο της Αθήνας, δείξαμε ότι οι εποχές αλλάξανε και δίνουμε θάρρος στον λαό να ξεπεράσει τυχόν φόβους του και να πολεμήσει μαζί μας για τα σύγχρονα δικαιώματά του.
Οντας ο ίδιος αξιωματικός, οφείλω να κλείσω με το μέρος του ποιήματος που καθορίζει και κατευθύνει την πορεία και τη δουλειά μου στον στρατό.
«Στρατηγέ, ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ. Ξέρει να πετάει, ξέρει και να σκοτώνει. Μόνο που έχει ένα ελάττωμα. Ξέρει να σκέφτεται».
Ομως πολλοί αξιωματικοί και υπαξιωματικοί μαθαίνουν κι αυτοί να σκέφτονται, και αυτά που ξέρει ο άνθρωπος να κάνει θα φροντίσουν να χρησιμοποιηθούν προς όφελος του λαού.
Συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριο. Ο Λένιν έλεγε ότι ένα Κομμουνιστικό Κόμμα κρίνεται από τον βαθμό που σε μη επαναστατικές συνθήκες προπαγανδίζει την επανάσταση. Σ' αυτήν την κατεύθυνση οι Θέσεις προσανατολίζουν τη δράση του Κόμματος σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας. Δηλαδή στη στενή σχέση και σύνδεση με το Πρόγραμμα του Κόμματος. Επισημαίνω όμως δύο σημαντικά προβλήματα.
Πρώτο: Στις Θέσεις του 19ου Συνεδρίου γράφεται: «Οι έννοιες δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, ιμπεριαλιστικός πόλεμος για τη Λαϊκή Συμμαχία έχουν βαθύτερο ταξικό περιεχόμενο. (...) Εδράζονται στη συμμετοχή στην Εργατική Συνέλευση, στη Λαϊκή Επιτροπή κ.λπ.», σελ. 47.
Επίσης: «Σε αυτήν την κατεύθυνση είναι σημαντικό η ενίσχυση των Λαϊκών Επιτροπών ως μορφές έκφρασης αυτής της κοινής δράσης σε εδαφικό τοπικό επίπεδο...», «Θεωρητικά ζητήματα στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ», σελ. 232.
Στην Πολιτική Απόφαση του 20ού Συνεδρίου αναφέρει: «Οι Λαϊκές Επιτροπές ως μορφές έκφρασης της Κοινωνικής Συμμαχίας σε εδαφικό - τοπικό επίπεδο χρειάζεται να τεθούν σε καλύτερη βάση. (...)», σελ. 121, ΚΟΜΕΠ 3/2017.
Οι Λαϊκές Επιτροπές τελείωσαν με άδοξο τρόπο: «(...) υπήρχαν μορφές αγωνιστικών λαϊκών συσπειρώσεων - Λαϊκές Επιτροπές - που ανέπτυξαν δράση για οξυμένα προβλήματα, π.χ. το κόψιμο του ηλεκτρικού ρεύματος (...)», Θέσεις 21ου Συνεδρίου, τρίτο κείμενο, σελ. 65.
Το κενό που αφήνεται στη συνοικία, για την οργάνωση στον τόπο κατοικίας των εργαζομένων, στο πεδίο όπου οι εταίροι της Κοινωνικής Συμμαχίας θα συνευρεθούν χτίζοντας τη μεταξύ τους αλληλεγγύη και οικοδομώντας τα αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά της Συμμαχίας, δεν πρέπει σήμερα να καλυφθεί;
Επαναδραστηριοποιώντας τις Λαϊκές Επιτροπές ή δημιουργώντας κάποιο νέο σχήμα.
Δεύτερο: Εχω ζήσει τη διάλυση των Λαϊκών Επιτροπών, την επομένη ενός Συνεδρίου που μιλούσε για την αναβάθμισή τους, και μάλιστα με ανορθόδοξους τρόπους σε κάποιες περιπτώσεις. Περπάτησα σε πορείες όπου αντί για σημαίες κρατούσαμε πολύχρωμα μπαλόνια. Συμμετείχα σε απεργιακές συγκεντρώσεις όπου δεν υπήρχε ούτε μία σημαία του ΠΑΜΕ, έστω για δείγμα. Διακίνησα ψηφοδέλτια συλλόγου όπου το ΠΑΜΕ φερόταν σαν να είναι μια σύγχρονη ΕΣΑΚ. Και τώρα, τα τελευταία χρόνια, βλέπω την ίδια αφίσα, αλλού με υπογραφή ΠΑΜΕ και αλλού με «εργατικά σωματεία». Αλήθεια, τι είναι αυτά τα εργατικά σωματεία; Αν έχουν τον ίδιο ταξικό - αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό, γιατί δεν υπογράφουμε σαν ΠΑΜΕ; Αν πάλι δεν έχουν, σε ποιο σημείο του Προγράμματος εδράζεται μια τέτοια πρακτική; Μήπως για να μεγαλώσουμε τη συσπείρωση εργατών και σωματείων; Αλλά το Κόμμα δεν θέλει να μεγαλώσουν γενικά η συσπείρωση και η μαζικότητα. Θέλει η συσπείρωση και η μαζικότητα να έρθουν με ταξικό - αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό.
Ολα αυτά με κάνουν επιφυλακτικό για την επόμενη μέρα. Μπορούν τέτοια φαινόμενα να μείνουν οριστικά στο παρελθόν; Ο χρόνος θα δείξει. Ευχή όλων το Κόμμα να βαδίσει σταθερά και ενωμένο στον δρόμο που χαράσσει το 22ο Συνέδριο. Στ' αυτιά μου, όμως, ηχεί ξανά η φωνή του ποιητή: Χίλια αστροπέλεκα! Δεν είναι μπρος
είν' από πίσω σου κρυφός ο οχτρός.