Τρίτη 29 Μάρτη 2016
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Τι τους ενώνει...

«Εχουμε πόλεμο, ο πόλεμος αυτός δεν είναι συμβατικός κι ο αντίπαλος είναι αποφασισμένος, ισχυρός και με πολλά πρόσωπα (...) Η ευρωπαϊκή απάντηση κινείται επίσης στα όρια του αυτονόητου. Προϋποθέτει μια ενιαία πολιτική ασφαλείας μέσα στην Ευρώπη» γράφει στο αντιπολιτευόμενο προς την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ κυριακάτικο «Βήμα» ο Γ. Πρετεντέρης. Την ίδια άποψη, παρ' όλες τις σάλτσες περί δημοκρατίας και δικαιωμάτων, εκφράζει και το κύριο άρθρο στην επίσημη εφημερίδα της κυβέρνησης, την «Αυγή», όπου αφού κάνει κριτική στην ΕΕ για έλλειψη ενιαίας πολιτικής ασφαλείας και έλλειψη εμπιστοσύνης, καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: «Λογική, αν όχι επειγόντως απαραίτητη, ακούγεται η συνεργασία των διωκτικών αρχών και των μυστικών υπηρεσιών για την πρόληψη - πάντα στο μέτρο του δυνατού - τρομοκρατικών χτυπημάτων». Δεν πρέπει να ξενίζει η ταύτιση σε ενιαία γραμμή. Οι καβγάδες και οι τσακωμοί δεν πρέπει να μπερδεύουν. Αυτό που τους ενώνει είναι πιο βαθύ, είναι η στρατηγική του κεφαλαίου. Αλλωστε, οι καβγάδες τους αυτό το περιεχόμενο έχουν, αν αυτή η στρατηγική υπηρετείται σωστά και αποτελεσματικά...

Το φράγμα της Μοσούλης

Μεγάλη προβολή γνώρισε αυτές τις μέρες το φράγμα της Μοσούλης και τα κατασκευαστικά προβλήματα που κάνουν πιθανό ένα μεγάλων διαστάσεων ατύχημα, σε περίπτωση που υποστεί κατάρρευση, εξαιτίας του σαθρού υπεδάφους πάνω στο οποίο χτίστηκαν τα θεμέλια. Τα δημοσιεύματα, βέβαια, εμπλέκουν στην όλη ιστορία το «Ισλαμικό Κράτος», που για ένα σύντομο διάστημα έθεσε υπό τον έλεγχό του το στρατηγικής σημασίας φράγμα του Ιράκ. Οπως μάλιστα μας πληροφορούν τα ρεπορτάζ, το Ιράκ έχει υπογράψει συμφωνία ύψους 273 εκατομμυρίων ευρώ με την ιταλική εταιρεία «Trevi Group» για τη συντήρηση του φράγματος για 18 μήνες. Η Ιταλία, από την πλευρά της, σχεδιάζει να στείλει 450 στρατιώτες για να προστατέψει τα έργα, καθώς το φράγμα βρίσκεται κοντά σε περιοχές που ελέγχονται από το «Ισλαμικό Κράτος». Είναι φανερό ότι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αναζητούν προσχήματα και τα βρίσκουν για να τονώσουν τη στρατιωτική τους παρουσία στο Ιράκ και στις άλλες περιοχές που την περίοδο αυτή γίνονται το θέατρο σκληρών ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Καμιά εντύπωση δεν προκαλεί εξάλλου και το γεγονός ότι ο στρατός αναλαμβάνει δράση (και μάλιστα εκτός των εθνικών συνόρων) για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα και την επένδυση μιας πολυεθνικής, στην προκειμένη περίπτωση της ιταλικής «Trevi Group». Αλλωστε, αυτή είναι η δουλειά του: Να προασπίζει τα συμφέροντα των μονοπωλίων, τόσο στην (ιμπεριαλιστική) ειρήνη όσο και στον (ιμπεριαλιστικό) πόλεμο...

Οι «ειδικοί»...

Σε πρόσφατη έρευνα του BBC τέσσερις ειδικοί - σύμφωνα με δημοσίευμα του «Βήματος της Κυριακής» - επιχειρούν να απαντήσουν «γιατί ευημερούν οι επιχειρήσεις αλλά όχι οι εργαζόμενοι και οι οικονομίες». Πέρα από τις απαντήσεις που δίνουν, αξίζει καταρχάς να καταγράψουμε τις διαπιστώσεις των ειδικών. Η πρώτη, λοιπόν, διαπίστωση προκύπτει από το ερώτημα που τίθεται. Οτι, δηλαδή, σε αντίθεση με τη διαδεδομένη προπαγάνδα πως η καπιταλιστική ανάπτυξη θα φέρει τη βελτίωση της θέσης των εργαζομένων, εδώ και δεκαετίες στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η δεύτερη διαπίστωση είναι πως η καθήλωση των μισθών δεν άρχισε με την καπιταλιστική κρίση, αλλά δεκαετίες πριν, αν και βεβαίως εντάθηκε παραπέρα μετά το 2008. Ειδικότερα, οι ειδικοί διαπιστώνουν πως οι μισθοί στις ΗΠΑ, συνυπολογίζοντας το κόστος ζωής, παραμένουν καθηλωμένοι εδώ και 40 χρόνια, παρά την τεράστια αύξηση - θα προσθέταμε - του πλούτου και της παραγωγικότητας.

... και η ανάκαμψη

Στη Γερμανία και την Ιαπωνία το φρενάρισμα των μισθών άρχισε από τη δεκαετία του 1990! Είναι άραγε άσχετη η έναρξη αυτών των τάσεων με τις ανατροπές στις χώρες του σοσιαλισμού; Πάντως, οι ειδικοί εξηγούν την εξέλιξη αυτή στη Γερμανία με την «ενοποίηση» της καπιταλιστικής Δυτικής Γερμανίας και της Ανατολικής σοσιαλιστικής και στη συνέχεια τη διεύρυνση της ΕΕ προς ανατολάς, «που πυροδότησε ένα κύμα μετεγκαταστάσεων των επιχειρήσεων στις νέες χώρες - μέλη...», με αποτέλεσμα τη συμπίεση των μισθών στο εσωτερικό της. Ανάλογη στρατηγική χάραξαν λίγο αργότερα και οι ιαπωνικές επιχειρήσεις μέσω της παραπέρα διεθνοποίησης της δράσης τους και της επιβολής της «ευελιξίας» στις εργασιακές σχέσεις. Κατά συνέπεια, οι εργαζόμενοι και στη χώρα μας διαθέτουν σήμερα δεδομένα που θα πρέπει να εξετάσουν και να μη δεχτούν το νέο παραμύθι ότι «η ανάπτυξη» θα οδηγήσει σε έναν «εργασιακό παράδεισο».




Διαβάστε στο «Ρ»

Ο καιρός
Weather data from openweathermap.org