Ζούμε την περίοδο πολεμικής προετοιμασίας όλων των ιμπεριαλιστικών οργανισμών (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ από τη μία πλευρά - ΚΙΝΑ, ΡΩΣΙΑ, BRICS από την άλλη), η οποία επιμερίζεται σε όλες τις χώρες μέλη αυτών των λυκοσυμμαχιών. Σε σχεδόν καθημερινή βάση από την έναρξη του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ηγέτες ιμπεριαλιστικών κρατών και ανώτατοι αξιωματούχοι ισχυρών κρατών εκτοξεύουν πολεμικές απειλές εναντίον των αντίπαλων ιμπεριαλιστικών κρατών. Δεν διστάζουν να απειλούν ακόμα και για πυρηνικό πλήγμα τους αντιπάλους τους (ΗΠΑ εναντίον Ρωσίας και τούμπαλιν). Το τελευταίο διάστημα μαθαίνουμε από τα ΜΜΕ για προβλέψεις κορυφαίων στελεχών κρατών που ηγούνται στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα για τον χρόνο ξεσπάσματος ενός γενικευμένου πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, εναντίον της Ρωσίας κυρίως. Κάποιοι τοποθετούν την έναρξη μέχρι το 2029-2030 και κάποιοι άλλοι ακόμα και του χρόνου το καλοκαίρι. Η Κίνα απειλεί την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ όσο ποτέ άλλοτε. Εμπορικά και τεχνολογικά έχει διεισδύσει στην αγορά των κρατών της ΕΕ, της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, απειλώντας ευρισκόμενη «μία ανάσα» πίσω από τις ΗΠΑ σε μία σειρά χώρες στις οποίες κυριαρχούσαν μονοπώλια αμερικάνικων συμφερόντων πριν μερικά χρόνια.

Ο καπιταλισμός είναι εγκλωβισμένος στα νομοτελειακά αδιέξοδά του, με τη μία κρίση να διαδέχεται την άλλη. Αδυνατεί να αναπαράγει τα τεράστια συσσωρευμένα κεφάλαιά του με ικανοποιητικό κέρδος παρ' όλη την καταστροφή κεφαλαίου εντός των κρίσεών του αφενός και την εφ' όλης της ύλης επίθεσή του στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης τον προηγούμενο αιώνα σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου. Η λαϊκή δυσαρέσκεια και οργή παράγει πολιτική κρίση σε μία σειρά ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών και λόγω της χρεοκοπίας των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων τα οποία κυβέρνησαν επί δεκαετίες σε αυτές τις χώρες και διεθνώς.

Το Κόμμα μας εδώ και αρκετά χρόνια ορθά προειδοποιεί με όλα τα μέσα τον λαό μας για τον κίνδυνο ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Τα γεγονότα επαληθεύουν τις εκτιμήσεις του Κόμματος. Το σύνθημα του ΚΚΕ: «Οι ιμπεριαλιστές τη Γη ξαναμοιράζουν, με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν» ήδη είναι τραγική πραγματικότητα στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο με πάνω από ενάμιση εκατομμύριο νεκρά παιδιά του λαού, με τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη από το κράτος δολοφόνο Ισραήλ. Σε τελευταία ανάλυση οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να χάσουν την πρωτοκαθεδρία τους στο ιμπεριαλιστικό σύστημα από την Κίνα, χωρίς πόλεμο.

Ολα αυτά τα δεδομένα δημιουργούν την επείγουσα ανάγκη για το Κόμμα μας να μπει σε μία διαδικασία ολόπλευρης προετοιμασίας που θα το καθιστά ικανό να ανταπεξέλθει στην ιστορική αποστολή του. Με πιθανό το ενδεχόμενο το 22ο Συνέδριο να είναι το τελευταίο πριν το ξέσπασμα ενός γενικευμένου πολέμου με εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτόν, τα χρονικά περιθώρια είναι μικρά. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο με δεδομένη τη θέση του Κόμματος για διμέτωπο αγώνα σε περίπτωση εμπλοκής της χώρας μας σε πόλεμο ανεξάρτητα του ποιος θα επιτεθεί πρώτος και ποιος θα είναι ο αμυνόμενος, είναι βέβαιο ότι το Κόμμα μας θα βρεθεί εκτός νόμου, θα κληθεί να δράσει σε καθεστώς παρανομίας. Οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές από αυτές μέσα στις οποίες έδρασε και μεγαλούργησε το Κόμμα μας μέσα από το ΕΑΜ και τον ΔΣΕ. Αφενός δεν υπάρχει πλέον η ΕΣΣΔ και αφετέρου ο ιμπεριαλισμός είναι πολύ πιο ισχυρός, πιο καλά οργανωμένος, πιο έμπειρος με ασύγκριτα πιο ανεπτυγμένη τεχνολογία κάθε είδους. Ολα αυτά δεν μας φοβίζουν, έχουμε πάρει τα μαθήματά μας. Με όπλο μας τον Μαρξισμό - Λενινισμό, τις σύγχρονες επεξεργασίες και τα συμπεράσματά μας, την επαναστατική αισιοδοξία μας, την ακλόνητη πίστη στο δίκιο του σκοπού μας, την αυταπάρνηση, την οργανωμένη συλλογική δράση μας και τη σωστή καθοδήγηση θα καταφέρουμε να φέρουμε εις πέρας την ιστορική μας αποστολή: την ανατροπή του απάνθρωπου καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Ενα ζήτημα που χρήζει περαιτέρω διερεύνησης και μελέτης.

Η περίοδος που ξεκινά με τη Ν.Ε.Π. στη Σοβιετική Ενωση και φτάνει ως το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Θεωρώ ότι δεν έχει μελετηθεί αρκετά αυτή η περίοδος ώστε να εξάγουμε τα σωστά συμπεράσματα για τις αιτίες της αντεπανάστασης και στη συνέχεια της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις χώρες της Σοβιετικής Ενωσης. Τις αιτίες που οδήγησαν στο αδυνάτισμα της εργατικής εξουσίας πολύ πριν το 20ό Συνέδριο και οδήγησαν νομοτελειακά στη ρεβιζιονιστική παρέκκλιση του ΚΚΣΕ. Η αναγκαστική (;) οπισθοχώρηση με τη ΝΕΠ με την εισαγωγή καπιταλιστικών μεθόδων για την ανάπτυξη των μέσων παραγωγής, η υπαγωγή ολόκληρης της παραγωγής γενικά και της εργατικής τάξης στον καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης δεν μπόρεσε να εξουδετερωθεί στη συνέχεια. Δημιούργησε υλικούς όρους που αργότερα έδωσαν τη δυνατότητα αλλαγής των συσχετισμών υπέρ των αναθεωρητών. Η μη επαρκής συμμετοχή της εργατικής τάξης στον κεντρικό σχεδιασμό, οι αποφάσεις «από τα πάνω» αφαίρεσαν την «ψυχή» της εργατικής αντενέργειας της συνειδητής δράσης και οικοδόμησης, της κομμουνιστικής ηθικής. Επαψε να θεωρεί δικιά του υπόθεση την ανεπίστρεπτη οικοδόμηση του σοσιαλισμού μέχρι τον κομμουνισμό η εργατική τάξη της ΕΣΣΔ. Με δύο λόγια: θεωρώ ότι το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ ήταν το αποτέλεσμα και όχι η αιτία. Η απαράδεκτη ομιλία του Χρουτστόφ το δείχνει ξεκάθαρα.

Με εμπιστοσύνη στο ηρωικό μας κόμμα, το ΚΚΕ, εύχομαι καλή επιτυχία στο 22ο Συνέδριο.

Μπαίνοντας απευθείας στο θέμα, θέλω να ασκήσω κριτική και να εκφράσω την προσωπική μου οπτική, με ειλικρινά ευγενή σκοπό. Βρισκόμαστε στο 2025 και θεωρώ ότι το ΚΚΕ κάνει άριστη δουλειά στον δρόμο, στην κοινωνία, στις πορείες, στα σωματεία και στα συνδικάτα. Η κριτική μου όμως είναι ότι ο κόσμος αλλάζει διαρκώς και, αν δεν προσαρμοστείς στον τρόπο που επικοινωνείς, κινδυνεύεις να μένεις πολιτικά αόρατος, όσο σωστό κι αν είναι το περιεχόμενό σου.

Δεν αμφισβητώ την ουσία της ιδεολογίας του ΚΚΕ: την κριτική στον καπιταλισμό, την ανάδειξη της εκμετάλλευσης, το ότι γινόμαστε δούλοι του κεφαλαίου και των ολιγαρχών. Αμφισβητώ τον τρόπο με τον οποίο όλα αυτά φτάνουν στον απλό άνθρωπο. Οταν μιλάς σε κάποιον που η καθημερινότητα τον τσακίζει, που η φτώχεια και η εξαθλίωση τον έχουν κάνει πολιτικά ανενεργό, το να του λες «Εργάτη χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά» και άλλα χιλιοειπωμένα συνθήματα απαιτεί ήδη ένα επίπεδο πολιτικής επεξεργασίας για να τον αγγίξει. Το περιεχόμενο είναι σωστό, αλλά ο τρόπος παράδοσης συχνά δεν «πιάνει».

Ρεαλιστικά, το ΚΚΕ δίνει σταθερά εδώ και δεκαετίες έναν τίμιο, συνεπή αγώνα. Η ανταπόκριση όμως του λαού δεν είναι ανάλογη με αυτόν τον αγώνα, αλλά με τη συγκυρία. Οταν η ακρίβεια και η εξαθλίωση απογειώνονται, περισσότεροι στρέφονται προς το ΚΚΕ γιατί βλέπουν ότι μόνο αυτό παλεύει σταθερά για τον εργαζόμενο και τον απλό πολίτη. Oταν η ζωή γίνεται, έστω και πρόσκαιρα, καλύτερη για οποιονδήποτε λόγο, ο κόσμος απομακρύνεται ξανά. Κατά τη γνώμη μου, το ζητούμενο είναι να γίνει το κόμμα πιο δραστήριο και επιθετικό στη διάδοση της ιδεολογίας του, χωρίς να περιμένει πρώτα ο πολίτης να χάσει το σπίτι ή την αξιοπρέπειά του για να καταλάβει ότι δεν υπάρχει μέλλον με το σημερινό καπιταλιστικό σύστημα.

Εδώ μπαίνει το ζήτημα της ψηφιακής παρουσίας. Οπως η Νέα Δημοκρατία κάνει συστηματικό marketing μέσα από τα social media, έτσι - με τον δικό του, καθαρό τρόπο - οφείλει να το κάνει και το ΚΚΕ. Οχι αλλάζοντας πεποιθήσεις, στόχους ή πιστεύω, αλλά δομώντας ένα ρεαλιστικό πλάνο αφύπνισης του λαού στα μέσα που πραγματικά χρησιμοποιεί: YouTube, TikTok, Instagram κ.λπ.

Στις μέρες μας ένα YouTube short ή ένα TikTok short, όσο «φτηνό» κι αν φαίνεται, επηρεάζει συνειδήσεις πολύ περισσότερο από μια μακροσκελή ομιλία. Αυτό είναι η σκληρή πραγματικότητα. Αν το ΚΚΕ μείνει εκτός αυτού του πεδίου, αφήνει ελεύθερο χώρο σε Λατινοπούλου, Βελόπουλο και άλλους, που ήδη βομβαρδίζουν το internet με «edgy» απόψεις, σχεδιασμένες για να τραβούν προσοχή, αξιοποιώντας την ανθρώπινη ψυχολογία. Ηδη βλέπουμε ότι μπορούν να φτάσουν σε διψήφια ποσοστά με μηδενικό πραγματικό κοινωνικό έργο, πουλώντας παπάτζα και εθνικισμό online. Αυτό από μόνο του δείχνει τη δύναμη του μέσου.

Παράλληλα, η «Ομάδα Αλήθειας» της ΝΔ είναι ένα καθαρό proof of concept για το πώς μπορείς οργανωμένα να επηρεάζεις την κοινή γνώμη μέσα από videos, tweets, blogs. Δεν είναι μόνο το οικονομικό σκάνδαλο, είναι η μεθοδευμένη δηλητηρίαση της συνείδησης. Πρόκειται για μορφή σύγχρονου πολέμου επικοινωνίας, όπου η ΝΔ και η ακροδεξιά έχουν προβάδισμα, όχι επειδή έχουν καλύτερες ιδέες, αλλά επειδή παίζουν επιθετικά στο ψηφιακό πεδίο και στηρίζονται από τα κανάλια των ολιγαρχών που τους παρουσιάζουν καθημερινά σαν «τεχνοκράτες» και «σωτήρες».

Από την άλλη πλευρά, το ΚΚΕ έχει πραγματικό υλικό: καθημερινή δράση, παρεμβάσεις, μπλοκάρισμα πλειστηριασμών, σωματεία που ζουν και αναπνέουν. Το ερώτημα είναι: πόσα από αυτά φτάνουν στον νέο που κάνει scroll στο κινητό του στον καναπέ; Αν το κόμμα διέθετε ένα οργανωμένο δίκτυο δημιουργών περιεχομένου - ανθρώπων που καταλαβαίνουν τον αλγόριθμο, ξέρουν πώς χτίζεται περιεχόμενο που κρατά την προσοχή και τι σημαίνει endless scroll - θα μπορούσε να «βομβαρδίζει» το internet με ταξικά, αιχμηρά, σύντομα μηνύματα για όσα ήδη κάνει.

Για παράδειγμα, σχεδόν καθημερινά μέλη του κόμματος και απλοί πολίτες παλεύουν να σώσουν σπίτια από τους αδυσώπητους ληστές των funds. Τα μεγάλα κανάλια προσπαθούν να το πνίξουν. Γιατί να μην το βλέπει όμως όλη η χώρα στα social; Ενα short video με κείμενο:

«Αλλη μια μέρα που ο κόσμος του ΚΚΕ έσωσε ένα σπίτι μιας οικογένειας σε ανάγκη, από τα χέρια τραπεζών που ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία νομιμοποίησαν»,

ή ένα καθημερινό short με έναν άνθρωπο που λέει με ένταση:

«Σήμερα, Τρίτη, 140 σπίτια συμπολιτών μας βγαίνουν στα χέρια τραπεζιτών με την ευλογία όλων των κομμάτων εκτός από εμάς. Λαέ, ξεσηκώσου πριν το επόμενο σπίτι να είναι το δικό σου»,

μπορεί να κάνει πολύ μεγαλύτερη ζημιά στην κυρίαρχη αφήγηση από μια στεγνή ανακοίνωση.

Με έναν τέτοιο καθημερινό ρυθμό και με κάλεσμα σε μέλη και φίλους να κάνουν follow, share, re-post, μπορεί να στηθεί μέσα σε λίγες μέρες ένα πραγματικό κύμα. Σήμερα, εκτιμώ ότι κάτω από το 30-40% του κόσμου γνωρίζει τι γίνεται στους δρόμους και ποιος παλεύει γι' αυτό. Ο λαός είναι παγωμένος και μουδιασμένος, νιώθει ότι η ζωή του δεν μπορεί να αλλάξει και ότι η αξιοπρέπειά του υποτιμάται διαρκώς. Ακριβώς αυτό το πάγωμα πρέπει να σπάσει και στο ψηφιακό επίπεδο.

Εν ολίγοις, το κόμμα χρειάζεται μια σοβαρή, οργανωμένη ψηφιακή στρατηγική με τη στήριξη του λαού. Οχι απλή αντιγραφή στο internet των ίδιων συνθημάτων όπως στον δρόμο, αλλά προσαρμογή του ίδιου ταξικού περιεχομένου σε μορφή που τραβά την προσοχή, μιλά τη γλώσσα της εποχής και ανοίγει ρωγμές στη σημερινή μοιρολατρία.

Το να μιλάς για την άρχουσα αστική τάξη και το παγκόσμιο προλεταριάτο σε έναν άνθρωπο που δούλεψε 14 ώρες και απλώς θέλει να τελειώσει η μέρα, είναι σωστό ως περιεχόμενο, αλλά λάθος ως τρόπος παράδοσης. Σωστός τρόπος, με το ίδιο ακριβώς μήνυμα, είναι να του πεις:

«Σήμερα που ήσουν στη δουλειά σου, εργάτη, παρήγαγες 5.000 ευρώ και έλαβες 40 - και όλα αυτά για να μη μείνεις χωρίς λεφτά στις 15 του μήνα».

Αυτό τον κάνει να νιώσει άβολα, να ταυτιστεί, να αρχίσει να σκέφτεται. Ετσι λειτουργεί η ψυχολογία του ανθρώπου. Αυτό εκμεταλλεύονται οι αντίπαλοι του ΚΚΕ· πιστεύω ότι ήρθε η ώρα το ΚΚΕ να μπει οργανωμένα και επιθετικά σε αυτό το πεδίο, χωρίς να χάσει ούτε χιλιοστό από τις αρχές του.

Το ΚΚΕ αναδεικνύεται έμπρακτα ως η καθοδηγητική δύναμη μέσα στην επαναστατική διαδικασία, εφόσον διασφαλίσει την επαναστατική γραμμή και ικανότητά του να έχει Οργανώσεις στις μεγάλες παραγωγικές μονάδες, σε τομείς και υπηρεσίες που παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην ανατροπή της αστικής εξουσίας.

Ο κλάδος της Ενέργειας είναι τέτοιος κρίσιμος κλάδος. Θα παίξει σημαντικό ρόλο τόσο κατά τη διάρκεια του ξεσπάσματος της επανάστασης όσο και κατά τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Επομένως έχει σημασία η προετοιμασία που γίνεται στις σημερινές συνθήκες, πόσο μάλλον που η Ενέργεια βρίσκεται στο επίκεντρο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Οπως αναφέρουν οι Θέσεις της ΚΕ, οι κομματικές δυνάμεις στον Κλάδο είναι μικρές. Τίθεται επομένως σημαντικό καθήκον να μετρήσουμε σοβαρά βήματα στην κομματική οικοδόμηση, ιδιαίτερα στους μεγάλους και κρίσιμους χώρους της Αττικής οι οποίοι είναι αρκετοί (Πετρέλαια, Φυσικό Αέριο, Ηλεκτρενέργεια, Δίκτυα). Την ίδια στιγμή, αυτό θα πρέπει να γίνει με άλλους ρυθμούς και άλλη ιεράρχηση, ξεπερνώντας αδυναμίες και καθυστερήσεις.

Μπορούμε να πούμε ότι συνυπάρχουν σοβαρές αντικειμενικές δυσκολίες με ορατές δυνατότητες. Για παράδειγμα στις εταιρείες που αποτελούν πλέον την παλιά ενιαία ΔΕΗ (ΔΕΗ, ΔΕΔΔΗΕ, ΑΔΜΗΕ), η δυσκολία του συντριπτικά αρνητικού συσχετισμού (σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο) συνυπάρχει με σοβαρές δυνατότητες να μετρήσουμε βήματα στην παρέμβασή μας. Δυνατότητες οι οποίες προκύπτουν αφενός λόγω του συνολικά ανεβασμένου κύρους του Κόμματος, αφετέρου λόγω της μεγάλης ανανέωσης του προσωπικού, καθώς μετά από πολλά χρόνια υπήρξαν μαζικές προσλήψεις, ανάμεσα στις οποίες αντικειμενικά ήταν και δυνάμεις προσκείμενες στο Κόμμα.

Για τους νέους εργαζόμενους που αποτελούν πολυπληθή και κρίσιμη μάζα στον χώρο της ΔΕΗ, θα πρέπει να έχουμε υπόψη την εκτίμηση του 21ου Συνεδρίου πως «ένα μεγάλο τμήμα των σημερινών εργαζομένων εντάχθηκε στην παραγωγή ή πέρασε στις παραγωγικές ηλικίες μετά το 2009, δεν έχει ζήσει όσα δικαιώματα και κατακτήσεις υπήρχαν πριν την οικονομική καπιταλιστική κρίση, πολύ περισσότερο πριν από την ανατροπή του σοσιαλισμού. Το γεγονός αυτό επιδρά στο να μη διαμορφώνεται μια αγωνιστική απαιτητικότητα για τη βελτίωση της ζωής του και να ενισχύεται η τάση συμβιβασμού με τα σημερινά δεδομένα των εργασιακών σχέσεων». Επιπλέον των παραπάνω, η τάση συμβιβασμού ενισχύεται με τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς εξαγοράς και ενσωμάτωσης, που είναι κυρίαρχοι στις ΔΕΚΟ.

Ταυτόχρονα όμως, οι χιλιάδες νέοι άνθρωποι που προσλήφθηκαν τα τελευταία χρόνια, μπαίνουν με όνειρα και διάθεση στην παραγωγή, τρώνε την ψυχρολουσία από τις συνθήκες που συναντάνε και πολλοί από αυτούς λένε: «δεν μπορούμε να ζήσουμε έτσι, κάτι πρέπει να αλλάξει». Εδώ είναι που πρέπει να γίνουμε ικανότεροι, ώστε η προσπάθεια για κατεύθυνση οργάνωσης της πάλης για τα εργασιακά δικαιώματα με βάση τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, κόντρα στην ενσωμάτωση και την εξαγορά, να συνδυάζεται με την προβολή του Προγράμματος του Κόμματος, ως τη μόνη πραγματική διέξοδο για την εργατική τάξη και τον λαό, για να ζήσουμε ικανοποιώντας τις σύγχρονες ανάγκες μας με βάση τις τεράστιες δυνατότητες της εποχής.

Σημαντικό ζήτημα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η επίμονη ανάδειξη στους εργαζόμενους ότι η πάλη γίνεται από «τάξη απέναντι σε τάξη», το οποίο δεν γίνεται αυτόματα αντιληπτό. Πόσο μάλλον σε αυτούς τους χώρους, όπου η κυβερνητική εναλλαγή σημαίνει και αλλαγές σε επίπεδο διοικήσεων των εταιρειών, επομένως οι εργαζόμενοι είναι ακόμα πιο ευάλωτοι στο να βλέπουν τον μπροστινό (Διευθύνοντα Σύμβουλο, Υπουργό, Πρωθυπουργό) και όχι τον πραγματικό αντίπαλο (αστική τάξη).

Επομένως έχει μεγάλη σημασία η ικανότητα των ΚΟΒ, στο πολιτικό τους άνοιγμα, να μην περιορίζονται στη μία ή την άλλη εξέλιξη στην εταιρεία. Αλλά να βελτιωθούμε στο πώς συνδέουμε τους αντεργατικούς νόμους που ψηφίζουν κυβερνήσεις και ΕΕ, για λογαριασμό της εργοδοσίας ανεξαρτήτως μείγματος μετόχων (μικρότερη / μεγαλύτερη συμμετοχή του κράτους), με την ακρίβεια και τον πληθωρισμό που προκύπτει από το μείγμα πολιτικής που έχει επιλεχθεί ως γιατρικό σε αυτή τη φάση και από τα οποία θησαυρίζουν κάποιοι όμιλοι. Πώς συνδέονται αυτά με την ανυπαρξία υγείας, παιδείας, πολιτισμού, αθλητισμού και φυσικά με τις αιτίες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν από την πολεμική οικονομία κ.λπ.

Αρα πώς θα φωτίζουμε από όλες τις πλευρές της ζωής των εργαζομένων το ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος και επομένως ότι δίνουμε τον αγώνα ως τάξη απέναντι σε τάξη. Και επιπλέον, παρόλο που τα παραπάνω δεν συνειδητοποιούνται μόνο από την πείρα των ταξικών αγώνων, χρειάζεται με μεγαλύτερο πείσμα να δώσουμε τις δυνάμεις μας ώστε να αναπτυχθούν τέτοιοι και στον κλάδο μας, όπου παρόλο που έχουμε ανά περιόδους κάποιες μικρές εστίες, δεν έχουμε καταφέρει αυτές να διευρύνονται. Εκεί θα αναγνωρίζεται και ο κομμουνιστής ως πρωτοπόρος αγωνιστής, θα επιβεβαιώνεται η θεωρία από την πράξη.

Ετσι θα μπορούμε να δέσουμε τη συζήτηση για το Πρόγραμμά μας και θα ξεφεύγουμε από τη συνδικαλιστικοποίηση της επιρροής μας. Μία τέτοια δουλειά μπορεί να αφήσει παρακαταθήκη ακόμα και αν οι εργαζόμενοι αλλάξουν εταιρεία, ακόμα και κλάδο, καθώς η κινητικότητα είναι πολύ μεγάλη, ακόμα και στις ΔΕΚΟ που κάποτε όλοι ήθελαν να προσληφθούν.

Ενα τέτοιο ολόπλευρο πολιτικό άνοιγμα, που θα ξεφεύγει από το τι συμβαίνει μόνο εντός της επιχείρησης αλλά θα αναδεικνύει τη μεγάλη εικόνα και με το σχέδιο που πρέπει να επεξεργάζεται και να προχωράει η ΚΟΒ στον χώρο ευθύνης της, μπορούν να συμβάλλουν στην κομματική οικοδόμηση στον κρίσιμο κλάδο της Ενέργειας, διευρύνοντας τους πολιτικούς δεσμούς με περισσότερους εργαζόμενους, συγκροτώντας κομματικούς πυρήνες, ξεχωρίζοντας περιπτώσεις πρωτοπόρων εργαζομένων που θα εντάσσονται στο Κόμμα. Η διαδικασία αυτή θα έχει αντίκτυπο και στην αλλαγή των συσχετισμών στα συνδικαλιστικά όργανα, όπου κυριαρχεί ο ρεφορμισμός και η ενσωμάτωση, μέσω πολυεπίπεδων μηχανισμών του κράτους και της εργοδοσίας, οι οποίοι δεν περιορίζονται μόνο στον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, το οποίο όλα δείχνουν ότι επιφυλάσσει δύσκολες αλλά και ταυτόχρονα ενδιαφέρουσες εξελίξεις και καταστάσεις, με όπλο τις θέσεις και τα ντοκουμέντα του Συνεδρίου, θα πρέπει τα μέλη και στελέχη του Κόμματος να συμβάλλουμε ώστε να ανέβει ο πήχης σε όλα τα επίπεδα. Να επιθεωρήσουμε δυνάμεις και με δεδομένες τις δυσκολίες, να φτάσουμε γρήγορα σε ένα επίπεδο όπου θα πούμε ότι μετρήσαμε γερά βήματα και η κομματική μας οργάνωση είναι πιο έτοιμη να συμβάλλει στους σκοπούς του Κόμματος σε περίπτωση ανόδου της ταξικής πάλης.

Με ευχές για την επιτυχία του 22ου Συνεδρίου

- Οι Θέσεις, με τις οποίες συμφωνώ, βάζουν στο επίκεντρο του 22ου Συνεδρίου το Κόμμα. Υπογραμμίζουν, σωστά, ζητήματα όπως η ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική ανεξαρτησία του Κόμματος από κάθε εκδοχή της αστικής πολιτικής και του οπορτουνισμού και η ετοιμότητα απέναντι, μεταξύ άλλων, στην αξιοποίηση νέων επιστημονικών-τεχνολογικών δυνατοτήτων για την ένταση της εκμετάλλευσης και ελέγχου του λαού (Κεφ. 1, Β.3), στις εξελίξεις στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, σε νέα εκδήλωση οικονομικής κρίσης, και σε πιθανή απότομη όξυνση ή νέα οπισθοχώρηση της ταξικής πάλης. Βάζουν για όλους μας ψηλά τον πήχη για δουλειά με στόχο την όξυνση του ταξικού κριτηρίου σε ευρύτερες δυνάμεις εργαζομένων, «με όρους αντεπίθεσης, όχι απλώς άμυνας» (Θ. Κεφ. 3.Α.3), με βάση το Πρόγραμμα του Κόμματος στην ουσία και την εξειδίκευσή του.

Θα αναφερθώ σε ζητήματα που αφορούν τη δουλειά στην έρευνα, την εκπαίδευση και τη διαμόρφωση της συνείδησης των εργαζομένων και της νεολαίας κάτω από το φως των ραγδαίων εξελίξεων στην τεχνολογία και την επιστήμη, με άξονα την διαπίστωση στο Τέταρτο Κεφάλαιο των Θέσεων (Κωδικοποίηση συγκεκριμένων καθηκόντων, Σημείο 3) της ανάγκης για αναβάθμιση και σταθεροποίηση της διατμηματικής συνεργασίας σε μία σειρά από ζητήματα, με βάση την υπάρχουσα θετική πείρα.

- Η αποκάλυψη του αντιδραστικού περιεχομένου της γνώσης των προγραμμάτων σπουδών και άλλων άμεσων ή έμμεσων εκπαιδευτικών διαδικασιών έχει σημασία να ενημερώνεται και να συνδέεται διαρκώς με την κριτική στις αντίστοιχες εξελίξεις στη μορφή τους. Το Κόμμα έχει έγκαιρα πάρει θέση απέναντι στη στενή εξειδίκευση των νέων επιστημόνων με βάση τις ανάγκες της αγοράς και του «επιτελικού κράτους», στη γενικότερη εμπορευματικοποίηση της γνώσης, στην αρρύθμιστη προώθηση των νέων τεχνολογιών και τους μύθους περί «οριζόντιας - ελεύθερης πρόσβασης στη γνώση» στο καπιταλιστικό διαδίκτυο. Επίσης, έχει καταδείξει ότι η σταδιακή απόσυρση του αστικού κράτους από μια σειρά τομείς της εκπαίδευσης και της έρευνας, όπως στα ΑΕΙ, και η άμεση είσοδος επιχειρηματικών συμφερόντων συμβαδίζουν με την πολυεπίπεδη ψηφιοποίηση λειτουργιών και την ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, υποβαθμίζοντας τη λειτουργία της ανώτατης, και όχι μόνο, εκπαίδευσης και εκθέτοντάς την ακόμη πιο άμεσα στην αστική ιδεολογία και εκμετάλλευση. Με βάση αυτά, έχει σημασία να συνεχιστούν οι μελέτες του Κόμματος για τον θεσμικό μετασχηματισμό της διαδικασίας της έρευνας-εκπαίδευσης συνολικά στις πιο προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, αξιοποιώντας και εμπλουτίζοντας τις θέσεις μας με βάση συμπεράσματα διαφορετικών πεδίων (π.χ. νευρολογία, παιδαγωγική, ψυχολογία, πληροφορική-κυβερνητική) για την επίδραση στους εργαζόμενους των μορφών συγκεκριμένων μεθόδων που προωθούν οι στρατηγικές της αστικής τάξης μπροστά στις ανάγκες εντατικοποίησης και αυτοματοποίησης που επιβάλλουν οι νέες τεχνολογίες (π.χ. αλληλεπίδραση με τα μεγάλα νευρωνικά δίκτυα, ανάπτυξη οπτικοακουστικού υλικού και κωδικοποίηση σε βάρος της ανάγνωσης μεγάλων κειμένων, χρήση ψηφιακών «βοηθών» κ.λπ.). Σε αυτή τη διαδικασία, η πείρα του Κόμματος και της ΚΝΕ από την συλλογικά οργανωμένη παρέμβαση στους χώρους έρευνας - εκπαίδευσης, στο διαδίκτυο και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, μπορεί να εμπνέει στην «έξοδο» από συγκεκριμένες μορφές και την κριτική τους, τόσο με βάση την πειστική επιστημονική εξήγηση συγκεκριμένων φαινομένων και επιπτώσεων (π.χ. εθισμός στο infinite scrolling, κοινωνικό άγχος, παραπληροφόρηση και αποδυνάμωση κριτικής - ερευνητικής σκέψης, φακέλωμα, κεφαλαιοποίηση δεδομένων «εξατομικευμένης χρήσης» κ,λπ.), όσο και με τη θετική - δημιουργική αξιοποίηση παλιών και νέων μεθόδων στην πράξη. Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να συζητηθεί και η αντιμετώπιση των ζητημάτων σχετικά με την αξιοποίηση και διακίνηση του κομματικού βιβλίου, της ΚΟΜΕΠ, του «Ριζοσπάστη».

- Οι αστικοί θεσμοί, και ιδιαίτερα το αστικό πανεπιστήμιο, συντηρούν και αναπαράγουν μια ευρεία γκάμα θεωριών και προσεγγίσεων για την ανάλυση και ιδεολογική οχύρωση των επιλογών των καπιταλιστών στην παραγωγή και στην εκπαίδευση, τόσο «συντηρητικών», όσο και «προοδευτικών», καλύπτοντας τις ανάγκες των ενδοαστικών αντιθέσεων. Σε αντίστοιχη κατεύθυνση, οι Θέσεις σωστά τονίζουν τη σημασία της παραπέρα «μελέτη[ς] των επιστημονικών κατακτήσεων στη Βιολογία, στις νευροεπιστήμες, στην Ανθρωπολογία, μαρξιστική κριτική και δημιουργική αξιοποίηση των πορισμάτων των κοινωνικών επιστημών» (Θ. Κεφ. 2.Ε.8) στην αντιπαράθεση με το θεωρητικό-φιλοσοφικό οπλοστάσιο της αστικής και οπορτουνιστικής «κριτικής» στο «παλιό» που εν τέλει ανανεώνει τους όρους ενσωμάτωσης του λαού στις αστικές πολιτικές. Είναι κρίσιμο να μελετηθούν βαθύτερα με συγκεκριμένη κριτική από πλευράς μαρξιστικής μεθοδολογίας τόσο οι λεγόμενες «κριτικές προσεγγίσεις» στην κοινωνική, ανθρωπιστική και πολιτισμική έρευνα, κυρίως μεταδομιστικής, φαινομενολογικής και λειτουργιστικής κατεύθυνσης, όσο και αναζωογονημένες θετικιστικές ή «ρεαλιστικές» προσπάθειες που αξιοποιούν την ανάλυση Μεγάλων Δεδομένων για λεγόμενα «γεφυρώματα» θετικών και κοινωνικών επιστημών. Σε αυτή την κατεύθυνση, πλάι στη διατμηματική δουλειά, είναι απαραίτητη η ανάπτυξη συστηματικής, ολόπλευρης και συντονισμένης στήριξης των συντρόφων και φίλων, ερευνητών και επιστημόνων, για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας δημιουργικής και επιστημονικά αποτελεσματικής αντιπαράθεσης με την αστική ιδεολογία και τις αντίστοιχες φιλοσοφικές - μεθοδολογικές παραδοχές.

- Ο αγώνας ενάντια στον ανορθολογισμό και στην προώθηση του υποκειμενικού ιδεαλισμού στην αστική παραγωγή γνώσης οφείλει να γίνεται με υπομονή και επιμονή στην ανάλυση της συνθετότητας των μορφών που εμφανίζονται στη συνείδηση της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, με ευαισθησία προς τους συνομιλητές μας και κοινωνικοταξικό κριτήριο. Σε αυτό θα συμβάλλει το βάθεμα των φιλοσοφικών αναλύσεων σε φαινόμενα των οποίων οι νομοτέλειες και δυνατότητες δεν έχουν επαρκώς διερευνηθεί επιστημονικά, αλλά και με συγκεκριμένη ανάπτυξη του μαρξιστικού φιλοσοφικού υποβάθρου για κρίσιμα θέματα που έχουν αρχίσει να χαρτογραφούνται (π.χ. CRISPR) και θέτουν, μεταξύ άλλων, ζητήματα ηθικής-βιοηθικής και ορίων της ανθρώπινης δημιουργικότητας, της μοναδικότητας της προσωπικότητας, ζητήματα που είναι βεβαίως αδύνατον να λυθούν στο σημερινό εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα, αλλά απαιτούν έγκαιρη θεωρητική επεξεργασία.

Στο Κόμμα υπάρχει μεγάλη εμπειρία στη σύνθετη δουλειά και καθοδήγηση που γενικεύει την πείρα από την ταξική πάλη σε όλα τα επίπεδα και παρακολουθεί τα επιστημονικά-τεχνολογικά επιτεύγματα, με επεξεργασία της γραμμής μας και της αναγκαίας προσαρμογής για τη διαπάλη σε κάθε χώρο. Κυρίως όμως, υπάρχει αγωνιστική διάθεση και προετοιμασία για κάθε δοκιμασία, ώστε το Κόμμα να είναι έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας, για τον Σοσιαλισμό. Πιστεύω ότι το Συνέδριο θα συμβάλει ουσιαστικά σε αυτή την κατεύθυνση και εύχομαι καλή επιτυχία στις διαδικασίες του.

«Το παιχνίδι του πολέμου»: «Ακούσαμε όλοι τη φωνή της Θέτιδας / όταν ο Αχιλλέας βγήκε τ' απόγευμα / στον δρόμο για να παίξει. / Επέμενε να ντυθεί καλά / να μην κρυολογήσει όπως τις προάλλες / ο Ιάσονας ο γιος της Πολυμήδης / που γύρισε ιδρωμένος / από την Αργοναυτική εκστρατεία / κι ανέβασε πυρετό. Δεν την άκουσε όμως / και παίζοντας πως πολεμά με τον Εκτορα / τον σκότωσε στ' αλήθεια. Η τύχη τα 'φερε έτσι αργότερα / κι ο ίδιος νεκρός να πέσει. / Ακόμα και σαν παιχνίδι ο πόλεμος / δεν είναι ακίνδυνος / μοιρολογούσε η άμοιρη θεά».

(Νίκος Μοσχοβάκος «Ολκιμα νεφελώματα»)

Εχουν περάσει 77 χρόνια από τότε που υιοθετήθηκε η οικουμενική διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις 10 Δεκέμβρη του 1948. Η πρόταση «όλα τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για όλους» υπογραμμίζει: την οικουμενικότητα, ατομικότητα, αλληλεξάρτηση, όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Διακήρυξη διατυπώθηκε με διαφορετικούς συσχετισμούς. Είναι ένα όραμα του κόσμου. Ομως, ο κόσμος της ανισότητας, της λεηλασίας του ανθρώπου είναι εμφανής. Από τη φλεγόμενη Μ. Ανατολή με τον γενικευμένο πόλεμο, την Αφρική, Κ. Δυτική Ασία, Λατινική Αμερική, Ευρώπη, είναι ακόμη πιο εμφανείς οι ανισότητες που προκαλεί το κεφάλαιο. Τα «δικαιώματα» είναι ανάμεσα σε Συμπληγάδες. Η Αφρική, μια ήπειρος 720 εκατομμυρίων, βρίσκεται σε δεινή θέση από πολιτική, οικονομική άποψη. Υπάρχουν εκτεταμένες περιοχές φτώχειας, υποσιτισμού, εξάπλωσης διαφόρων ασθενειών, ερήμωσης, οι υποδομές είναι ανύπαρκτες. Παλιοί και νέοι ιμπεριαλιστές λεηλατούν κάθε ικμάδα, υποθηκεύοντας το παρόν και το μέλλον των ανθρώπων.

Οι εξελίξεις στην Αφρικανική ήπειρο, στη ζώνη Σαχέλ, πραξικοπήματα γίνονται στη Νιγηρία τον Αύγουστο του 2023, το πετρέλαιο θρέφει τις πολυεθνικές, όχι τους ανθρώπους. Το έβδομο σε 20 χρόνια, στο Μάλι της Δ. Αφρικής (2020-2021), Γουϊνέα (2021), Τσαντ (2021), Σουδάν (2021), Μπουρκίνα Φάσο (2022). Οι πρόσφυγες, οικονομικοί μετανάστες, γίνονται θηράματα της πιο απάνθρωπης εκμετάλλευσης. Στις Η.Π.Α. δίχως περίθαλψη πάνω από 43 εκατομμύρια είναι στα όρια της προνοιακής επιβίωσης. Στην Ευρώπη, η ανεργία ξεπερνάει το 12%. 80 εκατομμύρια άνθρωποι «ζουν» κάτω από το όριο της φτώχειας! Δεν υπάρχει κανένα έλεος, μπροστά στην άνοδο της δυστυχίας. Στην Ελλάδα το 25% ζει στη φτώχεια... στις αποκλειόμενες ζώνες. Η πτώση του ΑΕΠ την περίοδο των μνημονίων ήταν 25%.

Οι πρώτες λέξεις του Χάρτη του ΟΗΕ «Εμείς οι λαοί...» εξαφανίζονται, όταν μεγαλώνει η «ψαλίδα» μεταξύ φτωχών και πλούσιων. Οι πληγές για εκατομμύρια ανθρώπων, καθώς δεν έχουν πρόσβαση σε τροφή, κατάλυμα, ιατρική περίθαλψη, δουλειά, μόρφωση. Ο υπ' αριθμόν ένας τρομοκράτης των λαών είναι ο ιμπεριαλισμός. Εφιαλτικά είναι τα στοιχεία της αριθμητικής ανισότητας: Οταν 1,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας, με λιγότερο από δύο δολάρια ημερησίως... 2,8 δισ. ζουν με λιγότερα από 4 δολάρια... 970 εκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση σε νερό... 2,4 δισεκατομμύρια στερούνται υγιεινής διαβίωσης. 165 εκατομμύρια παιδιά κάτω των πέντε χρόνων υποσιτίζονται... Δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. 4 εκατομμύρια παιδιά κάτω των τριών ετών πεθαίνουν κάθε χρόνο από αιτίες, που θα μπορούσαν να έχουν γιατρευτεί, αν γινόταν κατανομή του παγκόσμιου πλούτου, η γη μπορεί να θρέψει 12 δισ. Η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν είναι παρά μία οικονομική έκφραση του καπιταλιστικού συστήματος. Στην οικονομία συνεχίζεται η «υπερχρέωση» του πλανήτη στο κεφαλαιο - τραπεζικό τέρας. Το αμερικανικό έλλειμμα είναι 38 τρισ. δολάρια. Είναι αρκετό για να δημιουργήσει νέους τριγμούς στο τραπεζικό παγκόσμιο σύστημα. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε το ΔΝΤ τον Δεκέμβρη του 2023, το παγκόσμιο χρέος ανήλθε στο 240% του παγκόσμιου ΑΕΠ, κατά δέκα ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερο από το αντίστοιχο του 2019. Ενώ σε απόλυτα ποσά έφθασε στα 236 τρισ. δολάρια ή 210 δισ. παραπάνω από το 2021. Συνεχίζεται η επιβράδυνση της καπιταλιστικής οικονομίας παγκόσμια, το 2023 μία ποσοστιαία μονάδα κάτω από τον μέσο όρο της εικοσαετίας 2000-2024. Το κεφάλαιο σκοτώνει: Οι αριθμοί των στατιστικών προκαλούν ίλιγγο. Την πενταετία 2020 - 2024 το ποσοστό αύξησης της παγκόσμιας ανισότητας έφτασε το 11%. Το χάσμα είναι τόσο μεγάλο, ώστε το 1% των πλουσιότερων ανθρώπων, δηλαδή περίπου 53 εκατ., βγάζει περισσότερα χρήματα απ' ότι το 62% των πιο φτωχών ανθρώπων, δηλαδή 2,7 δισ. νοικοκυριά! Στα πέντε χρόνια που διήρκεσε η καταγραφή των στοιχείων, το κατά κεφαλήν εισόδημα σε παγκόσμιο επίπεδο αυξήθηκε κατά 7%. Ωστόσο, την αύξηση καρπώθηκε μόνο το 21% των πιο πλούσιων ανθρώπων. Οι φτωχοί είδαν τα εισοδήματά τους να μειώνονται, 32%. Η υποσαχάρια Αφρική μαστίζεται διαρκώς από πολέμους, λιμούς και ασθένειες.

Οι 60 πιο πλούσιοι ιδιοκτήτες εταιρειών και μετόχων, είχαν αύξηση 6.000% την τελευταία πενταετία σε κέρδη. Ενώ το 60% των εργαζομένων είχαν αύξηση 20% στα εισοδήματά τους.

Το 13% των πιο πλούσιων ανθρώπων κερδίζει 128 φορές περισσότερα απ' ό,τι κερδίζει το 13% των πιο φτωχών. Φρίκη, από τη διευρυνόμενη καπιταλιστική προϊστορική βαρβαρότητα... Δεκαέξι πιο πλούσιοι άνθρωποι είχαν κέρδη αξίας 120 δισ. δολαρίων το 2024. Κάθε δέκα λεπτά στην Παλαιστίνη σκοτώνεται κι ένα παιδί. Με τις ασθένειες να απειλούνται δύο εκατομμύρια άνθρωποι. Μετά από 13 χρόνια εμφυλίου σπαραγμού, η Συρία οδηγείται σε διαμελισμό από Τουρκία και Ισραήλ και άλλους παίκτες. Από τα 18 εκατομμύρια των κατοίκων, τα 17 εκατομμύρια ζουν στην απόλυτη φτώχεια... μαζί με τους βασανισμένους - δολοφονημένους, σε 70 ομαδικούς τάφους, 100 χιλιάδες από το καθεστώς Ασαντ. Η νέα ηγεσία αμφισβητείται παρά την «αποδοχή» από όλους. Θα ανατραπεί ο νέος «φύλαρχος» θα είναι ο νέος «τοποτηρητής» των ισχυρών. Ο αιώνας των μεταναστών, προσφύγων, λόγω της κλιματικής κρίσης, πολέμων, οικονομικής κρίσης υπολογίζεται ότι θα αναζητήσουν νέες χώρες, 500 εκατομμύρια. Κανένα φράγμα δεν μπορεί να σταματήσει την απελπισία. Στα νερά του Αιγαίου πελάγους ανθίζουν λουλούδια από τα δάκρυα των απελπισμένων... απ' τα ιστορικά Αισχύλεια κόκαλα... Οι δείκτες της ανθρώπινης εξέλιξης, έχουν θεσμοθετηθεί από τις μεγάλες ιστορικές κατακτήσεις, της μεγάλης Γαλλικής αστικής επανάστασης (1789), της Κομμούνας του Παρισιού (1871), της μεγάλης Οχτωβριανής τού 1917, της ταξικής πάλης. Ο καπιταλισμός, με όποιες ιστορικές μεταλλάξεις, καταστρέφει, θανατώνει τον άνθρωπο. Σε κρότους και σε κλαυθμούς «αναπτύσσεται». Αποτελεί την «ωρολογιακή βόμβα» για τα θεμέλια της ζωής, των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Είναι η άλγεβρα των απέραντων ανισοτήτων...

Σύντροφοι,

Το σύνολο των θέσεων όσο λεπτομερές κι αναλυτικό κι αν δείχνει, θεωρώ ότι περιέχει κυρίως δορυφορικές επαναλήψεις πάνω στα θετικά συμπεράσματα και στόχους του 21ου Συνεδρίου. Δηλώνοντας ότι θέλουμε να είμαστε έτοιμοι στο ραντεβού με την ιστορία στον δρόμο για την ανατροπή και τον σοσιαλισμό, το σίγουρο είναι ότι οφείλουμε να καταθέσουμε μια τέτοια επεξεργασία που να είναι στην κορυφή της σκέψης πολιτικά-κοινωνιολογικά-κινηματικά, ώστε να μπορεί να έλξει νέες μάζες κύρια της τάξης μας για το «ωραίο, το μεγάλο, το συγκλονιστικό».

Είναι αρκετή θεωρούμε μια επαναληπτική σε πολλά σημεία παρουσίαση, μία αυτονόητη εκτίμηση και καταγραφή της κατάστασης αντικειμενικού/υποκειμενικού παράγοντα να τα καταφέρει;

Και στο προηγούμενο και σε αυτό και παλαιότερα αλλά κυρίως σε πόσα ακόμα Συνέδρια στο μέλλον θα συνεχίσουμε να αναφέρουμε για το ανέβασμα της λειτουργίας των ΚΟΒ; Για φαινόμενα προχειρότητας, για κενά στον καθοδηγητικό ρόλο των γραφείων; Πάντα αντιθετικά βέβαια με βελτιώσεις που αυτάρεσκα και ανελλιπώς καταγράφουμε. Μα τελικά αυτά τα σημάδια βελτίωσης με τον ρυθμό και την ποιότητα που εμφανίζονται, στην ουσία μάλλον δεν θα μας αφήσουν να είμαστε και πολύ συνεπείς στο ραντεβού μας. Ο βασικότερος λόγος πιστεύω είναι ότι δεν καταφέραμε ουσιαστικά να βελτιώσουμε όσο χρειάζεται την αυτοκριτική συνδυαστικά με την προσφορά στις γραμμές μας. Συνεχίζουμε τις αναδείξεις όχι με πρωταρχικό και βασικότερο κριτήριο την πρωτοπόρα δράση (η αναγνώριση/αντιμετώπιση του Αρη εξάλλου δεν μπορεί να τελειώνει στο γεγονός της, αλλά να αποτελεί και διαπαιδαγωγητικό στοιχείο στη λειτουργία) αλλά με τη γενική αποδοχή και υπερψήφιση θέσεων και στόχων κάθε στιγμή, με συμβιβαστική προϋπόθεση το «ναι» πολλές φορές. Κάτι το οποίο στην ιστορία του Κόμματος δεν ήταν ποτέ από μόνο του απόδειξη πίστης - ικανότητας - ατσαλοσύνης.

Οταν στο κεφάλαιο του ψηφιακού μετασχηματισμού αναγνωρίζουμε ότι το αστικό - ψηφιακό κράτος μπορεί καλύτερα να υπηρετεί το κεφάλαιο, εμείς στις νέες προκλήσεις που έρχονται πώς το αντιμετωπίζουμε; Με βασικότερο στόχο την αύξηση του Ρίζου; Και πραγματικά να βάλουμε όλοι πλάτη στην αύξησή του, μια και αποτελεί το εργαλείο της πρωτοπορίας με τόσο τεράστιες ιστορικές σελίδες. Αλήθεια όμως πόσο μεγάλη πιστεύουμε ότι μπορεί να γίνει; Σε μία Ελλάδα που όπου να 'ναι θα περάσει τα 14-15 εκατ. μαζί με τους μετανάστες αυτό αρκεί; Τι θα γίνει με σύγχρονο οπτικοακουστικό υλικό; Με ποιότητα και ικανότητα να ανταποκρίνεται στο σήμερα;!!! Ειλικρινά με τα βίντεο που βλέπω πολλές φορές στον 902 απογοητεύομαι εντελώς. Σκηνοθετική ικανότητα και αντίληψη προ 80's. Αν δεν βελτιώσεις τέτοια ουσιαστικά ζητήματα προπαγάνδας και παρέμβασης και με σύγχρονες τεχνολογικές μορφές, θα οδηγηθούμε σύντομα σε τεράστιο ντεσαβαντάζ τόσο ικανότητας όσο και έγκαιρου χρόνου παρέμβασης στον λαό, ειδικά σε περιόδους ταξικής σύγκρουσης και εξεγέρσεων και δεν είναι πάντα οικονομικό το πρόβλημα, όπως θέλουμε να απαντάμε. Ασφαλώς και έχει σχέση με την παραπάνω ανάδειξη ποιων/πού/γιατί. Ακόμα και όταν όλα ελέγχονται το επαναστατικό πνεύμα βρίσκει λύσεις. Παραδείγματα γύρω μας και τότε επί Λένιν και σήμερα. Η Παλαιστινιακή αντίσταση βρήκε τρόπους στην χειρότερη έκφραση απαρτχάιντ της σύγχρονης ιστορίας να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο και κατάφερε η προπαγάνδα της να είναι πιο καθοριστική για την ανάπτυξη της παγκόσμιας συμπαράστασης στον αγώνα της ίσως ακόμα πιο πολύ και από τα όπλα της.

Η διαπίστωση ότι καθοδηγούμε πιο ικανά τα κινήματα δεν μπορεί να είναι σε αναντιστοιχία με κάποια «μπρος-πίσω» στη Βουλή, όπως π.χ. με το επίδομα για τους αστυνομικούς. Οπως και με την καθυστέρηση της συζήτησης που έγινε μετά την κατάθεση του νομοσχεδίου για τα ομόφυλα ζευγάρια, καθώς και την ιδιότυπη «στήριξη» του κρατούμενου από την Αλβανία, στελέχους της ΝΔ. Μπορεί ένα επαναστατικό κόμμα να αρκείται απλά σε μια αναγνώριση λάθος επιλογών όταν, όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν ασκεί κριτική τουλάχιστον στα στελέχη που έχουν την κύρια ευθύνη για αυτές;

Για το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα λέμε ξανά ότι στόχος είναι η κοινή δράση με αδελφά ΚΚ. 35 χρόνια μετά την ΕΣΣΔ, η επανάληψη στην αναφορά αυτού του στόχου δυστυχώς κουράζει γιατί έπρεπε να έχει επιτευχθεί χτες. Το επιχείρημα των μικρών κομμάτων με τις λίγες δυνάμεις θεωρώ ότι τώρα πια έχει ξεθωριάσει. Ακόμα και 10 άτομα να είναι το καθένα θα έπρεπε να έχουμε μπει μπροστά για κοινές κινητοποιήσεις κυρίως πανευρωπαϊκά για 9 Μάη, έξω από σιωνιστικές εταιρείες, για δολοφονίες αγωνιστών κ.λπ.

Ο όγκος των κοινών ψηφισμάτων-ανακοινώσεων χωρίς τέτοια δράση φοβάμαι ότι θα καταλήξει σε «χαρτοπόλεμο» και οδηγεί ένα κόμμα με τον όγκο και τη δυναμική τη δική μας να δέχεται τεράστια επίθεση στο ότι είναι πίσω από τις ανάγκες και τις δυνατότητες στη διεθνή σκηνή. Οταν για πάνω από 2 χρόνια της σιωνιστικής σφαγής καίγονταν και πέφτανε πλαστικές σφαίρες στα Πανεπιστήμια της Αμερικής και της Ευρώπης, στα δικά μας ευτυχώς νικάγαμε τη ΔΑΠ. Στην Ιταλία χωρίς ταξικό και ατσάλινο κόμμα η εργατική τάξη κηρύσσει ως και πανεθνική απεργία. Εμείς έχουμε ηρωικές μεν, αλλά ξεκομμένες αντιστάσεις στην COSCO, το Λαύριο... Με διάρκεια έχουμε σταθεί δίπλα στον αφάνταστα ηρωικό λαό της Παλαιστίνης. Ομως τη συμπαράσταση στο δικαίωμά του στην εθνική απελευθέρωση και κυριαρχία γιατί άλλοι λαοί δεν την απολαμβάνουν; Γιατί λόγου χάριν ο λαός του Μεξικού και οι zapatistas που χύνουν το αίμα τους κόντρα στην εισβολή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού αντιμετωπίζονται σαν ενδοαστική διαμάχη σοσιαλδημοκρατικού τύπου; Ούτε στην Παλαιστίνη ούτε εκεί θα αλλάξει ταξικά χέρια η εξουσία. Μία σειρά απελευθερωτικά κινήματα μόνο κάτω από τη συμβολή και την επίδραση της ΕΣΣΔ μετατράπηκαν σε άρματα ταξικής σύγκρουσης. Μετά το παρελθόν αυτής είτε αφομοιώθηκαν είτε συμβιβάστηκαν είτε ηττήθηκαν. Να καταλάβω όμως ότι όσα υπάρχουν στην εποχή μας (Κολομβία, Μεξικό, Νεπάλ, Πολισάριο κ.α.) δεν αξίζουν την αναφορά και την αλληλεγγύη μας, μιας και δεν έχουν σαφή στόχο να λύσουν το ζήτημα της ταξικής εξουσίας;

Θα αντιδράσουμε εντονότερα και πιο αποφασιστικά για την κράτηση Λιβανέζων κομμουνιστών στα κελιά του κράτους δολοφόνου; Αγωνιστών του λαϊκού μετώπου της Παλαιστίνης; Ποια είναι η κατάσταση και η τύχη των αδελφών μελών του ΚΚ Ουκρανίας; Γιατί ξεχάστηκε; Ζούνε;

Αναγκαία ανάπτυξη κινήματος για την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μας. Ο,τι γίνεται με τον ξεσηκωμό για την Υγεία, παραπάνω θεωρώ πρέπει να γίνει για το ξεπούλημα σε μουσεία - Ακρόπολη κ.λπ. Τέλος, τεράστια απόσταση και χάντικαπ η συμμετοχή των κολασμένων της Γης μεταναστών στο λαϊκό κίνημα. Πρέπει να αλλάξει και να βελτιωθεί πάση θυσία. Οσο αυτό μένει πίσω, το διαίρει και βασίλευε της άρχουσας τάξης της λύνει τα χέρια και της μεγαλώνει τα περιθώρια επιλογών. Ολα τα συνδικάτα θα πρέπει να έχουν ειδική δουλειά και στόχο πώς θα αυξηθούν οι μετανάστες μέλη τους συνεχώς.

Εύχομαι κάθε επιτυχία.