Το πρώτο στοιχείο που αξίζει να κρατήσουμε από τις Θέσεις της ΚΕ μπροστά στο 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ είναι ότι παρά τον αρνητικό συσχετισμό της ταξικής πάλης σε παγκόσμιο επίπεδο, το Κόμμα της εργατικής τάξης προετοιμάζεται με αποφασιστικά βήματα για τη μεγάλη σύγκρουση και την ανατροπή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος. Είναι κρίσιμο επομένως να γίνει κατανοητό σε όλες μας τις δυνάμεις και γενικά στον λαό πως ο αρνητικός συσχετισμός δεν είναι ανασταλτικός παράγοντας για την επεξεργασία επαναστατικής στρατηγικής, την προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα, τη διαμόρφωση αιτημάτων που δείχνουν τη διέξοδο, τη συσπείρωση νέων δυνάμεων και την ισχυροποίηση της κοινωνικής συμμαχίας για την επαναστατική ανατροπή.

Το γεγονός ότι η επανάσταση δεν είναι σήμερα στην ημερήσια διάταξη δεν σημαίνει ότι είναι μια μακρινή προοπτική. Η συνολική επιδείνωση της κατάστασης του λαού, που θα ενταθεί δραματικά σε περίπτωση εμφάνισης νέας οικονομικής κρίσης και γενίκευσης του πολέμου, δημιουργεί συνθήκες εντονότερης και βαθύτερης αμφισβήτησης του συστήματος. Ταυτόχρονα, σε αυτές τις συνθήκες η επίθεση του κεφαλαίου στα εργατικά δικαιώματα και στις λαϊκές ανάγκες μεγαλώνει διαρκώς. Γι' αυτό είναι ανάγκη να είναι δυνατό και σταθερό το ΚΚΕ μπροστά σε κάθε πρόκληση, σε όλες τις καμπές της ταξικής πάλης, για να ηγηθεί του αγώνα της εργατικής τάξης στη σοσιαλιστική επανάσταση. Είναι αντικειμενικό ότι η μέρα αυτή θα έρθει, και η Ιστορία δείχνει πως η προετοιμασία του Κόμματος της εργατικής τάξης είναι αποφασιστικής σημασίας για τη νικηφόρα έκβαση της επανάστασης.

Είναι βασικό, λοιπόν, να επιμείνουμε να εμπλουτίζεται η συζήτηση στα όργανα, π.χ. μέσα από θεματικές συζητήσεις, ώστε αυτή να συμβάλλει στην εξαγωγή συμπερασμάτων και στη γενίκευση της πείρας. Υπάρχει ανάγκη να συζητιέται πιο συστηματικά η πείρα αγώνων και της πολιτικής δραστηριότητας. Ετσι, θα ενισχύεται η συλλογική ευθύνη των οργάνων, θα ξεπερνιούνται υποκειμενισμοί και θα γίνεται αντιληπτός στο σύνολό του ο χώρος ευθύνης και καθοδήγησης κάθε Οργάνωσης. Σε αυτήν τη βάση θα αναβαθμίζονται η λειτουργία και το περιεχόμενο των ΚΟΒ, ο πολιτικός σχεδιασμός τους, εξοπλίζοντας και δυναμώνοντας και το κάθε κομματικό μέλος ξεχωριστά.

Η ιδεολογική και πολιτική θωράκιση των κομματικών μελών και όσων παλεύουν πλάι μας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αποτελεσματική αντιπαράθεση με την κυρίαρχη πολιτική και όλες τις εκφάνσεις της. Η αστική γραμμή δεν είναι πάντα ξεκάθαρη, και χρειάζεται δουλειά σε βάθος για να μπορεί κανείς να την αποκαλύψει και να προετοιμάσει τον περίγυρό του, να μπορεί να τη διακρίνει και να την αντιμετωπίσει. Ειδικά μάλιστα όταν αυτή «θολώνεται» από δήθεν φιλολαϊκές προτάσεις του σοσιαλδημοκρατικού και οπορτουνιστικού χώρου.

Για παράδειγμα, η γραμμή για τις κρατικοποιήσεις εντός του συστήματος, που παρουσιάζεται ως φιλολαϊκή, συσκοτίζει τον χαρακτήρα του κράτους. Και μαζί με τη θέση «να φύγει η σημερινή κυβέρνηση του Μητσοτάκη και ας βγει όποια άλλη κυβέρνηση», δημιουργεί αυταπάτες ότι οι νόμοι του καπιταλισμού μπορούν να αναιρεθούν, αν αλλάξει μια κυβέρνηση, και ότι ένας άλλος πρωθυπουργός μπορεί να παίρνει φιλολαϊκά μέτρα χωρίς να καταργείται η εκμετάλλευση. Επομένως, η ανάγκη εμβάθυνσης της συζήτησης για τον χαρακτήρα του κράτους, τους νόμους της καπιταλιστικής οικονομίας, τη σύνδεση πολιτικής - οικονομίας κ.ο.κ. δεν είναι μια θεωρητική συζήτηση, ούτε αποτελεί πολυτέλεια. Είναι η συζήτηση που εκ των πραγμάτων μπαίνει καθημερινά στη διαπάλη και καθορίζει τον προσανατολισμό της πάλης, του κινήματος.

Τα τελευταία χρόνια η πολιτική του Κόμματος και η επίμονη ιδεολογική και πολιτική δουλειά μας οδήγησαν να κερδίζουμε συνεχώς ανθρώπους που μέχρι χθες τοποθετούνταν σε άλλους πολιτικούς χώρους. Δεν είναι δεδομένο ότι αυτός ο κόσμος δεν θα παρασυρθεί από ένα νέο κάλεσμα της σοσιαλδημοκρατίας για αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Η δική μας παρέμβαση και επίμονη δουλειά πριν και κατά τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ βοήθησε πολλούς να δουν πόσο κάλπικο είναι το αφήγημα της προοδευτικής διακυβέρνησης στο πλαίσιο του καπιταλισμού.

Η αντοχή του ΚΚΕ στην πίεση για συμμετοχή σε αστική κυβέρνηση, η σύγκρουση των μελών και οπαδών με τις αυταπάτες που γεννούσε η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων δυνάμεων, με τη βοήθεια και οπορτουνιστικών κομμάτων, έφεραν αποτελέσματα, ενώ επιβεβαιώθηκε αυτό που είχε προβλέψει το Κόμμα: Οτι θα υπάρξει απογοήτευση σε κόσμο που συμμετείχε σε αγώνες. Καταφέραμε να δυναμώσουμε τις γραμμές μας, να βγούμε από πολλές απόψεις πιο δυνατοί από σκληρές πολιτικές και ιδεολογικές μάχες. Τώρα είναι η ώρα να ριχτούμε πιο αποφασιστικά στη μάχη για βάθεμα των πολιτικών δεσμών με τον κόσμο που μας εμπιστεύεται, να ανοιχτούμε πιο δυναμικά σε περισσότερους, να δυναμώσουμε ιδεολογικά όλοι, για να αντιμετωπίσουμε νέους «σωτήρες» και νέες εκδοχές της αστικής διακυβέρνησης.

Για να ενισχυθεί η αντικαπιταλιστική γραμμή, οι κομμουνιστές μπορούν να διαφωτίσουν πλατιά τον λαό στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στους πολιτιστικούς και αθλητικούς συλλόγους, και να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός μορφωτικού ρεύματος που θα αμφισβητεί την κυρίαρχη ιδεολογία. Αναδεικνύοντας τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού του 20ού αιώνα, μπορούν να δείξουν τι μπορεί να πετύχει η ανθρωπότητα τον 21ο αιώνα. Η δική μας γνώση, η μαχητική δράση, η αυταπάρνηση, είναι το παράδειγμα του κομμουνιστή, του ανθρώπου που διακατέχεται από τα κομμουνιστικά ιδανικά και παλεύει για να ζήσουν όλοι σε έναν νέο κόσμο, απαλλαγμένο από την εκμετάλλευση και τη βαρβαρότητα.

Η αντικαπιταλιστική πάλη είναι σύνθετη υπόθεση και χρειάζεται θυσίες. Δεν αρκεί μόνο η ιδεολογική προετοιμασία. Χρειάζεται συμμετοχή σε μικρές και μεγάλες μάχες, απόκτηση πείρας, αντοχής, θάρρους και σταθερής πίστης στη νίκη της εργατικής τάξης. Μέσα στη φωτιά κάθε μάχης δυναμώνουμε για να συνεχίσουμε. Για παράδειγμα, η μεγάλη απεργία της 28ης Φλεβάρη είναι διδακτική, γιατί δείχνει πώς χιλιάδες κόσμου - παρά τις απόπειρες να υπονομευτούν η ίδια η απεργία και το περιεχόμενό της - εμπιστεύτηκαν τα σωματεία τους, τον οργανωμένο αγώνα, υιοθέτησαν το βασικό σύνθημα που αποτυπώνεται σε κάθε πτυχή της ζωής του, «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας». Επιπλέον, φάνηκαν οι μεγάλες δυνατότητες που υπάρχουν να αλλάζουν οι συνειδήσεις, ο προσανατολισμός της ταξικής πάλης όταν οι κομμουνιστές μπαίνουν μπροστά, διαφωτίζουν, οργανώνουν, καθοδηγούν τους αγώνες, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη των εργαζομένων και του λαού.

Επομένως είναι μεγάλη η ευθύνη του ΚΚΕ για την οργάνωση και την καθοδήγηση των αγώνων του σήμερα και του αύριο, μέχρι την τελική νίκη! Γι' αυτές τις μάχες οι Θέσεις του 22ου Συνεδρίου αποτελούν σπουδαίο όπλο.

Σωστά οι Θέσεις του Συνεδρίου καταπιάνονται με τις ΚΟΒ. Η θετική και η αρνητική πείρα που αποτυπώνονται στις Θέσεις πρέπει να αξιοποιηθούν ώστε οι ΚΟΒ να μπορούν από καλύτερες θέσεις να επιτελούν τον βασικό τους σκοπό. Να δρουν ως κύτταρο επαναστατικής πρωτοπορίας στον χώρο ευθύνης τους. Ο ρόλος τους είναι κρίσιμος, καθώς είναι αυτές που αποτελούν τον βασικό συνδετικό κρίκο του Κόμματος με την εργατική τάξη.

Θα ήθελα να σταθώ κυρίως σε δύο ζητήματα.

1. Σχετικά με πλευρές ιδεολογικής διαπάλης στην παρέμβαση των ΚΟΒ

Οι καιροί που διανύουμε απαιτούν μεγαλύτερη ικανότητα ιδεολογικής και πολιτικής διαπάλης. Χωρίς να θέλω να επεκταθώ στις εξελίξεις, θεωρώ ότι είναι εμφανές πως η διαπάλη είναι ιδιαίτερα απαιτητική. Ενώ ως Κόμμα μπορεί να έχουμε κατακτήσει να απαντάμε εύστοχα στη διαπάλη με επιχειρηματολογία, στην αποδόμηση της αστικής ιδεολογίας και στην ανάδειξη της ανωτερότητας του σοσιαλισμού, στα μέλη του Κόμματος και στα όργανα υπάρχουν σημαντικές ανομοιομορφίες, κάτι το οποίο εκφράζεται και στην παρέμβασή μας.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι η όξυνση των ανταγωνισμών και της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού, οι πόλεμοι και οι οικονομικές κρίσεις δεν οδηγούν αυτόματα στη ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου. Ισα - ίσα που ο κόσμος γίνεται όλο και πιο ευάλωτος σε μηχανισμούς ενσωμάτωσης. Η εξαγωγή συμπερασμάτων και η διαμόρφωση κριτηρίου στην εργατική τάξη είναι ένα καθήκον που πέφτει αποκλειστικά στις πλάτες μας.

Βασικές πλευρές που πιστεύω ότι μπορούμε να βελτιώσουμε:

• Ανάδειξη του χαρακτήρα του πολέμου και της στάσης μας απέναντι σε αυτόν. Να προβληματιστούμε σχετικά με το αν και πόσο βαθαίνουμε τη συζήτηση γύρω από αυτές τις πλευρές, ή κατά πόσο πέφτουμε στην παγίδα μιας γενικόλογης καταδίκης του πολέμου, της καταστροφής που προκαλεί, των θανάτων των λαών κ.λπ., που πολύ εύκολα οδηγεί σε μια πασιφιστική λογική και αντίληψη. Πόσο αναδεικνύουμε στην παρέμβασή μας τον ιμπεριαλιστικό του χαρακτήρα, όχι σαν κλισέ ατάκα αλλά αναδεικνύοντας τους σφοδρούς ανταγωνισμούς; Εξηγώντας πως ο καπιταλισμός ψάχνει διέξοδο επιβίωσης σε νέες αγορές; Πως είναι ανάγκη του η καταστροφή του κεφαλαίου για να μπορέσει να αναζωογονηθεί;
• Πώς απαντάμε σε μια γενικότερη αγανάκτηση απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, που επικεντρώνεται στο «να φύγει ο Μητσοτάκης» και στο ότι «ο κόσμος φταίει που τον ψηφίζει». Πολλές φορές περιοριζόμαστε στο ότι «και οι άλλοι τα ίδια έκαναν στο παρελθόν και τους έχουμε δοκιμάσει», χωρίς να καταπιανόμαστε με την ανάδειξη του ρόλου των κυβερνήσεων και του κρατικού μηχανισμού στο σύνολό του, με τον ιστορικό του ρόλο να υπηρετεί συγκεκριμένη τάξη, αυτή που έχει την εξουσία. Οτι τα προβλήματα, οι ελλείψεις κ.λπ. δεν εκφράζουν αναποτελεσματικότητα, αλλά αντιθέτως μεγάλη ικανότητα εξυπηρέτησης των συμφερόντων των αστών.
• Πώς απαντάμε σε μια γενικότερη αγανάκτηση απέναντι σε εγκληματικές πολιτικές και κοινωνικές αδικίες, όπως το έγκλημα στα Τέμπη ή τα σκάνδαλα που βγαίνουν στη δημοσιότητα. Είναι ζητήματα που επιδρούν στη συνείδηση ενός κόσμου και αξιοποιούνται μονοθεματικά για την ενσωμάτωση της αγανάκτησης. Κατά πόσο εμείς, ενώ πρωτοστατούμε σε αυτά και καταδικάζουμε τα γεγονότα, προσπαθούμε να αναδείξουμε την πιο βασική αδικία της σημερινής κοινωνίας, αυτή της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης; Το γεγονός ότι μια τάξη από παράσιτα κλέβουν ουσιαστικά τη δουλειά των ανθρώπων του μόχθου και του μεροκάματου; Το ότι το μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι πως δεν χρειάζεται να παρανομήσουν γι' αυτόν τον σκοπό και όλα γίνονται με το γράμμα του νόμου;

2. Σχετικά με την ποιοτική αναβάθμιση του τρόπου δουλειάς των ΚΟΒ

Λένε οι Θέσεις στη σελίδα 44: «Μια από τις βασικές αιτίες για τις αδυναμίες και καθυστερήσεις πρέπει να την αναζητήσουμε στο γεγονός ότι ο μεγαλύτερος όγκος της δουλειάς είναι οργανωμένος "από τα πάνω". Είναι ευθύνη της ΚΕ και των υπόλοιπων καθοδηγητικών οργάνων να δώσουμε μεγαλύτερο βάρος στην ενίσχυση της δουλειάς, του σχεδιασμού, των δράσεων "από τα κάτω", από την ίδια την ΚΟΒ».

Στο πνεύμα αυτής της διατύπωσης, θεωρώ ότι πρέπει να συμβάλουμε ο καθένας ώστε να ενισχυθεί το πνεύμα συμβολής και πρωτοβουλίας με ουσιαστική συζήτηση στα όργανα, στις συνελεύσεις της ΚΟΒ και στις συνεργασίες. Χρειάζεται να αποκτήσουμε ενιαία αντίληψη στο ότι δεν είναι υπόθεση μόνο παραπάνω οργάνων τόσο ο καθορισμός του σχεδιασμού όσο και η υλοποίησή του. Οπως επίσης ότι ο σχεδιασμός «από τα κάτω» δεν περιορίζεται στον καθορισμό μιας εκδήλωσης σε ημερομηνία και μέχρι εκεί. Λες και η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί από μόνη της και ο κόσμος θα κινητοποιηθεί από μόνος του. Χρειάζεται επιμονή και σχέδιο, καθορισμό περιεχομένου και επιχειρηματολογίας, καλή προπαγάνδα και μαζική απεύθυνση.

Μια καλύτερη δουλειά για τον σχεδιασμό και την εξειδίκευση «από τα κάτω» σε καμία περίπτωση δεν υποτιμά τη συμβολή των παραπάνω καθοδηγητικών οργάνων. Ισα - ίσα που αυξάνει τις απαιτήσεις για καθοδήγηση με καλύτερη επεξεργασία και περιεχόμενο, μεγαλύτερη συμβολή σε εξειδικευμένα μέτωπα. Η παρέμβαση, για παράδειγμα, σε μέτωπα όπως το γονεϊκό κίνημα ή τα δημοτικά θέματα θα υστερεί σημαντικά αν δεν υπάρχει καθοδηγητική συμβολή «από τα πάνω» και το βάρος πέφτει αποκλειστικά στις ΚΟΒ.

Κλείνοντας, είναι γεγονός ότι ο αρνητικός συσχετισμός επιδρά. Οπως επιδρά στον περίγυρο του Κόμματος και στο σύνολο της εργατικής τάξης, έτσι επιδρά και στα μέλη και στελέχη του Κόμματος. Δεν σημαίνει απαραίτητα αποστράτευση, αλλά εκφράζεται με χαλαρότητα, μειωμένες απαιτήσεις, μικρότερη συμβολή, μειωμένη πειθαρχία. Θεωρώ πως πρέπει να κάνουμε μια προσπάθεια και να ξεφύγουμε από μια λογική ατομικότητας, να σκεφτούμε τον εαυτό μας ως τμήμα του Κόμματος συνολικά. Να αναρωτηθούμε τι απαιτήσεις έχουμε εμείς οι ίδιοι από το Κόμμα μας. Αν θα ήμασταν εντάξει να βλέπουμε το Κόμμα στο σύνολό του να χαλαρώνει, να υποχωρεί κάτω από την πίεση των συνθηκών, να διευρύνεται το χάσμα μεταξύ της επαναστατικής θεωρίας και της επαναστατικής πράξης, των λόγων και των έργων του. Να μειώνει την επιθετικότητά του και την πολεμική του στο σύστημα, την πρωτοβουλία του στο εργατικό κίνημα. Γιατί αν έχουμε την απαίτηση από το Κόμμα να δρα ως η επαναστατική πρωτοπορία της εργατικής τάξης και να μην υποχωρεί, οφείλουμε να έχουμε την ίδια απαίτηση και από τον εαυτό μας.

Συμφωνώ με τις Θέσεις του Συνεδρίου και εύχομαι κάθε επιτυχία στις διαδικασίες του.

Στο διάστημα από το προηγούμενο Συνέδριο μέχρι σήμερα το Κόμμα έδωσε σημαντικές μάχες, από τις οποίες βγήκε ενισχυμένο, πιο δυνατό. Αποκαλύψαμε τα αδιέξοδα της κυρίαρχης πολιτικής, σηκώνοντας το βάρος των αγώνων, την ίδια ώρα που οι υπόλοιπες αστικές δυνάμεις αναλώνονταν σε κραυγές χωρίς νόημα και αναζητούσαν κυβερνητικές θέσεις που θα τους προσέφεραν πολιτική επιβίωση, μακριά από τα προβλήματα του λαού.

Ζούμε σε μια εποχή τεχνολογικής ανόδου, νέες τεχνολογίες έχουν κάνει την εμφάνισή τους και επηρεάζουν τη ζωή μας καθημερινά, όλα αυτά όμως δεν γίνονται για τη βελτίωση των όρων ζωής της εργατικής τάξης, αλλά για να κερδίζουν τα μονοπώλια και οι καπιταλιστές, που τα εκμεταλλεύονται προς όφελός τους. Οι πόλεμοι που συμβαίνουν γύρω μας γίνονται για να κερδίζουν οι άρχουσες τάξεις και οι πολεμικές βιομηχανίες, και μετά να έρχονται οι ιμπεριαλιστές ως επιδιαιτητές, με τους εργολάβους μαζί, για να κερδίζουν μέσα στα ερείπια των λαών.

Η συνθετότητα των προβλημάτων και των αναγκών που θέτει μπροστά μας η ζωή βάζουν μπροστά μας κρίσιμα ζητήματα, που το Κόμμα αναδεικνύει με τις Θέσεις. Πώς μέσα σε αυτές τις σύνθετες συνθήκες θα μπορέσουμε να κερδίσουμε κόσμο με την πολιτική μας, την ώρα που η δυσαρέσκεια για την κυρίαρχη πολιτική διευρύνεται. Οι διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, με την προσπάθεια αναπαλαίωσης παλιών ιδεολογημάτων, δεν συγκινούν πλέον τον λαό, που έχει συσσωρεύσει αρκετή πείρα τα τελευταία χρόνια και δεν μπορεί να εναποθέτει τις ελπίδες του σε νέους σωτήρες, που έρχονται να τον ξανασώσουν αφού δεν το μπόρεσαν τα προηγούμενα χρόνια.

Και εδώ οι Θέσεις θέτουν ένα κρίσιμο ζήτημα, ότι για να μπορέσουμε να προωθήσουμε τη στρατηγική και πολιτική του Κόμματος μπροστά σε αυτές τις σύνθετες εξελίξεις πρέπει να έχουμε ένα Κόμμα με γερές Κομματικές Οργανώσεις, σωστά εξοπλισμένες, προετοιμάζοντας τις αυριανές μάχες, χωρίς εφησυχασμό αλλά με επαγρύπνηση και σχεδιασμό.

Για να μπορούν τα μέλη του Κόμματος να διαφωτίζουν και να προωθούν τη στρατηγική για τον σοσιαλισμό, πρέπει να είναι ιδεολογικά εξοπλισμένα με την κοσμοθεωρία του μαρξισμού - λενινισμού. Πέρα από τη συμφωνία με τις θέσεις ή την πολιτική του Κόμματος πρέπει να διασφαλίζεται και η γνώση της επαναστατικής ιδεολογίας μας, καθώς μέσα από αυτή μπορεί να αναλυθεί η κατάσταση της εργατικής τάξης και να βγουν συμπεράσματα για το μέλλον.

Δεν γίνεται λοιπόν να παραλείπονται τα ιδεολογικά μαθήματα, ή να θεωρούνται ένα καθήκον που μπορεί να παραληφθεί μέσα στα πολλαπλά καθήκοντα και στις χρεώσεις που θέτει η ζωή. Τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται λυμένο, έχουμε μπροστά μας να διανύσουμε δύσκολα μονοπάτια μέχρι την τελική έκβαση του αγώνα. Η ταξική πάλη δεν είναι ευθύγραμμη, θα υπάρχουν στιγμές ανάτασης και ανόδου των αγώνων, αλλά και στιγμές οπισθοχώρησης και αδυναμιών. Αυτό φάνηκε στην περίοδο της αντεπανάστασης και των ανατροπών, που πολύς κόσμος που δεν είχε εξοπλιστεί ιδεολογικά έχασε τον προσανατολισμό του, απογοητεύτηκε και αποστρατεύτηκε, θεωρώντας πως ήρθε το τέλος της ιδεολογίας.

Γι' αυτό, το επόμενο διάστημα είναι καλό να μπει ένας σχεδιασμός για ιδεολογικά μαθήματα σε όλες τις κομματικές βαθμίδες, ξεκινώντας από την ΚΝΕ, που εκεί μπαίνουν τα θεμέλια της οικοδόμησης, μέχρι όλες τις Κομματικές Οργανώσεις, και να μη θεωρείται δευτερεύον καθήκον. Γιατί πώς θα βοηθήσουμε στην κομματική οικοδόμηση χωρίς γνώση της ιδεολογίας αλλά και παράλληλα χωρίς γνώση των αστικών ιδεολογημάτων; Η αστική τάξη έχει όλα τα μέσα στα χέρια για να προωθεί καθημερινά την ιδεολογία της, μέσω των μέσων ενημέρωσης, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των νέων τεχνολογιών. Αυτά πρέπει να τα αξιοποιούμε και εμείς και να προβάλλουμε την ιδεολογία και τη στρατηγική μας.

Εχουμε μαζί μας το καθημερινό μας εργαλείο, τον «Ριζοσπάστη», που πρέπει να είναι αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινής μας δράσης, οπουδήποτε κι αν βρισκόμαστε: Στον χώρο δουλειάς, αναψυχής, στον ελεύθερό μας χρόνο. Η μη αξιοποίησή του οφείλεται στο ότι καθημερινά, μέσα στο πλαίσιο των καθηκόντων και της δραστηριότητάς μας, ξεχνάμε ότι αυτός είναι ο καθημερινός φορέας της στρατηγικής και πολιτικής του Κόμματος της εργατικής τάξης. Γι' αυτό, το επόμενο διάστημα πρέπει να μπει στόχος ώστε το σύνολο του κομματικού - τουλάχιστον - δυναμικού να είναι συνδρομητές στον «Ριζοσπάστη». Παράλληλα η ΚΟΜΕΠ μάς δίνει, με τα άρθρα και τις έρευνες, το ιδεολογικό υπόβαθρο στην καθημερινή μας δουλειά. Και εκεί δεν υπάρχει η ανάλογη αξιοποίηση, ενώ η κυρίαρχη πολιτική παρακολουθεί την αρθρογραφία μας ώστε να είναι έτοιμη να μας απαντήσει, έτσι κι εμείς πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι απέναντι στην ιδεολογία της αστικής τάξης. Επίσης, αν η Συντακτική Ομάδα του «Ριζοσπάστη» ή της ΚΟΜΕΠ έχει δυσκολίες ή θέλει βοήθεια σε κάποια ζητήματα, εδώ είναι οι Κομματικές Οργανώσεις, τα μέλη και οι φίλοι μας, να προσφέρουν οποιαδήποτε βοήθεια ζητηθεί.

Η συνθετότητα των προβλημάτων που έχει η εποχή μας, μαζί με την πολλαπλότητα των καθηκόντων που μπαίνουν για το Κόμμα, αναδεικνύουν το ζήτημα της ιδεολογικής ωρίμανσης του κομματικού δυναμικού σε όλα τα επίπεδα. Οι επεξεργασίες του Κόμματος τα τελευταία χρόνια, το Πρόγραμμα του 19ου Συνεδρίου, μας έχουν εξοπλίσει αποφασιστικά, ώστε να έχουμε ξεκάθαρη στρατηγική και πολιτική και να μπορούμε να μιλάμε στον κόσμο για την πρόταση διεξόδου που προτείνουμε. Αν δεν έχουμε εξοπλιστεί εμείς πρωταρχικά, δεν έχουμε έρθει σε επαφή με την ιδεολογία μας, τα κομματικά έντυπα και ντοκουμέντα, πώς θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στις πολιτικές και ιδεολογικές μάχες που έχουμε να δώσουμε, με έναν αντίπαλο που διαθέτει όλα τα μέσα στα χέρια του και δεν διατεθειμένος να παραδοθεί αμαχητί, όπως φάνηκε τα τελευταία χρόνια. Στο χέρι μας είναι να συμβάλουμε με τις Αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου στην κομματική οικοδόμηση, η οποία θα δώσει νέα ορμή στους αγώνες, αλλά και αισιοδοξία στην εργατική τάξη και στους συμμάχους της.

Θερμές ευχές, από τις εργασίες του 22ου Συνεδρίου το Κόμμα να βγει ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά πιο ενισχυμένο. Πιο δυνατό. Πιο σταθερό, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό - Κομμουνισμό.

Υποχρέωση είναι για τα μέλη, τους οπαδούς και φίλους του Κόμματος να συμμετάσχουν ενεργά στη δημόσια προσυνεδριακή συζήτηση (και όχι μόνο).

Με την παραμικρή παρατήρηση ή πρόταση που μπορούν να κάνουν, συμβάλλουν στην καλύτερη και ορθότερη λειτουργία του Κόμματος.

Θα συμφωνήσω καταρχήν με το σύνολο των Θέσεων της ΚΕ του Κόμματος. Θα έπρεπε όμως να είναι πιο εκλαϊκευμένες και με μικρότερες προτάσεις, για να είναι πιο εύκολα κατανοητές.

Για να δυναμώσει το Κόμμα περισσότερο:

Πρώτη μου παρατήρηση.

Αγωνιζόμαστε για τον Σοσιαλισμό - Κομμουνισμό, και όχι μόνο για τον Σοσιαλισμό. Σε κάθε ντοκουμέντο, ομιλία, άρθρο, προκήρυξη, αφίσα, τίτλο, οτιδήποτε πρέπει να αναφέρεται σωστά.

Για τον Σοσιαλισμό - Κομμουνισμό. Να γίνει συνείδηση και στον λαό για το τι ακριβώς αγωνιζόμαστε.

2) Αναγκαία προϋπόθεση η δημιουργία ισχυρού προπαγανδιστικού μηχανισμού.

Να βρούμε τους καλύτερους δυνατούς τρόπους, μεθόδους, τεχνικά μέσα, ικανά πρόσωπα, επιχειρηματολογία, ούτως ώστε να φτάσουν έως την τελευταία γωνιά του λαϊκού σπιτιού οι θέσεις και οι δράσεις του Κόμματος. Κρίνω αναγκαίο να γίνεται πλατιά, με μέλη, οπαδούς, φίλους του Κόμματος, σε πανελλαδικό επίπεδο, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, εξειδικευμένη συζήτηση για να συγκεντρώνονται όλες οι προτάσεις και ιδέες που μπορούν να βοηθήσουν. Η εκμαίευση προτάσεων, σκέψεων μπορεί να γίνει καλύτερη με κατάθεση συγκεκριμένου ερωτηματολογίου από το Κόμμα.

3) Αντιστοίχιση του εκλογικού στόχου με τον στρατηγικό στόχο του Κόμματος.

Στρατηγικός στόχος του Κόμματος είναι η διεκδίκηση της εξουσίας. Μαζί με τον λαό, την εργατική τάξη, να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό και να εφαρμόσουμε τον Σοσιαλισμό - Κομμουνισμό.

Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να εκπίπτει αυτού του στόχου σε κάθε εκλογική κοινοβουλευτική αναμέτρηση. Μας δίνει το αστικό πολιτικό σύστημα μια σημαντική ευκαιρία να προβάλουμε στον λαό το Πρόγραμμά μας. Πρέπει λοιπόν να ζητάμε να επιλέξει ο λαός, αντί του βάρβαρου, απάνθρωπου, εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος, τον Σοσιαλισμό - Κομμουνισμό.

Αντί αυτού, ζητάμε από τον λαό να μας ενισχύσει για να κάνουμε αντιπολίτευση υπέρ του λαού. Τον προδιαθέτουμε έτσι ότι δεν θα αλλάξει το πολιτικό - οικονομικό σύστημα. Οτι με ισχυρό ΚΚΕ στον καπιταλισμό θα κερδίσει κάτι. Εγκυμονεί μεγάλο κίνδυνο για συνδικαλιστικοποίηση του Κόμματος.

Είμαστε το Κόμμα της εργατικής τάξης, κόμμα εξουσίας, και από την πρώτη στιγμή έπρεπε να θέτουμε στόχο τη διεκδίκηση της εξουσίας με την εργατική τάξη για να εφαρμόσουμε τον Σοσιαλισμό - Κομμουνισμό. Να αναπτύσσουμε την επιχειρηματολογία μας - και ενδιάμεσα των εκλογικών αναμετρήσεων - με βάση τον στρατηγικό μας στόχο. Να πούμε με περισσότερη σαφήνεια και λεπτομέρεια - όχι γενικόλογα - τι ακριβώς θα αλλάξουμε και τι ακριβώς θα βάλουμε στη θέση του. Ποιοι και πόσοι θα ευνοηθούν, ποια συμφέροντα θα θιχτούν και πώς, από την εφαρμογή του Προγράμματος του Κόμματος. Να τονίζεται κάθε στιγμή να μην περιμένει τίποτα ο λαός από τον καπιταλισμό. Τον στρατηγικό μας στόχο να καταθέτουμε λεπτομερώς στον λαό και ας αποφασίσει αυτός πού θα μας κατατάξει. Εχουμε τη δυνατότητα - όπου μας κατατάξει - να ανταποκριθούμε.

4) Εκλογικός στόχος στους κοινωνικούς φορείς.

Επαναλαμβάνω, έχουμε τη δυνατότητα, τη δύναμη, τη θέληση, το Πρόγραμμα να διεκδικούμε και στις εκλογές των μαζικών κοινωνικών φορέων - Περιφέρειες, δήμους, εργατικά σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους, αγροτικούς συλλόγους, παντού - την αυτοδυναμία στα ΔΣ. Μη μας περιβάλλει ηττοπάθεια και μειώνουμε τους στόχους, επειδή ο πολιτικός αντίπαλος μπορεί να φαίνεται πιο ισχυρός.

5) Κομμουνιστική ηθική.

Να προσέξουμε χρειάζεται και τη συμπεριφορά μας. Και μεταξύ μας και απέναντι στον λαό. Στοιχεία υποτίμησης, αλαζονείας, εχθρότητας, άσχημης συμπεριφοράς υπάρχουν και θα πρέπει να βρεθεί τρόπος να διορθωθούν. Να αντιμετωπιστούν με επίμονη διαπαιδαγώγηση. Δεν ταιριάζει σε κομμουνιστές να συμπεριφέρονται άσχημα.

Καλή επιτυχία.

Μαζί μέχρι τέλους για τον Σοσιαλισμό - Κομμουνισμό.

Το σημείωμα αυτό έχει κάποιες απορίες που μου γεννήθηκαν διαβάζοντας τις θέσεις τις Κεντρικής Επιτροπής.

1) Χρειάζεται να πείσω κάποιον που δουλεύει με νόμο πια νύχτα με νύχτα;

2) Χρειάζεται να πείσω κάποιον μετά από 35 χρόνια της πτώσης της Σοβιετικής Ενωσης να σκεφθεί πώς ήταν η ζωή μας και πώς είναι;

Αναφέρομαι κυρίως στη γενιά μου, γεννηθείς το 1969 και πριν.

3) Χρειάζεται να πείσω κάποιον ότι ο εχθρός εξ ανατολών Τουρκία εξυπηρετεί ορισμένα συμφέροντα που κοστίζουν στην ελληνική οικονομία με αγορές αμυντικών συστημάτων και την ίδια στιγμή οι εμπορικές σχέσεις, Τουρισμός και Golden visa, αγορές ακινήτων στον Εβρο δουλεύουν άψογα;

4) Λαϊκή δυσαρέσκεια μετά από 3 μνημόνια και μεταφορά του πλούτου σε 100 οικογένειες δεν το βλέπει;

Οι ίδιοι άνθρωποι είναι στις τράπεζες, Ενέργεια, τηλεπικοινωνιών, εμπόριο, τουρισμό.

Πού ζούνε αυτοί οι άνθρωποι;

5) Θα μπορούσε να υπάρχει μια ενότητα πως λειτουργούν οι έξι δήμοι της «Λαϊκής Συσπείρωσης» σε σχέση με το υπόλοιπο σύστημα.

Οπως καταλαβαίνετε είμαι ένας πολίτης που δεν μπήκα στα ενδότερα απλά κρίνω από το 1989 που ψηφίζω ότι τα βράδια κοιμάμαι ήσυχος που ψηφίζω σταθερά το ΚΟΜΜΑ.

Με εκτίμηση

Χαιρετίζω το 22ο Συνέδριο του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδας σαν φίλη του Κόμματος και ενεργό συνδικαλιστικό στέλεχος των ΟΤΑ. Θεωρώ ότι οι θέσεις του Κόμματος αντανακλούν τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας, τη στοχοποιημένη δράση και την καθημερινή δουλειά του μυρμηγκιού, τα οποία αναζητούν λύση. Η καπιταλιστική εκμετάλλευση, η οικονομική κρίση, η ένταση του αυταρχισμού, η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης προετοιμάζουν το έδαφος για έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο μεγάλης κλίμακας. Ολα μυρίζουν μπαρούτι, και σε αυτές τις συνθήκες η κομματική οικοδόμηση αλλά και ειδικά η αξιοποίηση των εργαζομένων και ειδικά των φιλοκομματικών απαιτεί οργανωμένη συνειδητή δράση ευθύνης και σωστής ενημέρωσης, η συνεργασία της ΚΟΒ με τον περίγυρο των φίλων και οπαδών είναι απαίτηση των καιρών. Η ικανότητα δράσης σε όλες τις συνθήκες καθημερινά και η δουλειά μυρμηγκιού συνιστούν μια καίρια αντιμετώπιση. Επίσης πολλή σημαντική είναι και η πολιτιστική ανάκαμψη και παρέμβαση με συσκέψεις και συζητήσεις σε κάθε γειτονιά σε εβδομαδιαία βάση, που αποτελεί πόλο συσπείρωσης και δράσης. Εύχομαι καλή συνέχεια στο δύσκολο έργο μας.

Tο Κόμμα μας κατάφερε «μέσα από φωτιά και σίδερο» να διαμορφώσει σύγχρονη επαναστατική στρατηγική, γεγονός που το βοηθά σημαντικά στη σωστή και σε βάθος ανάλυση σύνθετων προβλημάτων, όπως είναι οι διεθνείς εξελίξεις, η μελέτη της Ιστορίας του, στην καθημερινή παρέμβασή του στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα κ.α. Οποιος όμως είναι σίγουρος για το πού πρέπει να πάει, οφείλει να είναι αυστηρός με τον εαυτό του για το αν καθετί που κάνει υπηρετεί αυτό τον προσανατολισμό, πολύ περισσότερο που ο δρόμος της ανατροπής δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Για αυτό, σε όσους παρακολουθούν στενά το Κόμμα μας δεν μπορεί να είναι ξένη η εποικοδομητική αυτοκριτική που διαπερνά όλο το κείμενο των Θέσεων της ΚΕ.

Στη Θέσεις (σελ. 43) αναφέρεται ότι «παρότι στις Κομματικές Οργανώσεις υπάρχει ιδεολογική-πολιτική συμφωνία με τη στρατηγική μας, αυτή, όμως, πρέπει να εκφραστεί πιο συγκεκριμένα» και τίθενται στη συνέχεια οι τρόποι με τους οποίους αυτό μπορεί να γίνει. Κατά τη γνώμη μου πρέπει να σκύψουμε περισσότερο πάνω από το εξής ζήτημα: Μια γενική συμφωνία με την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας, από ένα τμήμα του δυναμικού μας, που όμως υποσυνείδητα θεωρείται ως καθήκον στο οποίο θα πρωταγωνιστήσουν κάποιοι άλλοι, δεν νομίζω ότι στην πράξη σημαίνει συμφωνία με τη στρατηγική μας. Το πρόβλημα είναι ότι η παραπάνω στάση δεν διαμορφώνεται σχεδόν ποτέ συνειδητά, μπλέκεται συνήθως με τα κάθε λογής προβλήματα της καθημερινότητας, που είναι όντως πολύ πιεστικά και σπρώχνουν στην αποστράτευση, στον ατομικό δρόμο. Εκφράζεται συνήθως με το «να αφήνουμε για αύριο αυτό που μπορούμε να κάνουμε σήμερα» γιατί είναι όντως δύσκολο, να αναβάλλεται το ξεδίπλωμα της κομμουνιστικής δουλειάς για «όταν θα είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι». Ενώ, η καλύτερη προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα είναι αναμφισβήτητα η τριβή του μέλους του ΚΚ με την κομμουνιστική δουλειά (ιδεολογική - πολιτική - οργανωτική) με την ιδιαίτερη έκφραση που μπορεί να παίρνει κάθε φορά στον χώρο του, γιατί τελικά αυτό σημαίνει δουλειά με το Πρόγραμμα παντού. Αυτό είναι που προετοιμάζει τον υποκειμενικό παράγοντα από όλες τις πλευρές, που ανεβάζει το επίπεδο συνειδητότητας, ωριμάζοντας τόσο το κομματικό μέλος όσο και τον περίγυρο της ΚΟ, που απελευθερώνει δυνατότητες.

Η πείρα μας λέει ότι αυτό μπορεί να εξασφαλίζεται όπου έχουμε ΚΟ, ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Οπως π.χ. σε μία χώρα όπου σήμερα για διάφορους λόγους δεν έχει διαμορφωθεί σύγχρονη επαναστατική στρατηγική, που οι κομμουνιστές δεν επιδρούν για την ώρα σημαντικά στην εργατική τάξη με τις θέσεις τους ή που κάνουν και ζημιά δείχνοντας ως διέξοδο την ξεπερασμένη στρατηγική των σταδίων, «την ενότητα της Αριστεράς» ή εξιδανικεύοντας ιμπεριαλιστικούς πόλους. Ακόμη και εκεί που είναι παράνομη ή μισοπαράνομη η κομμουνιστική ιδεολογία, οι απεργίες, που στα μυαλά των εργαζομένων επικρατεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι στην Ελλάδα η λογική ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική στον καπιταλισμό», ακόμη και εκεί, που η πείρα της πρώτης προσπάθειας σοσιαλιστικής οικοδόμησης σπιλώνεται από παντού, με όλα τα μέσα, πολλές φορές χωρίς τεκμηριωμένο αντίλογο.

Ακόμη και εκεί μπορούν να γίνονται βήματα, για τον απλό λόγο ότι είναι ανεξάντλητη η δύναμη των κομμουνιστικών ιδεών και της κομμουνιστικής οργάνωσης! Ομως για να εκφράζονται σε όλη την εμβέλεια και τη διεισδυτικότητά τους, οφείλουμε να εξασφαλίζουμε ότι το κάθε κομματικό μέλος και η κάθε ΚΟ τις συζητούν, τις αφομοιώνουν και δρουν με βάση αυτές, είναι όντως «το Κόμμα στον χώρο ευθύνης τους» (σελ. 50), καταπολεμώντας λαθεμένες αντιλήψεις, όπως το ότι η πολιτική παρέμβαση διεξάγεται μόνο «από τα πάνω» (σελ. 51).

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μια ΚΟ σε μεγάλη πόλη του εξωτερικού κάναμε πολύ γρήγορα βήματα όταν δουλέψαμε στην παραπάνω κατεύθυνση. Δεν βρήκαμε κάποια «μαγική λύση». Ομως, αποφασίσαμε να δράσουμε σχεδιασμένα, χωρίς άγχος που να μας παραλύει παρότι οι συνθήκες ήταν πιεστικές, παίρνοντας μέτρα που ανεβάζουν το ενδιαφέρον για τη δράση της ΚΟ στον χώρο ευθύνης της. Προβληματίζοντας κάθε μέλος της ΚΟ για την οργάνωση και προετοιμασία της δράσης μας, παίρνοντας γνώμη από όλους που εμπλούτιζε τον σχεδιασμό μας, εξασφαλίζοντας τη στενότερη επαφή ανάμεσα σε μέλη και στελέχη. Πάνω από όλα εξασφαλίζοντας το περιεχόμενο, μια απαιτητική δουλειά, η οποία αναμφίβολα ενισχύθηκε από την πολιτική κατεύθυνση για πιο ουσιαστική συμβολή μας στην ανάπτυξη του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος (σελ. 20), αφού αντικειμενική της βάση είναι ότι και εμείς αντιμετωπίζουμε ίδια ή παρόμοια προβλήματα με τις υπόλοιπες εργατικές - λαϊκές δυνάμεις στη χώρα που διαμένουμε, εργαζόμαστε, σπουδάζουμε.

Δουλεύοντας σε αυτή την κατεύθυνση, μπορέσαμε να ηγηθούμε ή να επιδράσουμε σημαντικά σε διαδηλώσεις χιλιάδων για το έγκλημα των Τεμπών, εκατοντάδων (όλων των εθνικοτήτων) ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την πολεμική εμπλοκή του αστικού κράτους, γνωριστήκαμε με πολλούς λαϊκούς ανθρώπους με διαφορετική καταγωγή από τη δική μας. Διακρίναμε ότι η πολιτική μας απαντά και στις δικές τους ανάγκες, ότι «η στρατηγική του ΚΚΕ δεν είναι μόνο για την Ελλάδα» αλλά συμβάλλει στην σκέψη και τη δράση παντού, γιατί στηρίζεται σε νομοτέλειες της ταξικής πάλης, στον κοινό ενιαίο και σύγχρονο στόχο της εργατικής τάξης σε όλο τον κόσμο για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Μάθαμε και οι ίδιοι να τους ακούμε, να κατανοούμε τις βαθύτερες αιτίες προβληματικών προσεγγίσεών τους για να μπορέσουμε να τις αντιμετωπίσουμε. Να επιδιώκουμε την κοινή δράση, να τους εξοπλίζουμε προβάλλοντας στη γλώσσα τους τα συμπεράσματα που αντλεί το Κόμμα μας από την ταξική πάλη στη χώρα τους. Μεταφράσαμε τις εκδόσεις μας, τα ντοκιμαντέρ μας, επιμείναμε να έρθουν σε επαφή με το έργο του «παγκόσμιου Μίκη», γιατί και αυτά μετρούν στην προσπάθεια σφυρηλάτησης της ταξικής ενότητας και αλληλεγγύης. Για να αποκτά περιεχόμενο και βάσεις στην πραγματική ζωή το «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε», απέναντι στο προβαλλόμενο από την αστική τάξη (τη σοσιαλδημοκρατία και τον οπορτουνισμό) «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε με τις κυβερνήσεις σας και αλληλοσφαχτείτε».

Σε αυτήν την προσπάθεια αποδείχθηκε ότι το κλειδί είναι να προσπαθούμε να αντιστοιχίζουμε την καθημερινή μας δράση με το κατακτημένο επαναστατικό μας Πρόγραμμα και Καταστατικό. Ετσι προετοιμαζόμαστε στην πράξη για οποιαδήποτε εξέλιξη (σελ. 38), έτσι συμφωνούμε στην πράξη με την στρατηγική μας.

Είναι ανάγκη μαζί με την «επιθεώρηση» των κομματικών δυνάμεών μας στο 22ο Συνέδριο - με στόχο την αποφασιστική και ολόπλευρη ισχυροποίηση του Κόμματος - να εξετάσουμε (με βάση το 19ο) τη στρατηγική μας ετοιμότητα για μια σειρά θεωρητικά - ιδεολογικά ζητήματα για τον ιμπεριαλισμό και την επανάσταση σήμερα.

1. Ο καπιταλισμός και την περίοδο αυτή αποδεικνύει καθημερινά αφενός τις ασυμφιλίωτες και διαρκώς οξυμένες του αντιθέσεις, τη στροφή «στην αντίδραση σε όλη τη γραμμή», αφετέρου τον ιστορικά ξεπερασμένο χαρακτήρα του. Αποδεικνύει όμως - προς το παρόν - και την «ανθεκτικότητά» του και την ικανότητά του να ενσωματώνει με διάφορους τρόπους τους λαούς αλλά και τις επαναστατικές τους πρωτοπορίες, παρά τα λαϊκά ξεσπάσματα σε διάφορες χώρες. Να μελετήσουμε βαθύτερα τις εξελίξεις στον ιμπεριαλισμό και την επίδραση της επανάστασης στον υποκειμενικό παράγοντα, με στόχο ουσιαστικές απαντήσεις σε ζητήματα όπως:

- Οι ρίζες της (πολυπόθητης) επαναστατικής κατάστασης, σε τελευταία ανάλυση, βρίσκονται αντικειμενικά στις αντιθέσεις του τρόπου παραγωγής. Η αντανάκλαση αυτών των αντιθέσεων στην κοινωνική συνείδηση και στην ανάπτυξη ταξικής συνείδησης δεν είναι αυτόματη, ευθύγραμμη. Οι εξελίξεις επιδρούν αντιφατικά (δημιουργώντας νέες δυσκολίες, νέες δυνατότητες), κάτι που απαιτεί περισσότερη μελέτη (π.χ. επίδραση σ' αυτή των νέων εργασιακών σχέσεων, της Τεχνητής Νοημοσύνης, του πολέμου κ.ά.) τόσο για την αξιοποίηση των «ρωγμών» και του κύματος αμφισβήτησης - αγανάκτησης που δημιουργούν, όσο και την απόκρουση των πρόσθετων δυσκολιών - εμποδίων.

- 35 χρόνια από τις ανατροπές των σοσιαλιστικών χωρών, με τις δεκάδες πολεμικές συγκρούσεις, τη μεγάλη κρίση του 2008, ή την πανδημία, δεν είχαμε (γιατί;) εμφάνιση αντικειμενικών παραγόντων «επαναστατικής κατάστασης» σε κάποια χώρα. Ουσιαστικά η τελευταία επανάσταση (που πήρε σοσιαλιστικό χαρακτήρα και κρατήθηκε) τα τελευταία χρόνια ήταν μόνο στην Κούβα. Ας σκεφτούμε βαθύτερα το γιατί και ας διδαχτούμε και από αυτή!

- Οι προοπτικές ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου μεγάλης κλίμακας ήδη έχουν πολύπλευρες - τραγικές συνέπειες στους λαούς (θάνατοι, προσφυγιά, φτώχεια κ.ά.). Βαραίνουν όμως αποφασιστικά και στη διαμόρφωση της κοινωνικής συνείδησης. Στις χώρες όπου εξελίσσεται, δεν φαίνονται σήμερα προοπτικές διαμόρφωσης «επαναστατικής κατάστασης», αλλά μεγαλύτερης υποταγής των λαών, διάλυσης, ενσωμάτωσης ή απαγόρευσης των ΚΚ κ.λπ. Δεν είναι απαραίτητο να είναι αυτός ο «μεγάλος σκηνοθέτης της επανάστασης», αλλά μπορεί να πάμε προς παραπέρα υποχώρηση. Να γιατί θα πρέπει να δυναμώσει άμεσα - αποφασιστικά το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα ειρήνης στη χώρα, με όλα τα χαρακτηριστικά που του δίνουμε και ως ο κρίκος για την προώθηση της στρατηγικής μας!

- Τη δεκαετία του '90 μετά τις ανατροπές έμειναν όρθια, για χρόνια, πολλά και ισχυρά ΚΚ που σήμερα διαλύθηκαν ή εκφυλίστηκαν. Ηταν νομοτελειακή αυτή η εξέλιξη μόνο λόγω ιδεολογικής τους παρέκκλισης; Το παραπέρα αδυνάτισμα - διάλυση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος δημιουργεί πρόσθετα εμπόδια στον δικό μας επαναστατικό δρόμο για τα επόμενα χρόνια, δεδομένου ότι δεν εμφανίζονται σημάδια ανάκαμψής του, ιδιαίτερα στις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες.

- Η ανάγκη του παραδείγματος στα όσα υποστηρίζουμε είναι αποφασιστικός παράγοντας. Η πορεία καπιταλιστικοποίησης της Κίνας είναι σοβαρά αρνητικός παράγοντας. Οι εξελίξεις στην Κούβα δημιουργούν πλήθος θεωρητικά ζητήματα. Ηταν η μόνη χώρα που άντεξε στην καπιταλιστική παλινόρθωση. Ας σκεφτούμε βαθύτερα το γιατί, καθώς και γιατί σήμερα προχωρά «σε υποχωρήσεις». Είναι απλά αντικειμενικές δυσκολίες και άρα αναγκαία τα βήματα προς τα πίσω, ή ιδεολογική υποχώρηση; Και, τελικά, κατά πόσο μια χώρα με τέτοιο καπιταλιστικό περίγυρο(δολοφονικός αποκλεισμός κ.λπ.) μπορεί να αντέξει και να χαράξει τον σοσιαλιστικό δρόμο; Φυσικά η σοσιαλιστική επανάσταση δεν είναι απομονωμένο φαινόμενο σε μία χώρα, εκδηλώνεται κατά «κύματα» σε ομάδες χωρών, το ζήτημα είναι να προβλέψεις πού αυτά εμφανίζουν σήμερα μεγαλύτερες πιθανότητες να ξεσπάσουν.

- Στον ταξικό συσχετισμό στη χώρα μας βαραίνουν υπέρ του κεφαλαίου επιπλέον - ας το πάρουμε σοβαρά υπόψη - οι αναβαθμισμένες σε ρόλο βάσεις, η εμπλοκή της σε ευρύτερους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, η μετατροπή της σε ενεργειακό κόμβο, η στρατηγική συμφωνία με ΗΠΑ, Ισραήλ κ.ά. Με βάση αυτά, με ποια στοιχεία (πρόβλεψη) μπορεί να θεωρηθεί η χώρα μας - πιθανά - ο «αδύναμος κρίκος» το επόμενο διάστημα;

- Στην τακτική μας, πριν τη διαμόρφωση επαναστατικής κατάστασης (και όχι απλά περιμένοντάς την), πρέπει να επιλέγεται ο σωστός κρίκος (ποιον θεωρούμε σήμερα;) για το τράβηγμα ολόκληρης της αλυσίδας (σύνδεση της τακτικής δηλαδή με τον στρατηγικό στόχο), λαμβάνοντας υπόψη κάθε φορά το εν εξελίξει επίπεδο του συσχετισμού κοινωνικών - πολιτικών δυνάμεων και της ταξικής συνείδησης. Το Κόμμα να είναι έμπρακτα σε ετοιμότητα για να αξιοποιήσει όλες τις μορφές πάλης, ανάλογα με τις συνθήκες ανάπτυξης της ταξικής πάλης (πόσο άραγε έχει γίνει αυτό κατανοητό στις γραμμές μας, π.χ για δράση σε μη νόμιμες συνθήκες, σε μη ειρηνικό δρόμο περάσματος, και πώς θα είναι αυτός στον 21ο αιώνα;).

Συνοπτικά, με βάση τα παραπάνω, υπάρχουν δύο κίνδυνοι: Ο ένας είναι η μοιρολατρία, που οδηγεί στην απογοήτευση, στην αποστράτευση, στον ρεφορμισμό. Ο άλλος, ο βερμπαλισμός και ο βολονταρισμός, η «φυγή προς τα εμπρός», η μετατροπή της επιθυμίας σε πραγματικότητα, που κι αυτός μετά από ένα χρονικό διάστημα οδηγεί στα ίδια αποτελέσματα. Αρα, αυτό που χρειάζεται είναι το ατσάλωμα των γραμμών μας με βάση τον επαναστατικό ρεαλισμό, δηλαδή τη «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης» (που περιέχει και την αισιοδοξία που παρέχει η γνώση) και την ξεκάθαρη θέση ότι ο δρόμος μας είναι «μακρύς και δύσκολος», με πολλά «επεισόδια», τόσο για να πάρουμε την εξουσία όσο και να την κρατήσουμε (κυρίως), αλλά και στη συνέχεια να οικοδομήσουμε αυτό που προστάζει η ιστορική εξέλιξη!

2. Μεγάλο βάρος από την πλευρά της αστικής τάξης δίνεται στα ζητήματα της Ιστορίας, με πολλούς τρόπους (πλήθος βιβλίων ακόμα και από εφημερίδες, εκπομπές, ταινίες, θέατρο, λογοτεχνία, συνέδρια, ογκώδης παρέμβαση στο διαδίκτυο και στα ΜΚΔ κ.ά.). Κοντά στο «αναθεωρητικό ρεύμα της Ιστορίας» (αιχμή στα ΑΕΙ) το τελευταίο διάστημα έχουμε στροφή στην ωμή αντικομμουνιστική παρέμβαση, που μας ξαναγυρνά σε παλιότερες εποχές. Και εδώ μπαίνει το μεγάλο καθήκον να απαντάμε άμεσα και ολοκληρωμένα στον ορυμαγδό της προπαγάνδας, αξιοποιώντας όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις.

Να μας απασχολήσει αποφασιστικά το ζήτημα αν (και γιατί) οι νέες επεξεργασίες μας δεν έχουν φτάσει στο μεγάλο κομμάτι των κομματικών μελών, αν έχουν αφομοιωθεί και κυρίως αν δουλεύονται πλατιά στον λαό. Κάθε καθυστέρηση είναι επικίνδυνη!

Η επεξεργασία του Δοκιμίου της Ιστορίας 1974 - 1991 να είναι αποτέλεσμα μεγαλύτερης συλλογικής προσπάθειας, με οργάνωση π.χ. σχετικών ημερίδων και ευρύτερου διαλόγου στις γραμμές μας και στην κοινωνία. Ταυτόχρονα, να μελετηθεί η συγγραφή Δοκιμίου για την Ιστορία της ΚΝΕ.