Συμφωνώ με τις Θέσεις της Κ.Ε. για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος.

Χρειάζεται να πάρουμε υπόψιν μας ότι στις σημερινές συνθήκες βαραίνει η μονόπλευρη εμπειρία του καπιταλισμού, που ο εργάτης δεν έχει λόγο για την οργάνωση της παραγωγής παρά μόνο για τους όρους πώλησης της εργατικής του δύναμης. Η ίδια η λειτουργία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής «τραβάει» τη συζήτηση στο παραπάνω που είναι εύκολα φανερό και όχι στο πώς και αν αλλάζει ο τρόπος παραγωγής. Επομένως όταν στην καθημερινότητά μας δεν συζητάμε για το Πρόγραμμα του Κόμματος, για τη ρεαλιστικότητα της επαναστατικής διεξόδου, μοιάζει αναπόφευκτο ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις, εγκλωβίζεσαι σε μια συζήτηση που στο επίκεντρό της έχει τη διαχείριση της σημερινής κατάστασης, όχι την ανατροπή της.

Πρώτο ζήτημα είναι ότι αυτή η προσπάθεια ξεκινάει από τα καθημερινά, τα φαινομενικά απλά που αντιμετωπίζουμε, πόσες φόρες στις συσκέψεις με φίλους του Κόμματος, στις περιοδείες σε χώρους δουλειάς και γειτονιές, δεν ακούμε να λέγονται τα «όλοι ίδιοι είναι», «ο άλλος δεν καταλαβαίνει», «τίποτα δεν γίνεται, στις εκλογές πάλι 41% θα πάρει». Μα αν ο άλλος δεν καταλαβαίνει εσένα, καταλαβαίνει τον αντίπαλο. Επομένως πρέπει να γίνει προσπάθεια να σε καταλάβει, να κατανοήσει την ιστορική αναγκαιότητα κίνησης των πραγμάτων και πώς μπορεί να παρέμβει σε αυτήν.

Αυτή η προσπάθεια, να πείσεις, να αλλάξεις τον τρόπο σκέψης, να ανεβάσεις το κλίμα διεκδίκησης, περνάει και από το κατά πόσο επιμένουμε στην υλοποίηση του σχεδίου Οικοδόμησης της ΤΟ, της ΚΟΒ. Πολλές φορές κάτω από την απαιτητική καθημερινότητα, αλλά και από τις σημαντικές προσπάθειες που γίνονται για να προχωρήσει ο σχεδιασμός και δεν αποδίδουν όσο θα θέλαμε, καταλήγουμε να αντιμετωπίζουμε τον σχεδιασμό με τυπικότητα ακόμη και στα καθοδηγητικά Οργανα. Επαναφέρουμε στόχους π.χ. για νέες ΚΟΒ, για νέα σωματεία, για στρατολογία, με επαναληπτικότητα, χωρίς να εξετάζουμε ουσιαστικά τους παράγοντες της δουλειάς μας. Δεν εξετάζουμε την πορεία υλοποίησης του σχεδίου μας, ως το δικό μας επαναστατικό σχέδιο δράσης σε μη επαναστατικές συνθήκες, που θα πρέπει σε κάθε φάση να επιδρά στην αντικειμενική μεταβολή των συνθηκών ώστε να επιταχυνθεί η μεταβολή προς τον αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό. Μένουμε δηλαδή στα γνωστά και τετριμμένα «το είπαμε αλλά δεν έγινε», ενώ χρειάζεται να βρίσκουμε νέους τρόπους, να αξιοποιούμε τις χαραμάδες που πάντα υπάρχουν αλλά με μια πρώτη ματιά μπορεί να μην τις διακρίνεις. Με δημιουργικό τρόπο να απαντάμε στα νέα ζητήματα που προκύπτουν πιο συχνά απ' ό,τι νομίζουμε. Ειδικά σε χώρους δουλειάς, αρκεί κάποιες φορές μια συζήτηση μερικών λεπτών με τον σύντροφο μας, για να σου μεταφέρει νέα στοιχεία της διαπάλης, γιατί η εργοδοσία εντείνει διαρκώς την εκμετάλλευση, άρα και τους τρόπους ενσωμάτωσης, υποταγής των εργαζομένων στους στόχους της.

Με αυτή την επαναστατική επιμονή μπορείς να κάνεις συγκεκριμένο το κάθε επόμενο βήμα της ΚΟΒ, του μέλους του Κόμματος που δρα στον χώρο του, να γίνει συγκεκριμένη η καθοδήγησή του. Μπορείς να διαμορφώνεις την αυτοπεποίθηση σε μέλη του Κόμματος αλλά και στα τμήματα εργατοϋπαλλήλων που απευθύνονται οι ΚΟΒ, ότι έχουν την ικανότητα να κάνουν το επόμενο βήμα, να παρέμβουν στις εξελίξεις, να έχουν κατακτήσεις, γιατί η επιμονή να υλοποιηθεί το σχέδιο οικοδόμησης, είναι εκτός των άλλων και επιπλέον δείγμα εμπιστοσύνης τόσο προς τα μέλη του Κόμματος που καλούνται να το υλοποιήσουν όσο και τους εργαζομένους που απευθύνεσαι.

Σε αυτό το σχέδιο είναι κρίσιμο να αξιοποιήσεις τη δουλειά στο κίνημα, τη συμμετοχή των Κομμουνιστών στα συνδικάτα ως το ρεύμα ταχείας κυκλοφορίας του δρόμου της ανατροπής και όχι ως μονόδρομο. Δηλαδή να συνειδητοποιείται καλύτερα, ότι στην καθημερινή ζωή των συνδικάτων, στην καθημερινή πάλη των εργαζομένων απέναντι σε εργοδοσία και κράτος να παρεμβαίνεις με όρους αντεπίθεσης, να διαμορφώνεις πλαίσιο πάλης που αναδεικνύει ποιος πρέπει να χάσει για να κερδίσει ο εργαζόμενος, να μη διστάζεις στο όνομα του «ποιος θα καταλάβει τώρα», αλλά να αναδεικνύεις τις πολιτικές ευθύνες και την πραγματική διέξοδο. Αλλιώς πώς θα συζητήσεις τι κίνημα χρειάζεται σήμερα, πώς θα καταλάβει ο εργαζόμενος που αρχικά θέλει να μάθει για τα δικαιώματα και σωστά πρέπει να τα μάθει, τι σκοπούς έχει ο Κομμουνιστής, πώς θα ξεκαθαρίσει από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού που πολλές φορές επιδιώκουν να ταυτίζονται μαζί σου σε μορφές αγώνα και συνθήματα. Πώς θα απαντήσεις ειλικρινά, καθαρά και ολοκληρωμένα στο ερώτημα που έκανε εργαζόμενη από όμιλο Σούπερ Μάρκετ στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν επιχειρησιακό σωματείο, «εσείς γιατί μας βοηθάτε;».

Γι' αυτό όμως είναι επίσης απαραίτητο να αξιοποιείται η κατεκτημένη πείρα συλλογικά, για να μπορέσουμε να βελτιώσουμε τον τρόπο καθοδήγησης, να διαμορφώνουμε νέους ηγέτες, να ωριμάζουν ΚΟΒ και στελέχη, να φωτίζονται αδυναμίες. Υπάρχουν χαρακτηριστικά παραδείγματα της δουλειάς μας όπου η ΚΟΒ, η ΚΟ του σωματείου, ξεκινάει την παρέμβασή της σε έναν χώρο δουλειάς, σε ένα μέτωπο και ενώ διαθέτει προηγούμενη πείρα, κατεκτημένο τρόπο δουλειάς από προηγούμενη φάση, αυτόν να μην τον αξιοποιεί, πολλές φορές να μην το έχει συζητήσει ολοκληρωμένα, να γνωρίζει μόνο τα αποτελέσματα της δουλειάς μας και όχι το πώς το κάναμε, τι αντιμετωπίσαμε, τι οργανωτικά μέτρα πήραμε, τι διαπάλη αναπτύχθηκε και πώς ανταποκριθήκαμε. Ετσι όμως αφήνουμε, άθελά μας, την ΚΟΒ και τους συντρόφους να δίνουν μάχες χωρίς γεμάτη φαρέτρα, η ΚΟΒ αντί να είναι επιτελείο μάχης, να αποτελείται από σκόρπιους μαχητές.

Επιπλέον, έτσι μπορείς να δώσεις μορφή στην αμφισβήτηση, στα αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά της, διαφορετικά θα δώσει τη μορφή και τα χαρακτηριστικά που θέλει ο αντίπαλος, π.χ. υπεράσπιση του κράτους δίκαιου. Οταν ανεβαίνει η δυσαρέσκεια, χρειάζεται να προβληματιστούμε όταν δεν εκφράζεται στον χώρο ευθύνης μας, χωρίς φυσικά να λέμε ότι παντού και πάντα θα είναι το ίδιο, πρέπει να επεξεργαστούμε όμως αν έχουμε κάνει ό,τι χρειάζεται για να εκφραστεί η αμφισβήτηση.

Ετσι τελικά χτίζεις τη μαχητική πείρα του σήμερα στα μικρά και τα μεγάλα της καθημερινότητάς. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορείς να διευκρινίσεις με ποιον συζητάς για τον Σοσιαλισμό και τη θέση που θα πάρει ο ίδιος. Επομένως οι στόχοι στρατολογίας να ελέγχονται με αντικειμενικό τρόπο κάτω από την πορεία υλοποίησης αυτού του σχεδίου, να είναι θετικά καθημερινά βήματα του σχεδίου οικοδόμησης και ανασύνταξης, να αποτελούν κριτήριο επιτυχίας του σχεδιασμού μας.

Εχουμε όλα τα εφόδια για να κάνουμε το άλμα που χρειάζεται και να κατακτήσουμε τους στόχους μας.

Κεντρικό ζήτημα είναι να αντιστοιχίσουμε τον τρόπο δουλειάς μας με τα σοβαρά καθήκοντα που προκύπτουν από το πρόγραμμά μας και τη φάση που βρισκόμαστε, ώστε να αναβαθμίσουμε την ικανότητά μας στην προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα για τις επαναστατικές συνθήκες.

Καταρχάς, οι εργαζόμενοι από μόνοι τους δεν μπορούν να κατανοήσουν τα αίτια της κρίσης και του ιμπεριαλιστικού πολέμου, τον χαρακτήρα του αστικού κράτους, τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο της επαναστατικής ανατροπής αυτού του συστήματος και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Πρώτος άξονας η ενίσχυση της δικής μας ιδεολογικής - πολιτικής θωράκισης. Δεύτερος, η βελτίωση της δράσης μας στις εργαζόμενες μάζες, βασικά μέσω της αυτοτελούς κομματικής παρέμβασης με το Πρόγραμμα του Κόμματος, με τις επεξεργασίες του για τον κλάδο, αλλά και με τη συνεχή, αποφασιστική παρέμβαση των κομμουνιστών στη διαπάλη για τον προσανατολισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Για να επιτευχθούν τα παραπάνω, χρειάζεται σαφής γνώση των εξελίξεων κατά κλάδο, ακριβής και αντικειμενική εκτίμηση του συσχετισμού, των διαθέσεων των μαζών, της τακτικής της εργοδοσίας και των άλλων δυνάμεων, καθώς και της επίδρασής της. Και η πείρα αποδεικνύει ότι αποτελέσματα σε στέρεες βάσεις, στην οικοδόμηση και ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, έχουμε χρησιμοποιώντας αυτή τη μεθοδολογία.

Στον κλάδο τηλεπικοινωνιών - πληροφορικής πραγματευόμαστε στην καθημερινότητα θέματα που είναι στην αιχμή των αλλαγών στις σύνθετες και γοργά εναλλασσόμενες συνθήκες, συνεπώς και οι ανάγκες ιδεολογικής - πολιτικής παρέμβασης είναι αυξημένες, αντίστοιχα και το επίπεδο της διαπάλης με το κεφάλαιο και τους εκφραστές του και στο κίνημα.

Από τα έργα του Ταμείου Ανάκαμψης και τις ευχές για δεύτερο έως τη στροφή στην πολεμική οικονομία, οι όμιλοι πέρα από την αύξηση του ποσοστού κέρδους τους στοχεύουν και στην ενσωμάτωση και χειραγώγηση των εργαζομένων, με την αντίστοιχη κλιμάκωση. Και μάλιστα με ιεράρχηση ανά ειδικότητα και αντικείμενο εργασίας ανάλογη της δικής μας. Και όλα αυτά σε ένα κλάδο με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και πορεία.

Το κύριο κομμάτι του κλάδου (μηχανικοί τηλεπικοινωνιών, πληροφορικής) εργάζονται σε αντικείμενο που σπούδασαν. Οι νεότεροι μπαίνουν στους χώρους δουλειάς θεωρώντας ότι κάνουν κάτι δημιουργικό που τους ευχαριστεί, ότι μαθαίνουν κάθε μέρα και περισσότερα, και άρα δεν πειράζει αν δουλέψουν και λίγο παραπάνω / με μεγαλύτερη ένταση ή/και για «προσωρινά» λιγότερες απολαβές. Οι παλιότεροι εργαζόμενοι μένουν στάσιμοι και μισθολογικά, με δυσαρέσκεια αλλά και απογοήτευση.

Συνυπολογίζοντας τον χαμηλό βαθμό οργάνωσης στην πλειοψηφία του κλάδου αλλά και τη δυνατότητα υψηλότερου μισθού που υπήρχε προσωρινά λόγω της φάσης «ανάπτυξης» του κλάδου μέσω κινητικότητας, που συσκοτίζει τον μηχανισμό της εκμετάλλευσης και προβάλλει τον ατομικό δρόμο σαν μονόδρομο και το καπιταλιστικό σύστημα σαν αμετάβλητο. Επιπλέον το κεφάλαιο ενσωματώνει με πλήθος μηχανισμών από πάρτυ, εκπαιδεύσεις και δραστηριότητες σε όλο το φάσμα της ζωής του εργαζόμενου ώστε να περάσει το αφήγημα ότι είμαστε μια οικογένεια, τα συμφέροντά μας είναι κοινά. Η αντιπαράθεση που διεξάγουμε σε αυτή την υλική βάση και φωτίζει τη συλλογική διεκδίκηση, εκπαιδεύει αντίστοιχα τους εργαζόμενους.

Στους μεγάλους ομίλους, η διεισδυτική μας ικανότητα οφείλει να αγκαλιάζει ένα ευρύ φάσμα εργαζομένων σε σχέση με τη θέση του στην παραγωγή, το επίπεδο ειδίκευσης, την ηλικία, τη δράση της εργοδοσίας και των πολυπλόκαμων άλλων δυνάμεων. Σε σχέση με την Τεχνητή Νοημοσύνη συνυπάρχει η τεχνοφοβία και η τεχνολαγνεία. Φόβος για απώλεια θέσεων εργασίας στα κομμάτια χαμηλότερης ειδίκευσης ενώ ταυτόχρονα εντατικοποιείται η εργασία τους. Από την άλλη, αποθέωση εργαλείων και προτερημάτων από τη χρήση και τάχα απελευθέρωσης χρόνου στους εργαζόμενους. Χρόνος που βέβαια το κεφάλαιο απαιτεί ως δικό του.

Η παρέμβαση δε των εργοδοσιών σχετικά με την αξιοποίηση όλων των νέων τεχνολογιών, γίνεται με όρους φρενίτιδας. Ενα ακόμα στιγμιότυπο που αποκαλύπτει την κυρίαρχη αντίληψη ενσωμάτωσης «όσο πάει καλά η εταιρεία, υπάρχουν δουλειές, ο εργαζόμενος βγαίνει κερδισμένος - ή έστω λιγότερο χαμένος». Ενώ ταυτόχρονα και αντιφατικά επιδρούν αστικές θεωρίες για δυσπιστία στην ΤΝ, για φούσκα της ΤΝ που επίσης συσκοτίζουν το θέμα, δυσχεραίνουν την παρέμβασή μας.

Για εμάς, όπως ορθά διαπνέει και τις θέσεις της ΚΕ, τόσο η δαιμονοποίηση της τεχνολογίας όσο και η προσμονή βελτίωσης της ζωής, που θα προκύψει όσο προοδεύει η τεχνολογία, αποτελούν τις δύο όψεις της ίδιας λάθος αστικής θεωρητικής προσέγγισης. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ποια τάξη και για ποια συμφέροντα καθορίζει τον προσανατολισμό, την ανάπτυξη και την αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας, ο άνθρωπος άλλωστε είναι ο αποφασιστικός παράγοντας.

Κομβικό το πώς στο σύνολο της παρέμβασης της εργοδοσίας, του αστικού κράτους διαμορφώνουμε, εκπαιδεύουμε, μαζικοποιούμε μια κρίσιμη μάζα τέτοια που βάσει σχεδίου αντιπαρατίθεται, συγκρούεται, νικά, τελικά κάνει βήματα στη συγκέντρωση και προετοιμασία δυνάμεων για τις επαναστατικές συνθήκες. Η ύπαρξη και στάση των κομμουνιστών μέσα στους χώρους είναι καθοριστική. Πώς απαντάμε στον διευθυντή, όχι απλά δείχνοντας ανυπακοή αλλά βάζοντας τη δική μας λογική. Πώς αντιστεκόμαστε στην πράξη την εντατικοποίηση, την αυθαιρεσία, την τρομοκρατία ενώ αποκαλύπτουμε τα αίτιά τους. Πώς, με το παράδειγμά μας, ανοίγουμε δρόμους, εμπνέουμε, δημιουργούμε προϋποθέσεις για να στηθούν πόλοι αντίστασης σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Πώς καλλιεργούμε ετοιμότητα και επαγρύπνηση.

Με την απαιτούμενη επεξεργασία ώστε η πρότασή μας να γίνεται πιο ξεκάθαρη. Ετσι, το κατάλληλα επεξεργασμένο πλαίσιο πάλης στον χώρο, βοηθά στη συσπείρωση δυνάμεων, τελικά στο να αποκαλύπτονται οι δύο δρόμοι ανάπτυξης, και ενισχύει την αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, σε σύγκρουση με την εργοδοσία, εξηγεί το περιεχόμενο των αναγκών μας, το γιατί δεν καλύπτονται από τον καπιταλισμό, γιατί η ικανοποίησή τους απαιτεί ριζικά διαφορετικό δρόμο. Ο εργαζόμενος που έχουμε συζητήσει μαζί του για το χαρακτήρα του αστικού κράτους, που έχει πειστεί για τη θέση μας για τη μη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις θωρακίζεται απέναντι σε αυτές τις λογικές.

Συνεπώς η προσωπική στάση, το μαζικό κάλεσμα του σωματείου για το εκάστοτε επιλεγμένο ζήτημα, η αποκάλυψη των μηχανισμών της εργοδοσίας είναι απαραίτητος όρος. Για να εξασφαλιστεί με καλύτερους όρους η διαφώτιση όλων των εργαζομένων με βάση την επιστημονική κομμουνιστική προσέγγιση και η αναγκαιότητα του δρόμου της ανατροπής χρειάζεται η συλλογική συζήτηση και θωράκιση πάνω στις επεξεργασίες μας και ο γόνιμος προβληματισμός, ο «Ριζοσπάστης», η ΚΟΜΕΠ, η κομματική εκδήλωση που στοχευμένα θα φωτίσουν αυτές τις πλευρές.

Για τη συγκρότηση μιας μαχητικής πρωτοπορίας, πεισμένης για την ανάγκη ανατροπής του συστήματος, που να εμπνέεται από τη σοσιαλιστική προοπτική, απαιτείται οργανωμένο σχέδιο παρέμβασης που «πατάει» στην αντικειμενική κατάσταση και παράλληλα υπηρετεί τη στρατηγική μας, αγκαλιάζοντας όλες τις πλευρές της ζωής του εργαζόμενου ακριβώς όπως και ο αντίπαλος.

Συμφωνώ με τις θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριό του.

Δικαίως «πιάνει» αρκετές σελίδες στις θέσεις το ζήτημα κατά πόσο και σε ποιον βαθμό αξιοποιείται ή όχι το Πρόγραμμα του Κόμματος, η στρατηγική μας, στον καθημερινό σχεδιασμό των οργανώσεων. Δηλαδή κατά πόσο προσανατολιζόμαστε στη δράση μας με αυτό και η δράση μας το υπηρετεί, διεισδύουμε με αυτό στις μάζες, στον λαό, ανοίγουμε δρόμους και φωτίζουμε την πρόταση διεξόδου που προτείνουμε.

Αυξάνονται οι απαιτήσεις και πρέπει πραγματικά η δουλειά με το Πρόγραμμα να αποτελεί κριτήριο, ειδικά όταν σε Τ.Ο. και ΚΟΒ υπάρχουν αρκετά νέα κομματικά μέλη, που όπως είναι φυσιολογικό δεν διαθέτουν ακόμα μια πιο ολοκληρωμένη πείρα από μάχες, από τις απαιτήσεις της διαπάλης με τον αντίπαλο και σύγκρουσης με την εργοδοσία. Η καθημερινή δουλειά με τη στρατηγική μας φυσικά αφορά το σύνολο των ΚΟΒ και των κομματικών μελών, αφού από μόνη της η κομματική ηλικία κάποιου δεν σημαίνει και αυτόματα κατανόηση και αφομοίωση των επεξεργασιών μας.

Οι Θέσεις αναφέρουν ότι όλη η δράση και λειτουργία μας πρέπει να αντιστοιχηθεί στο Πρόγραμμα και η δουλειά με αυτό να μην είναι τυπική. Το πού βρισκόμαστε και η απόσταση που μας χωρίζει από τον στόχο αποτυπώνονται όλο το προηγούμενο διάστημα στη δράση μας. Από τη μία με το ξέσπασμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία και αυτοτελώς ως Κόμμα και μέσα στο κίνημα, στα σωματεία που δρούμε, θέσαμε σωστά, κόντρα στις άλλες δυνάμεις που μιλούσαν για «δυτικό ιμπεριαλισμό» αφήνοντας χώρο πρακτικά να πρέπει να διαλέξουμε στρατόπεδο, όλη μας τη στρατηγική με βάση το Πρόγραμμά μας, δηλαδή τι πόλεμος είναι αυτός, ποιοι συγκρούονται, τι κατεύθυνση πρέπει να έχει το κίνημα, ποια αιτήματα είναι εκείνα που πρέπει να υιοθετήσουμε, ποια η διέξοδος. Από την άλλη όταν έρχεται η ώρα να παρέμβουμε σε μεγάλους χώρους δουλειάς που έχουμε δυνάμεις και τους ιεραρχούμε, η λειψή δουλειά και επεξεργασία δεν μας αφήνει να πάμε ένα βήμα παραπέρα τη συζήτηση, με βάση τη στρατηγική μας, πώς θα είναι οι χώροι που εμείς δουλεύουμε και ματώνουμε πραγματικά σε μια άλλη κοινωνία, με άλλη οργάνωση της οικονομίας, ποιους θα εξυπηρετούν κ.λπ. Φωτίζονται έτσι κενά και αδυναμίες που υπάρχουν σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, που μπαίνουν πολλές φορές εμπόδιο στη διεύρυνση επαφών, στην απόκρουση της πίεσης που αντικειμενικά θα δέχονται οι δυνάμεις μας, πολλές φορές δεν «σπάει» μια ειδησεογραφικού χαρακτήρα συζήτηση που δεν μας εξυπηρετεί.

Αναφέρεται επίσης στις θέσεις ότι οι στόχοι της οργανωτικής ισχυροποίησης παραμένουν αποσπασμένοι σε έναν βαθμό από την προσπάθεια ιδεολογικής και πολιτικής ισχυροποίησης. Αυτό σε μια κλαδική Τ.Ο. και λόγω της κοινωνικοταξικής σύνθεσης, των ωραρίων και όρων ζωής και δουλειάς γενικότερα πρέπει να το εκτιμήσουμε, τι μέτρα παίρνουμε δηλαδή για διάβασμα στην ΚΟΒ, αν τα στελέχη ιεραρχούν τέτοια ζητήματα ή αν «χάνεται στα πολλά» η μελέτη, η αξιοποίηση του «Ρ» κ.λπ. Αν δεν μετρηθούν βήματα σε αυτά τα θέματα θα πιέζει παραπάνω τις δυνάμεις μας, τους οπαδούς και φίλους ο σωστά εκτιμώμενος αρνητικός συσχετισμός, θα καλλιεργείται απογοήτευση, αργά θα προχωράει σχεδιασμός, θα μένουν στάσιμα τα πράγματα, θα κλεινόμαστε στον μικρόκοσμο της επιχείρησης, δεν θα βλέπουμε και δεν θα δρούμε με όρους της «μεγάλης εικόνας» των εξελίξεων.

Τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα να επηρεάζεται η λειτουργία σε όργανα και ΚΟΒ. Ενώ οι ΤΕ μετράνε βήματα, στις ΚΟΒ ατονεί αρκετές φορές η ποιοτική συζήτηση, με δυσκολία έρχεται εικόνα ή και καθόλου, για το αποτύπωμα των εξελίξεων στον χώρο ευθύνης, από τη συζήτηση με βάση την πρόταση του Κόμματος, μεταφέρεται μια στεγνή περιγραφή πολλές φορές που αποτυπώνει βέβαια και τις ελλείψεις στη δράση μας, τι ανοίξαμε στον χώρο κ.λπ. Πάει σε δεύτερη μοίρα η δουλειά με τη στρατηγική, η πολιτική τροφοδότηση, αναλωνόμαστε σε fast track διαδικασίες. Πολλές φορές αυτό οφείλεται και σε έναν σχεδιασμό που δεν είναι ολοκληρωμένος ή που δεν «κοιτάει» μακροπρόθεσμα, ώστε να απαιτείται και η ανάλογη ιδεολογική - πολιτική τροφοδότηση.

Τέλος, εκείνο που θα ήθελα να επισημάνω, επειδή το βρήκαμε απέναντί μας το προηγούμενο διάστημα μέσα σε μια σειρά μάχες, είναι πώς δρούμε και δίνουμε συνέχεια έχοντας ως παρακαταθήκη ό,τι μάχη δώσαμε νικηφόρα, όπου βελτιώσαμε τους δείκτες της πολιτικής επιρροής μας. Να δρούμε δηλαδή όχι αμυντικά, αλλά να προβάλλεται επιθετικά μέσα από τη στάση και τη δράση μας, πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα αν δεν δρούσαμε στο κίνημα, στα σωματεία, ακόμα και εκεί που μπορεί να μη φαίνονται άμεσα αποτελέσματα, πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κατακτήσεις κάπου. Πόσοι νόμοι έχουν μείνει στα χαρτιά, επειδή βρήκαν απέναντι το εργατικό - λαϊκό κίνημα όπως κάναμε με τον νόμο για την απαγόρευση των συγκεντρώσεων, τα εμπόδια στην απεργία κ.ά.

Μελετώντας τις Θέσεις του 22ου Συνεδρίου μας, καταλαβαίνει κανείς τον μακρύ και κοπιαστικό δρόμο που έχουμε κάνει για να κατακτήσουμε το σημερινό επίπεδο στις θεωρητικές μας επεξεργασίες. Εξοπλισμένοι και με την Απόφαση μετά το πέρας του Συνεδρίου συνδυάζουμε την επαναστατική μας θεωρία με την πράξη και με χαρά, αισιοδοξία και πίστη στις αρχές μας εκπληρώνουμε την αποστολή του Κόμματός μας για ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό!

Συμφωνώ με τις Θέσεις για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος. Υποδεχόμαστε το Συνέδριό μας με περηφάνια, μαχητική αισιοδοξία για το δίκιο του αγώνα μας, όπως αρμόζει στα 107 χρόνια ζωής και δράσης του Κόμματός μας, στο επαναστατικό μας Πρόγραμμα.

Η τεράστια πείρα που έχουμε αποκτήσει, τα συμπεράσματα -θετικά και αρνητικά - που αποτυπώνονται στις Θέσεις, είναι πολύτιμα και μέσα από την αφομοίωσή τους πρέπει να μπουν στην καθημερινή δράση, ώστε η υπόθεση του Κόμματος να ανεβαίνει κάθε φορά «ένα μπόι ψηλότερα». Να καταφέρουμε να δουλεύουμε όλοι μας με το Πρόγραμμά μας καθημερινά, να αντιστοιχηθούμε με το ύψος των απαιτήσεων και των δυνατοτήτων που υπάρχουν σήμερα για το κέρδισμα δυνάμεων με την επανάσταση, για την αναβάθμιση της λειτουργίας των Οργάνων και των ΚΟΒ. Να εκφραστεί αυτό στη μαζική δράση, με χτίσιμο γερών Κομματικών Οργανώσεων.

Μέσα από τη μελέτη των Θέσεων - και ιδιαίτερα στο δεύτερο κεφάλαιο - ο καθένας μας βλέπει να αποτυπώνεται η δική του δουλειά, η δουλειά των Οργάνων, των ΚΟΒ.

Παρά την αναμφίβολα θετική δράση που έχουμε σαν Κόμμα, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε αδύναμες πλευρές στην καθοδηγητική μας δουλειά, ιδιαίτερα ως ΤΕ και ΤΓ προς τις ΚΟΒ, καθώς όπως βάζουν και οι Θέσεις, στο επίπεδο αυτό αντικατοπτρίζονται όλες οι καθοδηγητικές αδυναμίες.

Σημαντική έγνοια που πρέπει να έχουν τα Οργανα είναι τι συζητάμε στις συνεδριάσεις των ΚΟΒ, γιατί συχνά υπό το βάρος των άμεσων καθηκόντων, μένουμε απλά σε ένα καθηκοντολόγιο. Η καθοδηγητική μας δουλειά πρέπει να αποκτήσει ουσιαστικό, ζωντανό περιεχόμενο, με συζήτηση των εξελίξεων, της επικαιρότητας, της παρέμβασης των άλλων δυνάμεων, αλλά και της πολιτικής και των θέσεων του Κόμματος. Στη βάση αυτή, θα σχεδιάζεται η πολιτική μαζική και οργανωτική δουλειά, ώστε η ΚΟΒ συλλογικά να καταρτίζει ολοκληρωμένο σχέδιο, με καταμερισμό, δίνοντας και την απαραίτητη βοήθεια στα κομματικά μέλη για να το υλοποιήσουν.

Το ΤΓ και η ΤΕ πρέπει να τροφοδοτούν τη συζήτηση στα Γραφεία των ΚΟΒ και στις ΚΟΒ, με εξειδίκευση των αποφάσεων, των κατευθύνσεων και επεξεργασιών του Κόμματος, ώστε να ατσαλώνονται οι δυνάμεις μας. Πολλές φορές, αυτά μεταφέρονται αποσπασματικά σαν γενικές κατευθύνσεις με καθήκοντα και ημερομηνίες για υλοποίηση, χωρίς κουβέντα, χωρίς εξειδίκευση για το πώς θα πατήσουν στον κάθε χώρο, πώς συλλογικά η ΚΟΒ θα οργανώσει και θα υλοποιήσει σχέδιο μαζικής ιδεολογικής και πολιτικής παρέμβασης στον χώρο ευθύνης της με βάση το Πρόγραμμα του Κόμματος, ώστε η λειτουργία και η συζήτηση της ΚΟΒ να διαμορφώνει μέλη προπαγανδιστές και οργανωτές στον χώρο ευθύνης τους.

Σ' αυτό το πλαίσιο, η αξιοποίηση των επεξεργασιών των Οργάνων, θα βοηθήσει την ΚΟΒ να αποκτήσει καλή γνώση του χώρου ευθύνης της. Χρειάζεται να τις αξιοποιούμε, όχι απλά σαν Αποφάσεις για διάβασμα, αλλά σαν μια πολύ σημαντική βάση για παραπέρα εξειδίκευση στον κάθε χώρο ευθύνης, για να παίρνει σάρκα και οστά η ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, για να βοηθήσουμε έμπρακτα την ΚΟΒ, τον Γραμματέα, το Γραφείο, τα μέλη της, ώστε με αυτοπεποίθηση, ατσαλωμένοι με επιχειρήματα να οργανώνουν την παρέμβασή τους, την πολιτική συζήτηση, τη σύσκεψη, τη διαπάλη στον χώρο. Αυτό σημαίνει ότι δεν κάνουμε μόνο καταγραφή χώρων δουλειάς, αλλά κοιτάμε πόσοι εργάζονται, τι προβλήματα αντιμετωπίζουν, τι ιδεολογήματα συναντάμε, πώς παρεμβαίνει η εργοδοσία. Ολα αυτά πρέπει να κωδικοποιούνται, να εντάσσονται έγκαιρα στον σχεδιασμό για το πώς παρεμβαίνουμε, πώς ανοίγουμε τη δική μας διέξοδο. Δηλαδή, είναι καθοδηγητική ευθύνη, οι ΚΟΒ να συζητάνε τακτικά και πιο συγκεκριμένα με βάση τον χώρο τους, τι βήματα κάνουμε, τι κόσμο ξεχωρίζουμε, πώς τους δουλεύουμε.

Ενας τέτοιος τρόπος δουλειάς θα βοηθήσει να παρεμβαίνουμε ενιαία και ολοκληρωμένα, να είμαστε πιο προετοιμασμένοι να απαντήσουμε σε αυτά που συναντάμε. Θα ζωντανέψει και την ίδια τη συζήτηση μέσα στην ΚΟΒ.

Επίσης, είναι θέμα ότι υπάρχουν ακόμα και περιπτώσεις που οι ΚΟΒ δεν γνωρίζουν τον σχεδιασμό του Τομέα, την πείρα που βγαίνει από τη συνολική παρέμβαση, από τις μάχες που δίνουμε. Δεν συζητιούνται τα συμπεράσματα από την πάλη σε διάφορα μέτωπα ή και αν συζητιούνται δεν γίνονται αντικείμενο εξειδίκευσης στον χώρο τους.

Για να το ξεπεράσουμε αυτό, δεν φτάνει μόνο η σταθερή εβδομαδιαία συνεδρίαση των Οργάνων και των Γραφείων των ΚΟΒ, όταν αυτή μάλιστα παίρνει αρκετές φορές έναν διεκπεραιωτικό - ενημερωτικό χαρακτήρα και αντίστοιχα έτσι φτάνει η δουλειά μέχρι το επίπεδο των ΚΟΒ ή και αδυνατίζει ακόμα περισσότερο.

Το ίδιο το πολιτικό άνοιγμα της ΚΟΒ, η κουβέντα με τον κόσμο, γεννά την ανάγκη να εμπλουτίζεται η επιχειρηματολογία, η ιδεολογική - πολιτική θωράκιση, αναδεικνύεται ο Ριζοσπάστης ως ο πιο άμεσος και έγκυρος καθοδηγητής, χωρίς μελέτη του οποίου δεν υπάρχει καθημερινή καθοδήγηση και δράση.

Αν και έχουμε κάνει βήματα, χρειάζεται να κοπιάσουμε περισσότερο, στο επίπεδο του ΤΓ, της ΤΕ, με μεγαλύτερη συμβολή από τον καθένα μας και να γίνουμε πιο ικανοί σ' αυτή τη δουλειά.

Πρέπει καθημερινό μας μέλημα να είναι η προετοιμασία, η βοήθεια στο επίπεδο της ΚΟΒ, των Γραμματέων, Γραφείων να ξεπερνούν δυσκολίες στην καθοδηγητική τους δουλειά, να αποκτούν αυτοπεποίθηση, να βγαίνουν μπροστά, να οργανώνουν την πολιτική συζήτηση, να πάρουν κομμάτι δουλειάς στην ιδεολογική και πολιτική κουβέντα στην ΚΟΒ, στη συζήτηση, να μην είναι μόνο μηχανισμός ειδοποίησης της ΚΟΒ. Αυτό θα βγάλει τις δυνάμεις μας μπροστά.

Πώς αλλιώς θα γίνουν βήματα στην αφομοίωση και εκλαΐκευση του Προγράμματός μας - γιατί συμφωνία υπάρχει -, ώστε να βγουν οι δυνάμεις μας μπροστά στην οικοδόμηση, να κουβεντιάσουν πλατιά το Πρόγραμμα του Κόμματος με τον περίγυρο των ΚΟΒ, να κάνουν κουβέντα για στρατολογία.

Είναι καθήκον μας, μπορούμε και πρέπει να καταφέρουμε να εκπαιδεύσουμε τις δυνάμεις μας, που είναι μάχιμες και με διάθεση προσφοράς, ώστε να αντεπεξέρχονται σε όλες τις συνθήκες όποιες κι αν είναι αυτές. Είναι ανάγκη να δυναμώσει με τη συμβολή μας, το ιδεολογικό - πολιτικό περιεχόμενο της συζήτησης, να αναπτύσσεται η ικανότητα όλων μας να διεξάγουμε την ιδεολογική, πολιτική και μαζική πάλη. Να δρούμε πρωτοπόρα, πρωτόβουλα και αποτελεσματικά, ώστε να δυναμώνει η δυνατότητα εκλαΐκευσης και η διεισδυτικότητα της παρέμβασής μας, να φτάνει πλατιά το Πρόγραμμα του Κόμματος σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων για το κέρδισμά τους. Θα τα καταφέρουμε.

Καλή επιτυχία στο Συνέδριό μας. Ζήτω το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ.

Η Επιτροπή Δημόσιου Προσυνεδριακού Διαλόγου για το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ ανακοινώνει ότι ολοκληρώθηκε η δημοσίευση κειμένων συμμετοχής στον δημόσιο Προσυνεδριακό Διάλογο, που ξεκίνησε την 1η Νοεμβρίου 2025.

Η Επιτροπή παρέλαβε άρθρα από 291 μέλη και φίλους του ΚΚΕ. Από τα άρθρα που παραλήφθηκαν εντός της καθορισμένης προθεσμίας, δημοσιεύτηκαν 253 στον «Ριζοσπάστη» και 18 στο τεύχος 5-6/2025 της ΚΟΜΕΠ. Τα υπόλοιπα άρθρα είτε δεν πληρούσαν τους όρους δημοσίευσης που είχε θέσει η Επιτροπή στην ανακοίνωσή της, είτε δεν προορίζονταν για δημοσίευση από τους ίδιους τους συντάκτες.

Ολα τα κείμενα περιλαμβάνονται στον φάκελο του Προσυνεδριακού Διαλόγου και θα είναι στη διάθεση των αντιπροσώπων του Συνεδρίου.

21/1/2026

Η Επιτροπή Δημόσιου Προσυνεδριακού Διαλόγου για το 22ο Συνέδριο