Η ταινία αναφέρεται στη γνωστή αιματηρή μάχη στο ιαπωνικό νησί Ιβο Τζίμα στο τέλος σχεδόν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1945), ανάμεσα στους Ιάπωνες και τους Αμερικανούς. Ο Κλιντ Ιστγουντ με την ταινία του «Σημαίες των Προγόνων μας», που εξακολουθεί να προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες, «είδε» τη συγκεκριμένη μάχη από την πλευρά των Αμερικανών. Με τα «Γράμματα από το Ιβο Τζίμα», βλέπει την ίδια μάχη από την πλευρά των Ιαπώνων.

Πρόκειται, πράγματι, για μια καθαρά αντιπολεμική ταινία, η οποία, δυστυχώς, κυριαρχείται από συναισθηματισμό. Βέβαια, είναι καταγγελτική. Θεωρεί ότι οι Ιάπωνες φαντάροι στάλθηκαν, στην κυριολεξία, στη σφαγή. Αφού δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις ούτε καν για μια αξιόπιστη άμυνα. Η θυσία, λοιπόν, των Γιαπωνέζων στρατιωτών, όπως και των Αμερικανών άλλωστε, έγινε για το γόητρο, ισχυρίζεται η ταινία. Για το γόητρο, από φανατισμό και απερισκεψία...

Οι πολιτικές διαπιστώσεις της ταινίας θέλουν συζήτηση! Στο Ιβο Τζίμα έγινε μια πρόβα, μια επίδειξη των Αμερικανών, οι οποίοι θέλανε να «τρομάξουν» τους Γιαπωνέζους και να τους οδηγήσουν στη χωρίς όρους συνθηκολόγηση. Πράγμα που επιτεύχθηκε λίγο αργότερα, με την επιτυχημένη «πρόβα» της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα.

Οι μεγάλες ιστορικές στιγμές απαιτούν σοφότερες αντιμετωπίσεις. Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ταινία, παρότι μιλάει ιαπωνικά, και παρότι στηρίζεται σε γράμματα Γιαπωνέζων φαντάρων, που «ξεθάφτηκαν» πολλά χρόνια αργότερα, είναι ως το μεδούλι της αμερικανική. Και αυτό την εμποδίζει να πει ολόκληρη την αλήθεια. Για παράδειγμα, γιατί μπήκε στον πόλεμο η Αμερική -αρκετά καθυστερημένα - και τι κέρδισε με τις αναμφισβήτητες θυσίες της. Να πει, επίσης, ότι οι μάχες που έδωσε τόσο στην Ευρώπη όσο και στον Ειρηνικό απέβλεπαν στη μετέπειτα ιμπεριαλιστική πολιτική της. Από εκεί που μπήκε η Αμερική δεν έφυγε ποτέ πια...

Βλέποντας την ταινία, και αφού σημειώσετε τις πολιτικές της αδυναμίες, σταθείτε στα, συναισθηματικά οπωσδήποτε αντιπολεμικά της αισθήματα. Είναι αισθήματα βαθιά ανθρώπινα που, έστω και με πρωτόλειο τρόπο, αγγίζουν πανανθρώπινες αξίες. Ο πόλεμος, για την ταινία, και για όλους φυσικά, είναι μια άγρια πράξη που δε συνάδει με τον άνθρωπο. (Εδώ, βέβαια, σηκώνει συζήτηση το είδος του πολέμου. Υπάρχουν και πόλεμοι δικαιολογημένοι. Σας είπα: πολιτικά η ταινία πάσχει).

Για τη φόρμα της πρέπει να σημειώσουμε την καταπληκτική φωτογραφία της, και τη μοναδική της ατμόσφαιρα. Εχεις την αίσθηση, τηρώντας τις αναλογίες, πως η ταινία γυρίστηκε από Ιάπωνα σκηνοθέτη, Κουροσάβα, ας πούμε! Διαθέτει, επίσης, εξαιρετικές ερμηνείες.

Παίζουν: Κεν Γουατανάμπε, Καζουνάρι Νικομίγια, Τσουγιόσι Ιχάρα.