"Κάθε προϋπολογισμός ο οποίος έχει επιπτώσεις στα εισοδήματα προκαλεί κινητοποίηση των ενδιαφερομένων. Αυτό είναι μέσα στη ζωή. Θα υπάρξει και φέτος, θα υπάρξει και τα επόμενα χρόνια. Και, όπως και τα περασμένα χρόνια, έτσι και φέτος και τα επόμενα χρόνια, η κυβέρνηση θα δράσει κατά το συνήθη τρόπο. Θα συζητήσει, θα εξηγήσει, θα προσπαθήσει να κινητοποιήσει την κοινωνία για τους στόχους της. Είμαστε κυβέρνηση, για να μπορούμε να δώσουμε στον κόσμο μία κατεύθυνση, ένα όραμα... Πρέπει να επιδιώκουμε να ομογενοποιούμε την κοινωνία".

Δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς τον πρωθυπουργό, Κ. Σημίτη, ότι δεν ξέρει τι θέλει και πώς θα επιδιώξει να το εφαρμόσει. Στις παραπάνω δηλώσεις, που έκανε μετά τη συνεδρίαση, την περασμένη Τετάρτη, του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ, ο Κ. Σημίτης έδωσε με τον τρόπο του απάντηση σε όσους τον επικρίνουν (ΝΔ, ΣΥΝ, ΣΕΒ, κ.ά.) ότι, δύο μήνες τώρα, μόνο "συσκέπτεται" και δεν προχωρεί στην άμεση λήψη των νέων αντιλαϊκών μέτρων.

Ο Κ. Σημίτης γνωρίζει πολύ καλά ότι, τελικά, από τη δική του τακτική και χειρισμούς, θα εξαρτηθεί σε ποια έκταση και βάθος θα υλοποιηθεί η οικονομική πολιτική. Γι' αυτό μετράει πολύ προσεκτικά τις κινήσεις του. Εξάλλου, σε τελευταία ανάλυση, σε αυτή την επιχείρηση επιβολής της αντιλαϊκής λαίλαπας, κρίνεται και ο ίδιος, ως διαχειριστής των συμφερόντων της οικονομικής ολιγαρχίας και ως τοποτηρητής των Βρυξελλών.

Πρώτο μέλημα, λοιπόν, του πρωθυπουργού, με δεδομένη την οικονομική πολιτική και ειλημμένες τις αποφάσεις για τα νέα αντιλαϊκά μέτρα, είναι η εξασφάλιση, στο βαθμό του δυνατού, της κοινωνικής ανοχής και συναίνεσης και, βέβαια, η εξουδετέρωση των λαϊκών κινητοποιήσεων. Με άλλα λόγια, όσο και αν αυτό φαντάζει παράλογο από πρώτη ματιά, επιδιώκει, τα πλατιά λαϊκά στρώματα και οι εργαζόμενοι να αποδεχτούν, αν όχι να υποστηρίξουν, την οικονομική πολιτική, που στρέφεται κατ' ευθείαν ενάντια στα συμφέροντά τους!

Προκειμένου να επιτύχει αυτό το στόχο, έστω και εν μέρει, έχει θέσει σε κινητοποίηση, με την ολόπλευρη βοήθεια των ιδιοκτητών ΜΜΕ, την προπαγανδιστική μηχανή, καλλιεργώντας κατ' αρχήν το κατάλληλο κλίμα και προετοιμάζοντας το έδαφος.

Τρία είναι τα βασικά επιχειρήματα, που προβάλλουν με ένταση οι εκσυγχρονιστές κυβερνώντες:

Πρώτον,η ακατάσχετη κινδυνολογία για την προοπτική, αν η χώρα μας δεν εφαρμόσει "σκληρά μέτρα", να περιθωριοποιηθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση, να μείνει εκτός των διαδικασιών ολοκλήρωσης και να "ξεπέσει" στην κατηγορία των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης! Φυσικά, πρόκειται για φτηνό προπαγανδιστικό πυροτέχνημα. Ολοι γνωρίζουν ότι τα τελευταία χρόνια η θέση της χώρας μέσα στην ΕΕ διαρκώς χειροτερεύει και αντί να συγκλίνει με τις υπόλοιπες χώρες αποκλίνει θεαματικά, παρά τη δεκαετή λιτότητα και τα σταθεροποιητικά προγράμματα. Αυτός που είναι περιθωριοποιημένος, και θα είναι είτε εντός, είτε εκτός ΟΝΕ, είναι ο λαός.

Δεύτερον,η επιλεκτική προβολή ορισμένων επιμέρους μέτρων, τα οποία μπαίνουν στο συνολικό πακέτο, ακριβώς γι' αυτόν το λόγο, με σκοπό να δημιουργήσουν εντυπώσεις περί "κοινωνικού προσώπου" και "κοινωνικής ευαισθησίας". Ταυτόχρονα, επιχειρούν να πείσουν ότι τα βάρη θα τα σηκώσουν και "οι έχοντες και κατέχοντες". Γι' αυτό το σκοπό διαρρέουν μέτρα για φορολογία στα ομόλογα, στη μεγάλη ακίνητη περιουσία, την κατάργηση φοροαπαλλαγών ορισμένων "προνομιούχων" ομάδων. Βέβαια, η ίδια η πράξη δίνει αποστομωτική απάντηση. Αρκεί να αναφέρει κανείς την υποδοχή που επιφύλαξε η κυβέρνηση στους συνταξιούχους, για να κονιορτοποιηθούν τα περί "κοινωνικής ευαισθησίας".

Τρίτον,η σύνδεση των θυσιών, που υποβάλουν τις λαϊκές μάζες, με τις "αμυντικές" δαπάνες. Η κυβέρνηση δε διστάζει να "παίξει" με τον πατριωτισμό των εργαζομένων για να εξασφαλίσει τη συγκατάθεσή τους, όχι μόνο στο επαχθές εξοπλιστικό πρόγραμμα, αλλά γενικότερα στην αντιλαϊκή πολιτική.

Κοινός παρονομαστής των παραπάνω σαθρών επιχειρημάτων είναι να γίνει αποδεκτό από ένα μέρος των λαϊκών στρωμάτων ότι η οικονομική πολιτική είναι μονόδρομος και νομοτέλεια.

Στην προπαγανδιστική αυτή επιχείρηση, έρχονται να συνεισφέρουν οι "αμφισβητίες" και "διαφωνούντες" στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Η συμβολή τους έγκειται στο εξής: Επιχειρούν, δήθεν, να εκφράσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, προβάλλοντας φιλολαϊκές "ενστάσεις" στην κυβερνητική πολιτική, αλλά στο τέλος καταλήγουν να συνηγορήσουν "εκ των έσω" ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο, και άρα πρέπει, έστω με βαριά καρδιά, να υποταχθούμε στη μοίρα μας. Δε ζητάει τίποτα περισσότερο η κυβέρνηση...

Αυτός ο ρόλος των "διαφωνούντων", όχι απλά γίνεται αποδεκτός από τον Κ. Σημίτη, αλλά και "ευλογείται". Ιδού πώς τους αντιμετωπίζει: "Νομίζω ότι παρ' όλες τις διαφορετικές απόψεις, που, επαναλαμβάνω, είναι θετικές γιατί συμβάλλουν στη συζήτηση, προκύπτει μια ενιαία γραμμή". Η γραμμή της "ανάγκης" επιβολής των αντιλαϊκών μέτρων. Με άλλα λόγια, τα "διαφωνούντα" στελέχη του ΠΑΣΟΚ - πέρα από το παιχνίδι που κάνουν για ιδιοτελείς σκοπούς και για συμμετοχή στη νομή της εξουσίας - αναλαμβάνουν να δημιουργήσουν και γέφυρες για να περάσει η αντιλαϊκή πολιτική.

Είναι αυτονόητο, λοιπόν, ότι η απόκρουση της επερχόμενης αντιλαϊκής λαίλαπας από τους εργαζόμενους, μέσα από μαζικούς, συντονισμένους και αποφασιστικούς αγώνες, προϋποθέτει την απόρριψη της κυρίαρχης ιδεολογίας και προπαγάνδας και το γύρισμα της πλάτης στους ψευτοεκφραστές της λαϊκής αγανάκτησης, στην προοπτική της συγκρότησης του δικού τους μετώπου πάλης. Ταυτόχρονα, χρειάζεται να γίνεται κατανοητό από πλατύτερες λαϊκές μάζες ότι για την επίλυση των προβλημάτων τους απαιτείται η εφαρμογή μιας άλλης αντιμονοπωλιακής πολιτικής.

Παναγιώτης ΚΑΚΑΛΗΣ