Ο τρόπος παρουσίασης τόσο προφορικά, όσο και γραπτά στο θέμα νεολαίας και γυναικών είναι σα να αποτελούν ξεχωριστά και άσχετα τμήματα από τον υπόλοιπο πληθυσμιακό κορμό.

Η τοποθέτηση αυτή διαμορφώνει και την ανάλογη λογική. Εστω ασυνείδητα. Δε βλέπουμε την αλληλουχία και αλληλεξάρτηση, με αποτέλεσμα η καθημερινή μας συμπεριφορά να γίνεται ξένη και άσχετη προς τις αρχές μας.

Ο πληθυσμός κάθε χώρας αποτελείται από τα δυο φύλα, και από όλες τις ηλικίες. Η είσοδος της μηχανής στην παραγωγή και η εξέλιξη της εξάλειψε τις διαφορές μυικής δύναμης και σωματικής διάπλασης. Ανεξάρτητα αν η συνείδησή μας βραδυπορεί.

Στην προσπάθειά μας να αποκαλύψουμε την κοινωνική συμπεριφορά του συστήματος, των διακρίσεων και της διαίρεσης που εφαρμόζει ο καπιταλισμός, λογικό είναι να βλέπουμε και τις ιδιαιτερότητες. Να μην τις υπερβάλλουμε όμως.

Ολοι μας ανήκουμε σε οικογένειες. Συμπεριφερόμαστε ισότιμα μέσα σ' αυτές; Συζητάμε τα προβλήματα της οικογένειας σαν οικογένεια, βοηθάμε ο ένας τον άλλον; Αλληλοβοηθούμενο το ζευγάρι, ανακουφίζεται και το παιδί παραδειγματίζεται.

Οταν το ζευγάρι είναι ενταγμένο στην παραγωγή το νοικοκυριό του σπιτιού γίνεται του ζευγαριού, δε μένει της γυναίκας. Το ανάθρεμμα των παιδιών δεν αποτελεί ειδικότητα και υποχρέωση μόνο της γυναίκας. Τις δυσκολίες της ζωής και τις αιτίες που τις προκαλούν, τις συζητάμε με τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας είναι και από τα δυο φύλα, ένα και ένα, ας πούμε. Στη συμπεριφορά μας είναι εξισωμένα ή κάνουμε διακρίσεις; Αντιμετωπίζουμε το γιο σαν άνθρωπο και την κόρη σαν γραμμάτιο για εξόφληση;

Ισως σε όλα αυτά τα ερωτήματα να αντιτάξουμε την εύκολη απάντηση «στον καπιταλισμό ζούμε». Ο καπιταλισμός αυτός είναι, και στο «διαίρει και βασίλευε» στηρίζεται. Και δε θα αλλάξει άμα δεν τον αλλάξουμε, γκρεμίζοντάς τον. Αλλά η αποξένωση της συλλογικότητας στις σχέσεις μας είναι δικά του γνωρίσματα που τα 'χουμε υιοθετημένα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Κρύβουμε απ' τα παιδιά μας τις δυσκολίες μας, για να μην τα τραυματίσουμε. Και στο όνομα αυτής της φτηνιάρικης δικαιολογίας, προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε, όχι μόνο ανάγκες, αλλά και καπρίτσια. Και όταν αδυνατούμε πια να ικανοποιήσουμε τις παράλογες για την οικονομική μας κατάσταση ανάγκες, αρχίζει η γκρίνια με όλα τα συνακόλουθα.

Και μην πει κανένας πως για τη συχνότητα των χωρισμών δεν ευθύνεται η ασυνεννοησία, η μη συλλογική αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων της σύγχρονης οικογένειας.

Εξω από την οικογένεια με το γείτονα, το συγγενή, το συνάδελφο, συζητάμε πώς να αντιμετωπίσουμε κοινά προβλήματα; (Η κοινότητα των προβλημάτων δεν είναι μόνο στην οικογένεια, αλλά και στην κοινωνία). Ενα παράδειγμα: Τον κίνδυνο των ναρκωτικών τον διατρέχουν όλα τα παιδιά. Συζητάμε πώς καλύτερα θα τα προφυλάξουμε; Στις συζητήσεις μας βάζουμε και την οργανωμένη αντιμετώπιση και όταν η κοινή οργανωμένη αντιμετώπιση υιοθετηθεί, τότε ψάχνουμε και για την οργάνωση που έχει τα περισσότερα εχέγγυα;

Η ΚΝΕ που γαλουχεί τα μέλη της στη βάση μιας άλλης ηθικής, ξένης και εχθρικής προς την ηθική του συστήματος, (αν) μπορεί να γίνει πόλος έλξης και υπόδειγμα; Αν απαρέγκλιτα τηρήσει την πρωτοπόρο ηθική στις λειτουργίες της, μπορεί! Μπορεί να γίνει το καταφύγιο, που θα προφυλάξει τη νεολαία από τον ορυμαγδό των βομβαρδισμών της διαφθοράς. Λειτουργώντας έτσι, γίνεται και πόλος έλξης της νεολαίας. Γιατί βλέποντας ο κόσμος τη μείωση των κινδύνων που ελλοχεύουν, θα βλέπει την ΚΝΕ σαν καταφύγιο για τα παιδιά του.

Μια τέτοια αντίληψη θα διευκολύνει την οργάνωση στην προσέγγιση των νέων. Ας μην έχουμε τη γνώμη ότι ο κόσμος δε μας παρακολουθεί και δε μας σχολιάζει. Μας παρακολουθεί και με το παραπάνω, και μας θέλει κρυστάλλινους. Ο λαός έχει μεγάλες αξιώσεις από τους κομμουνιστές και από τους ΚΝίτες, καθώς και ανάλογη εμπιστοσύνη. Ας μην τον διαψεύσουμε. Μπορούμε; Αν σωστά κατανοούμε το ρόλο μας, μπορούμε.

Η σωστή λειτουργία συσπειρώνει και δυναμώνει την οργάνωση.

Οταν στην πρακτική της κινείται λειτουργικά και όχι μηχανιστικά, τότε πολλά μπορεί να πετύχει. Ολες οι δραστηριότητες της οργάνωσης είναι και καλές και αναγκαίες, θέλουν όμως και καλή ιεράρχηση. Η οργάνωση να είναι απαιτητική σε όλα. Οχι μόνο στα οργανωτικά καθήκοντα και στις ανάγκες της οργάνωσης. Αλλά σε όλες τις δραστηριότητες. Στα μαθήματα, στη δουλιά, στην κοινωνία. Οι ΚΝίτες να είναι σύντροφοι, να γίνουν και φίλοι. Ακόμα και στα μαθήματα να βοηθιούνται. Ο νέος που μπαίνει στην ΚΝΕ να βρίσκεται σε καινούριο, σε ανώτερο περιβάλλον. Να είναι διακριτή και όχι λεκτική αυτή η διαφορά. Οι αρετές της κομμουνιστικής ηθικής να είναι τρόπος ζωής στην οργάνωση. Το ενδιαφέρον και το νοικοκυριό για όλες τις δραστηριότητες να είναι παντού ορατό. Ολοι οι άνθρωποι δεν έχουν ούτε τις ίδιες ικανότητες, ούτε τις ίδιες επιδόσεις. Ομως όλοι μέσα στη συλλογική προσπάθεια, κάπου μπορούν να ξεχωρίσουν αν τους δοθεί η ευκαιρία. Δεν αρχίζει και τελειώνει η δραστηριότητα κάθε μέλους με το να κάνει ένα καλό οικονομικό και μια στρατολογία και είναι ο πρώτος. Μια τέτοια αντίληψη είναι λαθεμένη και βλαβερή.

Να καλλιεργείται η αντίληψη πως το μέλος της ΚΝΕ ενδιαφέρεται για όλη τη ζωή και δράση της οργάνωσης και όχι μόνο της ΟΒ που ανήκει. Να ξέρει πως είναι μέλος της ΚΝΕ και ανήκει σε μια ΟΒ. Οταν μπαίνει στη συνέλευση να ρωτά και να παίρνει θέση για όλη τη ζωή της οργάνωσης.

Οι εισηγητές των διαφόρων θεμάτων να προετοιμάζονται καλά και να επιχειρηματολογούν. Να καθοδηγούν και όχι να διοικούν. Να δίνουν απαντήσεις στα ερωτήματα και όταν αμφιβάλλουν να επιφυλάσσονται προκειμένου να φέρουν σίγουρες απαντήσεις. Αναπάντητα ή ψευδοαπαντημένα ερωτήματα να μη μένουν. Ενεργώντας έτσι οι καθοδηγητές, καταξιώνονται, δε μειώνονται. Να γίνεται πεποίθηση σε όλους ότι στη συνέλευση όλοι είναι ίσοι και θεοί (αλάνθαστοι) δεν υπάρχουν. Οσο κατορθωτό γίνεται, να δημιουργείται αυτό το κλίμα, αυτή η αντίληψη, τόσο η οργάνωση θα δυναμώνει και θα ανδρώνεται.

Είναι δύσκολο. Σίγουρα ναι. Αλλά μονόδρομος αν θέλουμε να πάμε μπροστά. Αρκετά οι αρετές μας έμειναν στα αζήτητα. Ξεκουράστηκαν. Καιρός είναι να μπουν στη ζωή μας!

Νίκος Καμάκας