Να τροφοδοτήσει τη δικομματική πόλωση τη μέρα που κατέθετε στη Βουλή τον προϋπολογισμό, που «σφραγίζει» την ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης και για το 2006 επέλεξε ο Κ. Καραμανλής, επιβεβαιώνοντας ότι εφαρμόζει τις ίδιες μεθόδους αποπροσανατολισμού με τους προκατόχους του.

Διαψεύδοντας τον εαυτό του, που στην αρχή της ομιλίας του διαβεβαίωνε ότι το κόμμα του αποκηρύσσει «τις πρακτικές του διχασμού και της πόλωσης», ο πρωθυπουργός εξαπέλυσε σφοδρή φραστική επίθεση κατά του ΠΑΣΟΚ, επιδιώκοντας ακριβώς να αποκρύψει ότι συνεχίζει την ίδια πολιτική.

Πίσω από την ανούσια δικομματική κοκορομαχία, που εξαντλήθηκε στο ποιος από τους δύο μονομάχους έκανε τα περισσότερα ρουσφέτια και ποιος είναι λιγότερος διεφθαρμένος, φάνηκε καθαρά η αποφασιστικότητα του Κ. Καραμανλή να προχωρήσει το πρόγραμμα των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων με αιχμή της ΔΕΚΟ.

Ο πρωθυπουργός κατέβαλε φιλότιμες προσπάθειες να πείσει τους βουλευτές του κόμματος να υποστηρίξουν πιο ενεργά τις «μεταρρυθμίσεις», ισχυριζόμενος μάλιστα ότι επικροτούνται από την πλειοψηφία του λαού και αντιδρούν «ολίγοι».

Στην ομιλία του στη συνεδρίαση της ΚΟ περίσσεψαν οι κορόνες κατά της διαφθοράς και οι άνευ αντικρίσματος διαβεβαιώσεις περί μηδενικής ανοχής, ενώ διάβασε εκτενή αποσπάσματα από τη «μαύρη βίβλο» των πράσινων ρουσφετιών, σε μια εμφανή προσπάθεια συμψηφισμού με τα γαλάζια ρουσφέτια που βρίσκονται στο φόρτε τους...

Ξεκάθαρη ήταν, πάντως, η βούλησή του να εντείνει την αντιλαϊκή επίθεση, έχοντας ως μπούσουλα το «εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων». Ο πρωθυπουργός δεν ανέφερε κάποιες καινούριες «μεταρρυθμίσεις» και περιορίστηκε στην απαρίθμηση αυτών που είχε εξαγγείλει και στη ΔΕΘ. Συγκεκριμένα, εστίασε στις «τολμηρές μεταρρυθμίσεις», που προωθεί η κυβέρνηση στις ΔΕΚΟ, με στόχο «να βελτιωθεί η παραγωγικότητα και να ενισχυθεί ο υγιής ανταγωνισμός», μέσω του νέου νομοθετικού πλαισίου που ετοιμάζεται. Ψηλά στις προτεραιότητες της κυβέρνησης είναι η εφαρμογή του φιλομονοπωλιακού νόμου για τις συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, οι νέες αποκρατικοποιήσεις και ιδιωτικοποιήσεις (Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, λιμάνια) καθώς και στις τράπεζες (Εμπορική και Αγροτική). Επίσης, ετοιμάζεται το Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο, με τα επιμέρους σχέδια για τον τουρισμό, τη βιομηχανία και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Στη δευτερολογία του ο Κ. Καραμανλής επανήλθε στη «μεγάλη και δύσκολη υπόθεση» των μεταρρυθμίσεων, επισημαίνοντας ότι «τις προωθούμε με αποφασιστικότητα και επιμονή». Επιχειρώντας συσπείρωση και κινητοποίηση των κομματικών δυνάμεων στο μεγάλο αυτό στόχο υποστήριξε ότι «η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου, ανεξαρτήτως εκλογικών προτιμήσεων και πολιτικής προέλευσης, με άλλα λόγια ένα πολύ σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων άλλων κομμάτων, επικροτεί τις μεταρρυθμίσεις»(!). Και ολοκληρώνοντας τον αυθαίρετο αυτό ισχυρισμό συμπλήρωσε: «Θα έλεγα ότι ωθούν την κυβέρνηση προς τις μεταρρυθμίσεις». Επικαλέστηκε προς τούτο το παράδειγμα των «αλλαγών» στις ΔΕΚΟ με τις οποίες υποστήριξε ότι συμφωνεί «το συντριπτικό ποσοστό των Ελληνίδων και των Ελλήνων». Παράλληλα, άφησε αιχμές για την εικόνα που δημιουργούν τα ΜΜΕ, λέγοντας ότι «σε πάρα πολλές περιπτώσεις, η εικόνα που παρουσιάζεται δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Δεν έχει καμία σχέση μ' αυτό που πιστεύει η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Αυτό είναι το μόνο σχόλιο που έχω»...

Και ενώ η πολιτική που εφαρμόζει, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και της ολόπλευρης ενίσχυσης του κεφαλαίου, είναι το θερμοκήπιο της διαπλοκής και της διαφθοράς, ο Κ. Καραμανλής επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με φραστική πλειοδοσία κατά των ...«επίορκων λειτουργών» και «των νοσηρών πρακτικών του παρελθόντος».

Ειρωνικά μειδιάματα προκάλεσε η διαβεβαίωσή του πως «η ανοχή μας σε φαινόμενα διαφθοράς είναι μηδενική», λες και τον εμποδίζει κανένας να το αποδείξει...

Ταυτόχρονα, η ανούσια φραστική επίθεση προς το ΠΑΣΟΚ για τα πράσινα ρουσφέτια που συνοψίζεται στη φράση «τολμούν να μιλούν για προσλήψεις αυτοί που χώριζαν τους πολίτες, αυτοί που χώριζαν τα παιδιά κάθε ελληνικής οικογένειας ανάλογα με τις κομματικές τους προτιμήσεις», μάλλον ως ανοχή προς τα γαλάζια ρουσφέτια ερμηνεύτηκε.

Ο Κ. Καραμανλής αναφέρθηκε εκτενώς στην «κληρονομιά του παρελθόντος», προκειμένου να δικαιολογήσει τη μη υλοποίηση των προεκλογικών εξαγγελιών (σ.σ. μόνο για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους), αλλά επέμεινε στην τακτική της εξαπάτησης των λαϊκών μαζών, διαβεβαιώνοντας ακόμα μια φορά ότι «η συμφωνία που κάναμε με τους πολίτες ισχύει στο ακέραιο».

Καταλήγοντας, ζήτησε δουλιά από τα στελέχη, γιατί «μόνο απ' αυτή τη δουλιά να ξέρετε θα κριθούμε», και πρόσθεσε: «Ολα τα άλλα είναι έπεα πτερόεντα και εντυπώσεις της στιγμής. Οι πρόσκαιρες εντυπώσεις που καλλιεργούνται από την αντιπολίτευση να είστε βέβαιες και βέβαιοι ότι θα μείνουν μετέωρες όταν, με πείσμα και αποτελεσματικότητα, ολοκληρώσουμε το έργο μας».

Αναφερόμενος στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ο πρωθυπουργός διατράνωσε την ενεργό συμμετοχή του στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ και της ΕΕ, εννοείται στο όνομα «της εξυπηρέτησης των εθνικών στόχων». Στο πλαίσιο αυτό η κυβέρνηση «στηρίζει την πρόταση της ΕΕ να αρχίσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία», υποστηρίζοντας ότι το διαπραγματευτικό πλαίσιο «κατοχυρώνει πλήρως τις επιδιώξεις της χώρας μας και της Κυπριακής Δημοκρατίας». Προφανώς στις «επιδιώξεις της χώρας μας» δε συμπεριλαμβάνεται η αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής από την Κύπρο, η άρση του «κάζους μπέλι» (αιτία πολέμου) από την κυβέρνηση της Τουρκίας, η παύση των προκλήσεων και διεκδικήσεων στο Αιγαίο... Αντίθετα, ο Κ. Καραμανλής επανέλαβε την «εθνική θέση» πως η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την ΕΕ «μπορεί σταδιακά να ανοίξει το δρόμο για νέα εποχή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις».