Ψεύτικο και αποπροσανατολιστικό είναι το δίλημμα του «λιγότερου κακού», αλλά παλιό και πολυχρησιμοποιημένο. Και συνεχώς έρχεται και ξανάρχεται, αλλάζοντας φορεσιά, αλλά πάντα ίδιο στην ουσία του. Πάντα με τους ίδιους στόχους και επιδιώξεις: Πρώτον, να κρατήσει παγιδευμένες τις συνειδήσεις των λαϊκών στρωμάτων στη στρούγκα του δικομματισμού και του υπάρχοντος πολιτικο-κοινωνικού συστήματος γενικότερα. Δεύτερον, να καταπολεμήσει και να εξοβελίσει τις τάσεις αμφισβήτησης και ρήξης, με τις κυρίαρχες δυνάμεις και λογικές. Και τρίτον, να συμβάλει στον καθορισμό του συσχετισμού δυνάμεων, μεταξύ των εταίρων του δικομματισμού.

Γνωστά είναι σε όλους τα όσα σχετικά έγιναν στις τελευταίες εκλογές (και όχι μόνο σ' αυτές). Μια σημαντική μερίδα λαϊκών στρωμάτων ψήφισε τη ΝΔ, όχι γιατί πείσθηκε ότι η πολιτική της και οι όποιες εξαγγελίες του Κ. Καραμανλή θα αντιμετωπίσουν και θα λύσουν τα οξυμένα λαϊκά προβλήματα, αλλά για να «τιμωρήσουν» το ΠΑΣΟΚ. Για να αποκλείσουν το όποιο ενδεχόμενο της επανεκλογής του στην κυβερνητική εξουσία. Εχοντας την ψευδαίσθηση ότι η ΝΔ είναι «λιγότερο κακό». Αλλη μια μερίδα, επίσης, ψήφισε το ΠΑΣΟΚ, παρότι κατέκρινε και καταδίκαζε την πολιτική των κυβερνήσεων του τελευταίου. Θεωρούσε το ΠΑΣΟΚ, όμως, «λιγότερο κακό» από την επάνοδο της «επάρατης» στο τιμόνι της χώρας.

Σήμερα, 20 περίπου μήνες μετά τις εκλογές και, καθώς, δυναμώνει συνεχώς η λαϊκή δυσαρέσκεια ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης, χωρίς, όμως, να σημειώνει κέρδη το ΠΑΣΟΚ, οι εταίροι του δικομματισμού, τα φιλικά τους ΜΜΕ και οι κάθε λογής «διαμορφωτές» της κοινής γνώμης, κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους, με βασικό έπαθλο τον τίτλο του «λιγότερου κακού». Κι έτσι, ο απλός εργαζόμενος καλείται να απαντήσει: Ποιος είναι ο πλέον φαύλος, ρουσφετολόγος, διαπλεκόμενος, κλπ; Ποιος είναι ο λιγότερο «λωποδύτης» στο μοίρασμα του δημοσίου χρήματος στους επιχειρηματίες και την πλουτοκρατία; Ποιος είναι ο ικανότερος στην επεξεργασία και προώθηση των αντιλαϊκών καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων; Η ουσία, βέβαια, δε βρίσκεται στην τέτοια ή την άλλη απάντηση, αλλά στο γεγονός, πως όσο οι εργαζόμενοι παραμένουν εγκλωβισμένοι στα ερωτήματα αυτά και - κατ' επέκταση - στη λογική του «μικρότερου κακού» και το δικομματισμό, τόσο θα σφραγίζει τη ζωή τους το «κάθε φέτος και χειρότερα».