Μονά - ζυγά χαμένος ο λαός από τις συμμαχίες, τους ανταγωνισμούς και τα σχέδια της αστικής τάξης, είτε με μπουνάτσα είτε με τρικυμία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που έχουν περάσει σε άλλη φάση, ακολουθώντας την κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Προσπαθώντας μάλιστα να διασκεδάσει τις αντιφάσεις της πολιτικής τους, ο Συρίγος ισχυρίστηκε: «Το ΝΑΤΟ έχει αποδεχτεί την πάγια θέση μας ότι επειδή τα νησιά απειλούνται μπορεί να είναι στρατιωτικοποιημένα, όχι για τις ανάγκες της συμμαχίας αλλά για τις ανάγκες τις δικές μας». Το ακριβώς αντίθετο προκύπτει: Το ΝΑΤΟ αντιμετωπίζει τα ελληνικά νησιά ως «συμμαχικά εδάφη» και ανάλογα διατάσσει τις δυνάμεις του σε πολεμικές συνθήκες. Με το ίδιο κριτήριο προσαρμόζει τη διάταξη όταν οι προτεραιότητες αλλάζουν, δίνοντας άλλοθι στο γκριζάρισμα της ελληνικής κυριαρχίας πάνω σε δεκάδες νησιά του Αιγαίου, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Από τα «ΝΑΤΟικά νησιά» και τις «ΝΑΤΟικές θάλασσες» ο λαός δεν πρόκειται να δει τίποτα καλό. Αντίθετα, ανοίγει η πόρτα σε νέους και μεγαλύτερους κινδύνους, από τη μετατροπή τους σε πολεμικό ορμητήριο και στόχο, αλλά και σε «επίδικο» παζαριών και «διευθετήσεων», όπου το ζύγι κρατάει η βρώμικη ιμπεριαλιστική συμμαχία.