Είμαι τυχερή. Βρέθηκα σε μια αίθουσα παρουσίασης του κολοσσιαίου έργου μετάφρασης στα Αγγλικά του συνόλου των αριστοτελικών κειμένων. Εξαντλητική - ερευνητική - πολυετής -επιστημονική δουλειά των πανεπιστημιακών καθηγητών φιλοσοφίας Παύλου Κόντου (Πάτρα) και Ντέιβιντ Ριβ (Β. Καρολίνα). Τίγκα ο χώρος από ακαδημαϊκούς, φιλόσοφους, οικονομολόγους... Δεν διέκρινα κανέναν επιφανή μαρξιστή. Κι όμως. Οταν ο Κόντος συνέδεσε τον Αριστοτέλη με το σήμερα, διά της οικονομίας και της πολιτικής, τον όρο «καπηλική» απόκτηση πλούτου τον άκουσαν όλοι ως καπιταλιστική! Ρητά και ομολογημένα. Δεν τον ήξερα τον όρο, δεν πέφτω στην παγίδα του ξερόλα, τον μοιράζομαι λοιπόν εδώ και ζούμε νοερά μαζί μια συνάντηση κορυφής του Αριστοτέλη με τον Μαρξ.

Μακάρι να είχα χώρο να δημοσιεύσω όλο τον λόγο του Π. Κόντου. Ομως δεν μπορώ παρά να σταθώ στη σύνδεση της καπηλικής οικονομικής επιστήμης με την αδηφαγία του σύγχρονου καπιταλισμού, χάρη στο απολύτως πετυχημένο παράδειγμα που χρησιμοποίησε από την Ιατρική. Δίνεις στον άρρωστο όσα χρειάζεται για να γίνει καλά το πάσχον κορμί του. Οταν γίνει καλά, παύεις να του δίνεις θεραπεία. Πόσο σάπιο και ανόητο είναι να συνεχίζεις αενάως μια θεραπεία επί υγιών... Καταλάβαμε όλοι, ακόμα κι οι άσχετοι με τον Αριστοτέλη, την καπηλική οικονομία ως καπιταλιστική. Αυτή που σαπίζει και αρρωσταίνει το σώμα της κοινωνίας, που αγνοεί τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και στην ουσία τις εκμεταλλεύεται για να πλουτίζουν αενάως λίγοι σε βάρος πολλών. Αυτοί που εμφανίζονται ως θεραπευτές, μεσσίες, σωτήρες, θαυματοποιοί, λερωμένοι καθαριστές της βρώμας, μέντιουμ και χαρτορίχτρες των ανθρώπινων αναγκών, αυτοί που δεν μας λεν τη μοίρα μας, αλλά μας τη φτιάχνουν.