«Στη διοίκηση της ΓΣΕΕ σχηματίστηκε συγκυβέρνηση. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μοίρασαν τις καρέκλες, τα πόστα και τους ρόλους. Τόσο μεγάλες είναι τελικά οι "διαφορές" τους, που συγκρότησαν προεδρείο υποταγής στην κυβέρνηση της ΝΔ και στο κεφάλαιο, ενώ οι εργαζόμενοι υποφέρουν από την ακρίβεια και τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής».

Τα παραπάνω σχολιάζει το ΠΑΜΕ για όσα έγιναν στη διαδικασία συγκρότησης της Διοίκησης της ΓΣΕΕ, σημειώνοντας:

«Δεν σταμάτησαν εκεί. Η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, παραβιάζοντας ακόμη και το ίδιο το καταστατικό της ΓΣΕΕ, προχώρησε αιφνιδιαστικά και στη συγκρότηση διοίκησης του αμαρτωλού ΙΝΕ. Του ΙΝΕ για τα σκάνδαλα εκατομμυρίων του οποίου ο ισόβιος πρόεδρος της ΓΣΕΕ βρίσκεται ελεγχόμενος.

Αλλωστε, όταν πρόκειται να βάλουν πλάτη στην κυβέρνηση, στην εργοδοσία και στο κεφάλαιο, βρίσκονται πάντα στην ίδια όχθη. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που στήριξαν την "κοινωνική συμφωνία" της ντροπής. Που έκαναν απεργοσπασία απέναντι στον αγώνα ενάντια στο 13ωρο. Που χάρισαν τον κατώτατο μισθό στην κυβέρνηση και στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Μόνο που οι εργαζόμενοι τους έχουν γυρίσει την πλάτη. Το απέδειξε και η Πρωτομαγιά, όταν δεν κατάφεραν να μαζέψουν στη θλιβερή τους σύναξη ούτε τα περιστέρια της Κλαυθμώνος για να τους ακούσουν. Την ίδια στιγμή, χιλιάδες ήταν οι εργαζόμενοι, οι νέοι, με τα συνδικάτα τους, που πλημμύρισαν τους δρόμους στο Σύνταγμα με σύνθημα καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους.

Αυτοί είναι οι δύο κόσμοι στο εργατικό κίνημα. Από τη μία, ο κόσμος της συναλλαγής, της καρέκλας, της ρεμούλας. Ο κόσμος του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, που θέλει τους εργαζόμενους θεατές, που θέλει συνδικάτα σφραγίδες και μηχανισμούς αναπαραγωγής νόθων αντιπροσώπων, το εργατικό κίνημα δεμένο στο άρμα της κυβέρνησης, της ΕΕ και των επιχειρηματικών ομίλων.

Από την άλλη, ο κόσμος των πραγματικών συνδικάτων που παλεύουν μέσα στους χώρους δουλειάς. Ο κόσμος της εργατικής τάξης που παίρνει την υπόθεση στα χέρια του.

Οι εργαζόμενοι της χώρας μας δεν έχουν τίποτα καλό να περιμένουν από αυτή την ηγεσία της ΓΣΕΕ των ισόβιων και ελεγχόμενων για σκάνδαλα εργατοπατέρων.

Η ελπίδα βρίσκεται στα ζωντανά, μαχητικά, πραγματικά συνδικάτα της εργατικής τάξης. Στην οργάνωση, στον αγώνα, στη σύγκρουση με την κυβέρνηση, την πολιτική κεφαλαίου - ΕΕ που θυσιάζει τη ζωή μας για τα κέρδη και τους πολέμους τους».

Στο μεταξύ, ανήμερα της Πρωτομαγιάς και όλο ...χάρη οι εργατοπατέρες των ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης πόζαραν με την υφυπουργό εργασίας, Αννα Ευθυμίου.

«Πόζαραν με χαμόγελα, με φόντο την πρόσοψη του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, με το κυβερνητικό στέλεχος που έχει βάλει την υπογραφή του σε σειρά αντεργατικών νόμων, σε ό,τι έχει να κάνει με την κατάργηση του 8ωρου, το τσάκισμα εργατικών δικαιωμάτων κ.λπ.», σχολιάζει η «Εργατική Ενότητα», θέτοντας τα παρακάτω ερωτήματα για τους συγκεκριμένους συνδικαλιστές:

Γιατί με την ίδια θέρμη δεν βρίσκονται και στους χώρους δουλειάς; Γιατί δεν έβρισκαν χρόνο να συναντηθούν με τους εργολαβικούς των ΕΛΠΕ, όταν χρειάζονταν για την προστασία της δουλειάς τους; Πώς και δεν έβρισκαν χρόνο για φωτογραφίες και χαμόγελα με τους εργαζόμενους του «Μασούτη», της «Deutche Telekom», της «Pfizer», όταν ίδρυαν με τόσο κόπο τα σωματεία τους;

«Μάλλον επειδή έχουν πάρει διαζύγιο με τους εργαζόμενους και τους αγώνες τους, είναι μακριά από τους προβληματισμούς και τις αγωνίες των εργαζομένων. Πολύ σωστά, στο πρόσφατο συνέδριο της ΓΣΕΕ, οι ταξικές δυνάμεις ανέφεραν πως η ΠΑΣΚΕ είναι - και αυτή - κυβερνητική παράταξη!», σημειώνει η «Εργατική Ενότητα», προσθέτοντας:

«Η ανυπαρξία τους φανερώθηκε και στη συγκέντρωση που είχαν την Πρωτομαγιά. Αμαζη και χωρίς παλμό, που η παρουσία κομμάτων και οργανώσεων ήταν μεγαλύτερη από την παρουσία σωματείων, που με τη σειρά τους έδωσαν άλλοθι στην κυβερνητική πολιτική, στη στάση των εργατοπατέρων της πλειοψηφίας του ΕΚΘ».

Και καταλήγει: «Οι εργαζόμενοι της Θεσσαλονίκης δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από τις συμβιβασμένες ηγεσίες των ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, καθώς και από τους υπόλοιπους σωτήρες, που μπόλικοι από αυτούς βρέθηκαν στη συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου. Με την οργανωμένη πάλη τους, την αλληλεγγύη για όπλο, με τη συλλογική τους δράση, μπορούν να φέρουν πλήγματα στην κυβερνητική πολιτική, στην επίθεση της εργοδοσίας. Μπορούν να ξεμπερδεύουν με τους ανθρώπους του κράτους και του κεφαλαίου στο συνδικαλιστικό κίνημα. Για να μπουν μπροστά οι ανάγκες μας, και όχι τα θέλω της εργοδοσίας».