Η στήλη δίνει ραντεβού το Σάββατο 25 Απρίλη, στις 12.30 μ.μ. στον κινηματογράφο «Αστορ», στην πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα με τίτλο «Η εικόνα υπό έλεγχο» που διοργανώνει η Ενωση Σκηνοθετών - Δημιουργών.

Η βιογραφία αφηγείται την ιστορία της ζωής του Μάικλ Τζάκσον πέρα από τη μουσική, ακολουθώντας την πορεία του από τότε που αναδείχθηκε ως εκπληκτικό ταλέντο και επικεφαλής των Jackson Five, ωσότου εδραιώθηκε ως ένας αδιαφιλονίκητος δημιουργός με ακλόνητο όραμα και τη φιλοδοξία να καθιερωθεί ως ο καλλιτέχνης με την κορυφαία σκηνική παρουσία.

Ας ξεκινήσουμε με δεδομένο ότι μια παραγωγή εκατομμυρίων δεν θα μπορούσε να μην έχει μια άψογη διαχείριση σε ζητήματα καλλιτεχνικής αρτιότητας. Σκηνοθεσία, φωτισμός, σκηνικά, κοστούμια, μακιγιάζ, γενικότερα η αναπαράσταση της εποχής και του θρύλου είναι αρτιότατη. Τόσο ο ανιψιός του, Τζαφάρ Τζάκσον, ως έφηβος και ενήλικας Μάικλ, όσο και ο εκπληκτικός πιτσιρικάς Τζουλιάνο Βάλντι ως νεαρός Μάικλ, από πλευράς σκηνικής παρουσίας «τα σπάνε»! Ομως ο Τζαφάρ καλείται να ενσαρκώσει έναν «άγγελο», πράγμα που δεν του επιτρέπει καμία ένταση στον χαρακτήρα, με αποτέλεσμα να δίνει μια άχρωμη ερμηνεία όταν βρίσκεται πίσω από τη σκηνή. Το σενάριο κινείται σε απλοϊκά επίπεδα παραμυθιού για μικρά παιδιά. Παρακολουθούμε την πραγμάτωση του αμερικάνικου ονείρου, με σκληρή δουλειά και ...σκληρή πατρική εκμετάλλευση σε ένα παιδί - θαύμα, που το ταλέντο του είναι αδιαπραγμάτευτο. Το παιδί μεγαλώνει και μεγαλουργεί, αλλά όταν μετά από πολλά χρόνια καταφέρει να αποτινάξει τον πατρικό ζυγό, η ταινία τελειώνει. Αρα έχουμε ως δεδομένο ότι παρακολουθούμε ένα επεισόδιο της ζωής του Τζάκσον, μια άνευρη ιστορία διανθισμένη με πολλή μουσική. Θα πείτε ότι αυτή η μουσική είναι η ποπ του '80, που άφησε εποχή, και θα έχετε δίκιο, γιατί η καρέκλα δεν σε κρατάει, αλλά τι να το κάνεις αν παρακολουθείς μια συναυλιακή αγιογραφία; Η ταινία τελειώνει όπως αρχίζει, με το «Bad», και μας υπόσχεται και συνέχεια! Ομως θα την έχουμε; Εδώ λοιπόν μπαίνουν τα ψυχρά δεδομένα για να καταλάβουμε και γιατί το σενάριο είναι αυτό που είναι. Η ταινία ετοιμαζόταν αρκετά χρόνια, και περιλάμβανε και κομμάτι από τις δικαστικές διαμάχες για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών για την οποία κατηγορήθηκε ο τραγουδιστής. Ομως οι σεναριογράφοι δεν ήξεραν ότι μία απ' αυτές τις υποθέσεις είχε λήξει με εξωδικαστικό συμβιβασμό και ανέφερε ρητά ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον... Αφαιρέθηκε λοιπόν από την αρχική ταινία σχεδόν το 30% του αρχικού υλικού, και έγιναν επιπρόσθετα γυρίσματα μεγάλου κόστους, το οποίο επωμίστηκε η οικογένεια, που υποτίθεται ότι γνώριζε και είχε τη νομική ευθύνη ...και άλλαξε το αρχικό σενάριο. Τα παρασκήνια με την οικογένεια του τραγουδιστή είναι αρκετά, με κύριο το ότι κάποιοι διαφωνούν με την προσέγγιση που επιλέχθηκε, αλλά το βασικό θέμα είναι το πόσα εισιτήρια θα κόψει και πόσα λεφτά θα φέρει στο ταμείο, γιατί αν δεν φέρει τουλάχιστον 700 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, δεν προβλέπεται συνέχεια. Από εκεί που η αρχική ταινία ήταν πάνω από τρεισήμισι ώρες και θα εκτυλισσόταν σε δύο μέρη, ίσως μείνει μια μισή αγιογραφία to be continued... Είδαμε όμως πραγματικά την ιστορία του Τζάκσον; Εμείς θεωρούμε πως όχι.

Μια Σύρια γιατρός αναγκάζεται να εγκαταλείψει το Χαλέπι μαζί με τη μικρή της κόρη, μια επιλογή η οποία πυροδοτεί μια αλυσίδα γεγονότων που ξεπερνά σύνορα και παρασύρει τέσσερις αγνώστους στην ίδια καταιγίδα: Εναν διακινητή που προσπαθεί να σώσει τον γιο του, έναν στρατιώτη που παλεύει με τη συνείδησή του, έναν ποιητή που αναζητεί μια πατρίδα και έναν Ελληνα κυβερνήτη του Λιμενικού ο οποίος είναι διχασμένος ανάμεσα στο καθήκον και στην ανθρωπιά.

Μόνο από την περιγραφή καταλαβαίνετε τι πρόκειται να δείτε. Η ταινία αποτελεί το ιδανικό ξέπλυμα... Κυρίως η πρώτη ιστορία, που διαδραματίζεται στη Συρία, είναι ξέπλυμα όσων τη βομβάρδισαν, τη λεηλάτησαν, τη διαμέλισαν σε σφαίρες επιρροής, σφάγιασαν τους αμάχους και την ανοικοδομούν πλουτίζοντας στα συντρίμμια, για να χαράξουν τους νέους εμπορικούς δρόμους και να εκμεταλλευτούν τα εδάφη της... Η ταινία παρουσιάζει τον Ασαντ ως τον μοναδικό υπαίτιο των δεινών, βγάζοντας τελείως από το «κάδρο» τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τα συμφέροντα ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, Ρωσίας, Τουρκίας, Ισραήλ και άλλων περιφερειακών δυνάμεων. Ντροπή!