«Μέσα στο Μπούρτζι μια φορά και στην Ακροναυπλία σε βρήκα που ζωγράφιζες στο στήθος σου δυο πλοία. Δεν ήταν που τα σίδερα σου κλείναν τον αγέρα, ήταν που τέλειωνε η ζωή μέρα με την ημέρα. Τώρα στην άκρη του γιαλού και στου βυθού τις στράτες γαρύφαλλα σου ρίχνουνε κατάδικοι κι αντάρτες...».

Με ένα συγκινητικό μουσικο-αφηγηματικό αφιέρωμα τιμήθηκε η μνήμη και η ακλόνητη στάση των Ακροναυπλιωτών κομμουνιστών αγωνιστών που μετέτρεψαν το κάτεργο σε φάρο αντίστασης και αλύγιστου αγώνα.

Απήγγειλε ο Φίλιππος Σοφιανός, ηθοποιός, σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, μαζί με την Εύα Κουφαλάκου και τον Δημήτρη Οικονομόπουλο.

Το μουσικό συγκρότημα αποτελείτο από τους Βασίλη Κοντογιάννη (πιάνο), Ηλία Μαυρία (τύμπανα), Δημήτρη Πέππα (μπουζούκι), Κώστα Σαλεσιώτη (τραγούδι), Θοδωρή Σκόνδρα (κιθάρα) και Θάνο Χατζηιωάννου (μπάσο), σε μουσική επιμέλεια και τραγούδι της Γεωργίας Χατζημπαλάση.

Ακούστηκαν τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη, Θάνου Μικρούτσικου, Χρήστου Λεοντή, Σταύρου Ξαρχάκου, Μάρκου Βαμβακάρη, Θωμά Μπακαλάκου και Ηλία Ανδριόπουλου, σε στίχους και ποιήματα των Γιάννη Ρίτσου, Κώστα Βάρναλη, Νίκου Καββαδία, Φώτη Αγγουλέ, Δημήτρη Χριστοδούλου, Νότη Περγιάλη, Λευτέρη Παπαδόπουλου και Μιχάλη Μπουρμπούλη.

Κι έτσι, με μουσικές, νότες, στίχους και μια αφήγηση - μάθημα Ιστορίας, άστραψε ξανά φως η Ακροναυπλία...

Με ραχοκοκαλιά τα ιστορικά γεγονότα, από το 1937 που άνοιξε το κολαστήριο της Ακροναυπλίας μέχρι και την ανυπέρβλητη θυσία των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, φωτίζοντας το «ποιος», το «γιατί» και το «πώς», ξεδιπλώθηκε όλη η Ιστορία που έχει γραφτεί με το αίμα αλλά και την ατσάλινη στάση των Ακροναυπλιωτών. Τέχνη εμπνευσμένη από το μεγαλείο των ηρώων εκείνων που νίκησαν τον θάνατο, πλαισίωνε το πρόγραμμα, θυμίζοντας ότι «Ετούτος ο λαός δεν γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του...».

Και φτάνουμε στην Πρωτομαγιά 1944 και την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών (ανάμεσά τους 135 Ακροναυπλιώτες) από τους ναζί στην Καισαριανή.

Οι στίχοι από το «Χαϊδάρι» του Βαμβακάρη μεταφέρουν τα λόγια του μελλοθάνατου γιου στην περήφανη μάνα και η ζωντανή αφήγηση του Θέμου Κορνάρου από το βιβλίο «Στρατόπεδο Χαϊδαρίου» μεταφέρει το μεγαλείο των 200, που με την αγέρωχη, περήφανη, ατσάλινη στάση τους ξεφτίλισαν τους δήμιους τους.

Ο Φίλιππος Σοφιανός, με βαθιά συγκίνηση, διαβάζει τα τελευταία σημειώματα των συντρόφων πριν οδηγηθούν στο εκτελεστικό απόσπασμα, για να σηκώσουν για στερνή φορά τη γροθιά τους μπροστά από τον ματοβαμμένο τοίχο... Του Μήτσου Ρεμπούτσικα, του Ναπολέοντα Σουκατζίδη, του Νίκου Μαριακάκη, του Κώστα Τσίρκα, του Σάββα Σαββόπουλου, του Παύλου Καραντζά...

«Ηταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ, δύσκολος δρόμος! Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος. Τον κρατάς όπως κρατάς το χέρι του φίλου σου και μετράς το σφυγμό του πάνω σε τούτο το σημάδι που άφησαν οι χειροπέδες! Κανονικός σφυγμός, σίγουρο χέρι. Κανονικός σφυγμός, σίγουρος δρόμος!». Τα λόγια του μεγάλου μας ποιητή, Γ. Ρίτσου, στα στόματα όλων, επιβεβαιώνουν όρκο σεμνό, αυτόν τον τίμιο και σίγουρο δρόμο να τον βαδίσουμε ως το τέλος, για να φτιάξουμε επιτέλους έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων.