Κινηματογραφική βδομάδα του πνευματικού μαρτυρίου! Κάθε ταινία και καημός, κάθε καημός και δάκρυ! Τούτο που βγαίνει ως συμπέρασμα από όλα όσα βλέπουμε είναι ότι υπάρχουν απαιτήσεις για περισσότερη μελέτη της Ιστορίας και ιδεολογική θωράκιση, ώστε να μπορέσουμε να κοιτάξουμε με κριτική ματιά τις ταινίες. Η αναθεώρηση γίνεται σε όλα τα επίπεδα, και αρκετές φορές είναι ύπουλη και βρίσκεται στις λεπτομέρειες. Η αστική προπαγάνδα στον κινηματογράφο δεν χρειάζεται πολλά για να επιτελέσει το έργο της και αποτελεί «πεδίον δόξης λαμπρόν» για όσους θέλουν να πάρουν χρηματοδότηση και διανομή σε αυτούς τους καιρούς. Αρκούν λίγες φράσεις σε καίρια σημεία για να γίνει το άσπρο μαύρο. Ας περάσουμε στις ταινίες της βδομάδας, αφού πούμε ότι συνεχίζονται οι προβολές της ταινίας του Λεωνίδα Βαρδαρού «Γυναίκες μαχήτριες - Μέρος Γ' 1960 - 1974» στον κινηματογράφο «Τριανόν». Αυτήν την κινηματογραφική βδομάδα προβάλλεται την Τετάρτη 1η Απρίλη στις 18.30. Μην τη χάσετε!

Διαγνωσμένος με σύνδρομο Τουρέτ, μια νευρολογική διαταραχή η οποία κάνει το σώμα να φέρεται ανεξέλεγκτα, ο Τζον Ντέιβιντσον μεγαλώνει σε μια Βρετανία της δεκαετίας του '80 που αδυνατεί να τον κατανοήσει...

Σε αυτήν τη βδομάδα του χαμού τούτη η ταινία είναι μια όαση! Την είχαμε ακούσει στα βραβεία BAFTA και, αν και γνωρίζετε ότι δεν δίνουμε μεγάλη σημασία στα βραβεία, τούτη δω αξίζει τον κόπο. Πρώτον, είναι η μεταφορά μιας αληθινής και πολύ ιδιαίτερης ιστορίας και έχει μια Συγκλονιστική (με κεφαλαίο) ερμηνεία του Ρόμπερτ Αραμάγιο. Θεωρείς ότι είναι αδύνατον να είναι ηθοποιός! Δεύτερον, είναι μια ταινία που σου δείχνει μια αισιόδοξη κατεύθυνση να βλέπεις τα πράγματα, ακόμα κι όταν νιώθεις ότι δεν σε καταλαβαίνει κανείς και είσαι στις μαύρες σου. Τρίτον, σου δείχνει ότι υπάρχει ανθρωπιά και αλληλεγγύη ακόμα κι εκεί που δεν τη περιμένεις, και σου αλλάζει την οπτική που αντιλαμβάνεσαι τη ζωή. Ο πρωταγωνιστής μας, αφού υπέφερε τα πάνδεινα, με τη βοήθεια κάποιων ανθρώπων αποφάσισε να ευαισθητοποιήσει και να ενημερώσει τους πάσχοντες αλλά και ευρύτερα το κοινωνικό σύνολο για το θέμα του συνδρόμου Τουρέτ. Αυτό όχι μόνο τού έσωσε κυριολεκτικά τη ζωή, αλλά τον έβγαλε από τη μοναξιά και του επέτρεψε να ζει φυσιολογικά. Αναμφισβήτητα η ταινία της εβδομάδας. Είναι σκληρή, τρυφερή και αστεία, ένας ολοκληρωμένος, υπέροχος κινηματογράφος.

1983. Ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν αποφασίζει να κάνει διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για ένα εμβληματικό έργο: Τη Μεγάλη Αψίδα της Ντεφάνς. Ενάντια σε όλες τις προβλέψεις, ο Γιόχαν Οτο Φον Σπρέκελσεν, ένας άγνωστος Δανός αρχιτέκτονας, κερδίζει τον διαγωνισμό...

Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο της Λοράνς Κοσέ «La Grande Arche» και μας μεταφέρει στην περίοδο των «παχιών αγελάδων», που «λεφτά υπήρχαν» για να χτιστούν τα «εμβληματικά» έργα, που φυσικά όλοι οι λαοί τα πληρώσαμε από την τσέπη μας (βλέπε Ολυμπιακούς Αγώνες). Ο Μιτεράν παρουσιάζεται σαν ένας φιλόδοξος «σοσιαλιστής» Πρόεδρος που θέλει να αφήσει το στίγμα του στη γαλλική πρωτεύουσα, και σαν άκρως φιλότεχνος που συμμερίζεται το όραμα του καλλιτέχνη με κάθε τρόπο! Ενώ όταν έρχονται οι κακοί δεξιοί στην εξουσία (ποτέ δεν αναφέρεται το όνομα του Σιράκ) εκεί τα λουριά σφίγγουν, προφανώς γιατί μπαίνουμε σε διαφορετική οικονομική συγκυρία! Είναι εκπληκτικό το ότι παρακολουθούμε τον αρχιτέκτονα να μην ενδιαφέρεται για την ασφάλεια και το κόστος προκειμένου να κάνει το χατίρι του «πελάτη» του (Μιτεράν) και να ικανοποιήσει την προσωπική του ματαιοδοξία! Από την ταινία γίνεται σαφές ότι πελάτης του ήταν ο Πρόεδρος και όχι ο λαός! Γι' αυτό και μόλις είδε τα σκούρα ...παραιτήθηκε από το έργο και ανέλαβε να το τελειώσει ένας πιο συνετός αρχιτέκτονας ...του οποίου είχε κάνει το βίο αβίωτο προηγουμένως... Τελικά το έργο έγινε, υπάρχει μέχρι σήμερα αλλά χρειάστηκε για χρόνια να μείνει κλειστό, λόγω του ότι το πανάκριβο μάρμαρο που οραματίστηκε ο Σπρέκελσεν ξεφλούδισε, με τις ανάλογες συνέπειες... Η ταινία είναι πλήρης, με καλές ερμηνείες, αρκεί να τη δεις με κριτικό μάτι! Ετσι κι αλλιώς, διαφορετικά τα βλέπεις από τη σκοπιά του Προέδρου κι αλλιώς από αυτή του εργάτη!

Οταν ένας Παλαιστίνιος έφηβος παρασύρεται σε μια διαμαρτυρία στη Δυτική Οχθη, η μητέρα του του αφηγείται την οικογενειακή ιστορία ελπίδας, θάρρους και αδιάκοπου αγώνα που οδήγησε σε αυτήν τη μοιραία στιγμή - μέσα από το κύμα βίας της Νάκμπα το 1948, την παγίωση της νέας συνθήκης στη Δυτική Οχθη το 1978 και το ξέσπασμα της Ιντιφάντα το 1988.

Η ταινία αυτή ήταν η τελευταία συμμετοχή του σπουδαίου ηθοποιού και σκηνοθέτη Μοχάμεντ Μπάκρι μαζί με τους γιους του, Σάλεχ και Ανταμ, πριν φύγει από τη ζωή...

Η ταινία νοηματικά χωρίζεται στα δύο. Στο πρώτο μέρος, όσο αφηγείται την ιστορία της Παλαιστίνης, είναι πραγματικά συγκλονιστική. Προς το τέλος, όμως, κάπως μας τα «χαλάει», αφού επικεντρώνει σε μια λογική που βρίσκεται μακριά από τη μαρτυρική Παλαιστίνη. Μοιάζει σαν η οικογένεια τη ζωή της οποίας παρακολουθούμε να έχει «παραδώσει τα όπλα»... Γνωρίζοντας ότι υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι της διασποράς που δεν μπορούν να γυρίσουν στον τόπο τους, δεν μπορούμε να είμαστε «αυστηροί» με εκείνους που κάνουν μια ταινία για την Παλαιστίνη αλλά προτείνουν άλλο δρόμο από τον αγώνα. Εκείνους που βάζουν τον εαυτό και την οικογένειά τους πάνω από τη μεγαλειώδη συλλογική αντίσταση του παλαιστινιακού λαού από το '48 μέχρι σήμερα. Οταν όμως έχουμε δει ταινίες σαν το «Καμία άλλη γη», το «Κράτα την ψυχή σου στο χέρι και περπάτα», τη «Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ», το «Κάποτε στη Γάζα», ακόμα και το «Παλαιστίνη 36», που δυστυχώς δεν έχει βρει ελληνική διανομή, αντιλαμβανόμαστε ότι πολύ δύσκολα οι Παλαιστίνιοι βάζουν τον εαυτό τους πάνω από την πατρίδα τους. Η πατρίδα τους είναι ο εαυτός τους. Το μαρτυρούν οι χιλιάδες νεκροί και τραυματίες, τα χιλιάδες ορφανά παιδιά που μένουν εκεί μεσούσης της γενοκτονίας που διαπράττει το Ισραήλ.

Μέσα από πρωτότυπα χειρόγραφα και επιστολές του Τζορτζ Οργουελ, αναγνώσεις αποσπασμάτων από τα έργα του, αρχειακές εικόνες και ταινίες, αποκαλύπτεται η σκέψη του.

Ο Ραούλ Πεκ («I Am Not Your Negro», «The Young Karl Marx») εδώ πραγματοποιεί μια έρευνα στη ζωή του Τζορτζ Οργουελ, επιχειρώντας μια βιογραφία, και ταυτόχρονα εστιάζει στα βασικά του βιβλία, «1984» και «Η Φάρμα των Ζώων». Η ταινία ωστόσο αμελεί να συμπεριλάβει τις αποκαλύψεις ότι ο Οργουελ ήταν ρουφιάνος του βρετανικού τμήματος έρευνας πληροφοριών, και μάλιστα είχε συντάξει λίστα 38 «κρυπτοκομμουνιστών» και «συνοδοιπόρων» που «συμμερίζονταν» την ΕΣΣΔ του Στάλιν, με ονόματα όπως Τσάρλι Τσάπλιν, Κάθριν Χέπμπορν, Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, Τζον Στάινμπεκ, Ορσον Γουέλς κ.λπ. Στο επίσημο αρχείο του, ωστόσο, υπάρχει λίστα με 135 ονόματα... Και αυτά δεν τα λέμε εμείς, τα λένε όλες οι εφημερίδες και τα βιβλία που έχουν γραφτεί για το «ποιόν» του. Αυτό που επίσης αμελεί ο Πεκ είναι να πει ότι το έργο του Οργουελ δεν μιλούσε γενικά και αόριστα για την εξουσία, την καταπίεση κ.λπ., αλλά στρεφόταν κατά της ΕΣΣΔ και πρόσφερε πολύτιμο έργο στη CΙΑ, που το χρησιμοποίησε δυναμιτίζοντας ακόμα περισσότερο τον Ψυχρό Πόλεμο, μέχρι και τις μέρες μας. Εκείνο όμως που είναι εντυπωσιακό είναι ότι ο Πεκ στηριγμένος σε φράσεις - κλειδιά του «1984» μαζεύει ένα απίθανο τουρλουμπούκι από στιγμές καταπίεσης, εκφοβισμού και προπαγάνδας από το παρελθόν έως το παρόν για να μας δείξει ότι όλες οι εξουσίες είναι ίδιες! Ολα μαζί, όλα σε ένα, όλα ίδια! Πλήρης απογοήτευση!

Για το animation Δαβίδ: Το Αγόρι που Εγινε Θρύλος (David) των Φιλ Κάνινγχαμ και Μπρεντ Νταζ δεν έχουμε λόγια! Η ισραηλινή προπαγάνδα (καλοί Ισραηλίτες, κακοί Φιλισταίοι) περνάει από τις πολύ μικρές ηλικίες πλέον και μεταγλωττισμένη. Δεν μας έφταναν τα «βιβλικά» θρησκευτικά σίριαλ σαν το «House of David» της «Amazon», τώρα πρέπει να διαπαιδαγωγήσουμε και τα μωρά... Αν είναι δυνατόν.

Οσο για το Χωρίς Πατέρα (Orphan) του Λάζλο Νέμες, που διαδραματίζεται στην Ουγγαρία του 1957, εκεί στο «σιδηρούν παραπέτασμα» μετά την «επανάσταση» του '56, θα γράφαμε κάτι παραπάνω, αλλά δεν έχει σενάριο! Αν είχε, θα το κρίναμε και κάπως! Τώρα τι να κρίνουμε, μια συρραφή από άκυρες σκηνές στις οποίες μας δείχνει έναν ορφανό, απίστευτα οργισμένο έφηβο να ψάχνει να βρει τον πατέρα του, που έχει σταλεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης το 1944, ανάμεσα σε ερείπια; Ηταν στ' αλήθεια σαν βομβαρδισμένη η Ουγγαρία το 1957; Ολοι πεινούσαν σαν να βρισκόμαστε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο; Τα παιδιά δεν πήγαιναν σχολείο; Οι άνθρωποι φορούσαν τα κουρέλια του πολέμου; Μήπως μπερδεύτηκε με τον «Γιο του Σαούλ»; Αλλη εξήγηση δεν βρίσκουμε!