Εφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος Ούγγρος σκηνοθέτης Μπέλα Ταρ σε ηλικία 70 ετών, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια.

Ο Μπέλα Ταρ γεννήθηκε το 1955 στο Πεκ της Ουγγαρίας. 16 ετών ξεκίνησε να γυρίζει ερασιτεχνικά «super 8». Αργότερα εργάστηκε στον Εθνικό Οίκο Κουλτούρας - Ανάπλασης, όπου τα ερασιτεχνικά φιλμάκια του προκάλεσαν το ενδιαφέρον του στούντιο «Μπέλα Μπαλάζ», που τον βοήθησε στην πρώτη του ταινία, «Οικογενειακή Φωλιά», το 1979. Στη συνέχεια ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Θεάτρου και Κινηματογραφικών Τεχνών στη Βουδαπέστη και παράλληλα έκανε τις ταινίες «Ο Αουτσάιντερ» (1981), «Προκατασκευασμένες σχέσεις» (1982), «Μάκβεθ» (τηλεοπτικό, 1982) και «Φθινοπωρινό Αλμανάκ» (1984).

Μετά το 1984 ξεκίνησε ένας νέος κύκλος για το έργο του. Στράφηκε σε ένα πιο υπαρξιακό, μελαγχολικό και «φιλοσοφικό» σινεμά, με μεγάλης διάρκειας ασπρόμαυρα πλάνα εκπληκτικής ομορφιάς. Δούλευε χωρίς σενάριο, εξηγούσε την κατάσταση στους ηθοποιούς του και εκείνοι σε μεγάλο μέρος, μετά από πολλές πρόβες με την κάμερα, αυτοσχεδίαζαν. Μεγάλο μερίδιο σε αυτό ο ίδιος απέδιδε στη στενή συνεργασία του, για σχεδόν 30 χρόνια, με τους Αγκνες Χρανίτσκι, Μίχαλι Βιγκ και τον λογοτέχνη Λάσλο Κραζναχόρκαϊ, τον πρόσφατα βραβευμένο με Νόμπελ, που ουσιαστικά του δίνει τον σκελετό των ταινιών του: «Κολαστήριο» (1988), «Το τελευταίο καράβι» (1990), «Satantango» (1994, διάρκειας 439 λεπτών), «Ταξίδι στη μεγάλη ουγγρική πεδιάδα» (1995), «Οι αρμονίες του Βερκμάιστερ» (2000), «Πρόλογος» (2004), «Ο άνθρωπος από το Λονδίνο» (2007) και «Το άλογο του Τορίνο» το 2011, οπότε και σταμάτησε την κινηματογραφική του διαδρομή ως σκηνοθέτης.

Το 2013 ίδρυσε τη σχολή κινηματογράφου film.factory στο Σαράγεβο και έκανε παραγωγές ταινιών πολλών από τους φοιτητές της. Το σύνολο του έργου του έχει προβληθεί στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου και θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους κινηματογραφιστές όλων των εποχών.

Οπως έλεγε: «Νομίζω ότι όλες μου οι ταινίες μιλούν, με τη μία ή την άλλη μορφή, για τα συστήματα στα οποία διαρθρώνονται οι ανθρώπινες σχέσεις, οι σχέσεις μεταξύ ατόμων, συμφερόντων και συναισθημάτων. Μια καινούργια ταινία μπορεί να είναι είτε η συνέχεια είτε η επέκταση μιας προηγούμενης στο επίπεδο του στοχασμού».