Τις δημοσκοπήσεις επιστρατεύουν μεταξύ άλλων τα αστικά επιτελεία, προκειμένου να παρουσιάσουν την επιθυμία τους για πραγματικότητα σχετικά με τη «στήριξη της κυβέρνησης», τη «σαφή ανοδική τάση», τη «συσπείρωση γύρω από τη σημαία». Πίσω από τις μετακινήσεις πάντως στα «συγκοινωνούντα δοχεία» των αστικών κομμάτων, υπάρχουν στοιχεία που δεν βρίσκουν την ίδια προβολή. Για παράδειγμα, σε δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε χτες, το 74% λέει πως διαφωνεί με την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, που η κυβέρνηση στηρίζει με χέρια και με πόδια. Αλλο ένα 81% απαντά ότι ο πόλεμος γίνεται «για να ελεγχθούν τα συμφέροντα της περιοχής» και μόλις ένα 15% «για να αποφευχθεί η πιθανότητα ανάπτυξης πυρηνικών από το Ιράν», όπως λένε τα κυβερνητικά στελέχη, αναμασώντας τα αμερικανοΝΑΤΟικά προσχήματα. Ακόμα και στην «κορωνίδα» της συναίνεσης κυβέρνησης και αστικών κομμάτων - την αποστολή φρεγατών και αεροσκαφών στην Κύπρο - που ντύθηκε με τα κουρέλια του «εθνικού συμφέροντος» και της «στήριξης του οικουμενικού ελληνισμού», 1 στους 4 λέει ότι διαφωνεί. Τι δείχνουν όλα αυτά; Οτι η προπαγάνδα τους βρίσκει δυσκολίες και αντιστάσεις σε μεγάλα τμήματα του λαού, που προβληματίζονται και ανησυχούν για τις εξελίξεις, κυρίως για την εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο. Η ανησυχία αυτή θα πιάνει πραγματικά τόπο όσο περισσότερο μετατρέπεται σε δράση ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την ελληνική συμμετοχή. Οσο συναντιέται με την ανατρεπτική πολιτική του ΚΚΕ, που μπαίνει μπροστά για να δώσει διέξοδο από τον πόλεμο ο λαός, παλεύοντας για τα δικά του συμφέροντα και όχι κάτω από τις σημαίες της αστικής τάξης και των συμμάχων της.