Σίγουρα, για έναν νέο δημιουργό, το να «αναμετρηθεί» με ένα τόσο σπουδαίο έργο θέλει θάρρος. Θάρρος που στην προκειμένη περίπτωση το παίρνω από την ανοιχτή φύση του ίδιου του έργου, από την οικειότητα που με κάνει να αισθάνομαι. Αυτή η ανοιχτότητα που έχει η μουσική του Θάνου Μικρούτσικου είναι χαρακτηριστικό ενός έργου που διατηρεί τη νιότη του ανεξαρτήτως ηλικίας. Είναι ένα διαρκές προσκλητήριο στη νεότητα. Η στιγμή της σκηνικής επαφής με ένα τέτοιο έργο έχει κάτι το τελετουργικό: Οταν ακούμε και τραγουδάμε Μικρούτσικο, είτε αυτό συμβαίνει γύρω από ένα τραπέζι μεταξύ φίλων είτε σε μια συναυλία μαζί με πλήθος άλλων ανθρώπων, υπάρχει η αίσθηση πως καταλαβαίνουμε και καταλαβαινόμαστε, βρίσκουμε τους κοινούς μας τόπους, γινόμαστε με έναν τρόπο ψυχικά «συνομήλικοι».

Το έργο του Θάνου Μικρούτσικου είναι τεράστιο και έχει πάρα πολλές μορφές και ύφη, οπότε μου είναι πάρα πολύ δύσκολο να διαλέξω ένα. Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι ο «Μικρόκοσμος», γιατί είναι από τα τραγούδια εκείνα που μου έμαθαν, πόση δύναμη μπορεί να έχει ένα τραγούδι. Θυμάμαι, δηλαδή, να το ακούω στην εφηβεία και να νιώθω την ανάγκη να βγω έξω να κάνω κάτι, ακόμα κι αν δεν ήξερα τι ήταν αυτό που έπρεπε να κάνω.