Νωρίς το πρωί κατατέθηκαν λουλούδια στην τιμητική πλακέτα που υπάρχει στον χώρο των παλιών λιγνιτωρυχείων, για να μην ξεχαστούν οι πρωτοπόρες μάχες που έδινε από τότε η προσφυγομάνα Νέα Ιωνία για το μεροκάματο, για τη λευτεριά, για δουλειά με δικαιώματα και για να πετάξει ο λαός απ' το σβέρκο του όσους του ρουφάνε το αίμα με χίλιους δυο τρόπους.

Με προσυγκέντρωση στην πλατεία Αναπήρων, ξεκίνησε πορεία που κατέληξε στο μνημείο για το Μπλόκο, με προμετωπίδα πανό που έγραφε «Κάτω από την ίδια σημαία συνεχίζουμε...!». Οι διαδηλωτές διέσχισαν την Καλογρέζα περνώντας και από την πλατεία της Ζωοδόχου Πηγής, όπου το χάραμα της 15ης Μάρτη 1944 οι ταγματασφαλίτες μάζεψαν τα εργατόπαιδα της αντιστασιακής Καλογρέζας πριν τα πάνε για εκτέλεση, πιστεύοντας ότι μπορούν με την τρομοκρατία να σκοτώσουν την Αντίσταση.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, η Αφροδίτη Κτενά, βουλευτής του Κόμματος, και οι δήμαρχοι Καισαριανής, Ηλίας Σταμέλος, και Χαϊδαρίου, Μιχάλης Σελέκος, που κατέθεσαν και στεφάνια.

Εκ μέρους του ΚΚΕ στεφάνι κατέθεσε ο Αρης Ευαγγελίδης, μέλος της ΚΕ, και εκ μέρους της ΤΕ Βορειοδυτικής Αθήνας η Αννα Αναστασοπούλου, μέλος του Τομεακού Γραφείου. Ακόμα, στεφάνια κατέθεσαν μεταξύ άλλων αντιπροσωπείες του Τομεακού Συμβουλίου ΒΔ Αθήνας της ΚΝΕ, των συγγενών των εκτελεσθέντων, του τοπικού Παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ και της Ενωσης Παλαιών Προσκόπων Καλογρέζας.

Την κεντρική ομιλία έκανε ο Νίκος Ρεμπάπης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, σημειώνοντας: «82 χρόνια μετά, η θυσία των 22 κομμουνιστών, ανθρακωρύχων, μαχητών, μας οδηγεί στους σημερινούς μας αγώνες! Δεν σας ξεχνάμε, σύντροφοι! Τα γεγονότα, όσο κι αν είναι γνωστά, απαιτείται να τα επαναφέρουμε στο προσκήνιο, γιατί η αλήθεια εμπνέει, διαπαιδαγωγεί, εξοπλίζει με συμπεράσματα τους σύγχρονους επαναστάτες, τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ».

Οπως τόνισε, «η Νέα Ιωνία δεν ήταν μια οποιαδήποτε γειτονιά τον Μάρτιο του 1944, σε συνθήκες Κατοχής. Ο λαός της περιοχής με το ΚΚΕ μπροστά ήταν ο πρωταγωνιστής των εξελίξεων, οι οργανώσεις του ΕΑΜ ήταν παντού μαζί με τον εφεδρικό ΕΛΑΣ και την ΕΠΟΝ, σε μια περιοχή γεμάτη εργοστάσια. Μαχητική πρωτοπορία της Αντίστασης ήταν οι ανθρακωρύχοι. Η επιλογή των Ταγμάτων Ασφαλείας να χτυπήσουν στην Καλογρέζα δεν ήταν τυχαία. Θέλανε να τσακίσουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού. Να αναχαιτίσουν την ορμητική είσοδο των μαζών στο προσκήνιο της Ιστορίας. Δεν τα κατάφεραν. Ο οργανωμένος λαός, με τον στρατό του και τις οργανώσεις του και με το Κόμμα του, ήταν ήδη ένας άλλος λαός σε σχέση με πριν την Κατοχή ή τα πρώτα χρόνια της.

Η επιλογή των 22 κομμουνιστών για να εκτελεστούν επίσης δεν ήταν τυχαία. Ηθελαν να στείλουν το σήμα ότι τσακίζουν το ΚΚΕ, τη δύναμη που ήταν ηγέτης στην πάλη του λαού, στην αντίσταση με όλα τα μέσα ενάντια στους κατακτητές και στους συνεργάτες τους. Λάθος τα υπολογίσανε! Κανείς δεν τιμάει σήμερα τους εκτελεστές, τους Ελληνες συνεργάτες των ναζί, τους Ράλληδες και τον Λάμπου, τους ταγματασφαλίτες που πληρώνονταν από την αστική τάξη. Ο λαός τιμάει τη λεβεντιά και την αφοβία των 22 ανθρακωρύχων, των κομμουνιστών που δώσανε ό,τι πιο πολύτιμο είχαν στον αγώνα για να νικήσει η εργατική τάξη!».

Αναφερόμενος αναλυτικά στις ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες οργανώθηκε το Μπλόκο της Καλογρέζας, ο Ν. Ρεμπάπης επεσήμανε: «Και τότε και σήμερα υπάρχουν δύο Ελλάδες. Τότε υπήρχε ο λαός, η εργατική τάξη με το Κόμμα τους, που απελευθέρωναν τη χώρα. Υπήρχε όμως και η αστική τάξη, που είτε επέλεξε να φύγει για τη Μέση Ανατολή, είτε παρέμεινε εδώ και συνεργάστηκε με τον κατακτητή, είτε λούφαζε περιμένοντας την επόμενη μέρα μετά την απελευθέρωση. Ομως είχαν ενιαίο ταξικό κριτήριο και συμφέρον: Να περιφρουρήσουν την καπιταλιστική εξουσία (...)

Μήπως τώρα δεν υπάρχουν δύο Ελλάδες; Η Ελλάδα των εφοπλιστών, που βγάζει τρελά κέρδη λόγω του πολέμου στο Ιράν, και η Ελλάδα των ναυτεργατών, που τους βάζουν να υπογράψουν την καταδίκη τους, ότι με ατομική ευθύνη πάνε τα πλοία μέσα στη ζώνη πυρός για να κάνουν τις δουλειές τα αφεντικά τους.

Η Ελλάδα των κατασκευαστικών ομίλων, που τους τρέχουν τα σάλια για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας και της Γάζας, και η Ελλάδα του λαού, που απαιτεί καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους.

Η Ελλάδα των ενεργειακών εταιρειών που τρίβουν τα χέρια τους και η Ελλάδα της λαϊκής πλειοψηφίας, που γνωρίζει ότι και αυτόν τον πόλεμο θα τον πληρώσει με ακρίβεια, ανατιμήσεις και καθηλωμένο εισόδημα. Η Ελλάδα της εργοδοσίας στη "Βιολάντα" και η Ελλάδα των 5 μανάδων που έγιναν στάχτη».

Υπογράμμισε ότι «η Ιστορία και το τώρα αποδεικνύουν: "Εθνική ενότητα" δεν μπορεί να υπάρξει σε μια ταξική, άδικη κοινωνία. Υπάρχουν καταπιεστές και καταπιεσμένοι», τόνισε δε πως «το ΚΚΕ έχει μελετήσει και εξαγάγει σημαντικά συμπεράσματα από όλη την ηρωική δράση του Κόμματος και του εργατικού - λαϊκού κινήματος τη δεκαετία του '40. Συμπεράσματα που έχουν αποτυπωθεί και αποκρυσταλλωθεί στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ», για να προσθέσει:

«Η πάλη για τον σοσιαλισμό διαμορφώνει ήρωες που ξεπερνούν το μπόι τους, όχι γιατί ήταν υπεράνθρωποι αλλά γιατί σμιλεύονται στις αρετές του αγώνα. Στην τόλμη, στην πρωτοβουλία, στην επαγρύπνηση, στην αυτοθυσία. Στην αδιαλλαξία απέναντι στον ταξικό αντίπαλο. Στο μίσος για την ταξική αδικία. Αρετές που κατακτιούνται στην πάλη με θεούς και δαίμονες για να οργανωθεί η πάλη του λαού. Στην πίστη ότι η Ιστορία δεν τελειώνει εδώ, στον καπιταλισμό, ότι ο τροχός της Ιστορίας θα κυλήσει προς τα μπρος και αυτό θα είναι έργο των εργατικών - λαϊκών μαζών με μπροστάρη το Κόμμα της εργατικής τάξης. Στη δίψα να μαθαίνουμε περισσότερα, να εμπνέουμε ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις να στρατεύονται στην πάλη για τον σοσιαλισμό, να κερδίζονται με το επαναστατικό Πρόγραμμα του ΚΚΕ.

Η ταξική πάλη και η όξυνσή της αναδεικνύει αστείρευτες δυνάμεις...».

Εστιάζοντας δε στις ραγδαίες εξελίξεις της επικαιρότητας, τόνισε ότι «η Ιστορία διδάσκει γενικά αλλά και ειδικά, τώρα που η χώρα μας με ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης μπλέκεται βαθιά σε δύο ιμπεριαλιστικούς πολέμους (...) η ελληνική αστική τάξη διψάει για νέα κέρδη. Γι' αυτό χώνεται στα αμερικανικά οικονομικά σχέδια που αναπτύσσονται από την Ινδία έως την Ευρώπη, σε αντιπαράθεση με τα αντίστοιχα σχέδια της καπιταλιστικής Κίνας».

Ωστόσο, «αυτοί οι ανταγωνισμοί κάνουν τους λαούς παρανάλωμα (...) Κάθε βήμα που φέρνει πιο κοντά τον πόλεμο το ονομάζουν "εθνικό", προκειμένου να πείσουν τον λαό ότι είναι δήθεν για το κοινό καλό της χώρας. Ο λαός με το δίκιο του είναι δύσπιστος απέναντί τους. Γι' αυτό και τα διαγγέλματα, γι' αυτό και η πολεμική προπαγάνδα 24 ώρες το 24ωρο. Στην πραγματικότητα όμως εθνικό είναι ό,τι συμφέρει την κοινωνική πλειοψηφία της χώρας, και όχι ό,τι συμφέρει μια χούφτα μεγάλους επιχειρηματίες που βλέπουν κέρδη και μπίζνες εκεί που μυρίζει ανθρώπινο κρέας. Οσο κι αν η κυβέρνηση απολαμβάνει τη στήριξη ουσιαστικά όλων των άλλων κομμάτων, ξέρουν ότι υπάρχουν αντιστάσεις μέσα στον λαό μας και θα μεγαλώσουν! Γιατί εδώ υπάρχει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, που μπαίνει μπροστά στον αγώνα με σύνθημα: Καμία θυσία για τους πολέμους των ιμπεριαλιστών, έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο. Σήμερα πατριωτισμός και διεθνιστική ευθύνη σημαίνει να παλεύουμε ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στη σφαγή! Ο πόλεμος των ιμπεριαλιστών δεν είναι πόλεμος των λαών! Καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση που μας χώνει πιο βαθιά στο μακελειό, στα κόμματα που στηρίζουν ή ανέχονται την πολιτική της εμπλοκής στο σφαγείο!».

Κλείνοντας επεσήμανε ότι «η καλύτερη τιμή στους ηρωικούς αγώνες του λαού μας είναι ο αγώνας για να γίνουν πράξη τα ιδανικά και οι σκοποί όσων θυσιάστηκαν στην Καλογρέζα, στην Καισαριανή, στην Κοκκινιά, σε τόσα και τόσα κάστρα αγώνα, από τις κορυφογραμμές του Γράμμου έως τα ξερονήσια.

Διέξοδο στον πόλεμο θα δώσει ο λαός, ανίκητος δεν είναι ο ιμπεριαλισμός!».

Νωρίτερα είχε απευθύνει χαιρετισμό ο πρόεδρος του τοπικού Παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, Αστέριος Φωτιάδης.

Από τα μεγάφωνα της εκδήλωσης ανακοινώθηκε και η συγκέντρωση υπογραφών που ξεκίνησε με πρωτοβουλία της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Νέας Ιωνίας για να δημιουργηθεί και στη Νέα Ιωνία Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης. Να θωρακιστεί όλος ο λαός, και ιδιαίτερα η νέα γενιά, με τα στέρεα συμπεράσματα της ιστορικής αλήθειας, ειδικά τώρα που η προστασία της ζωής του λαού απαιτεί να συνειδητοποιήσει βαθιά ποιοι είναι οι αληθινοί του σύμμαχοι και ποιοι οι αληθινοί του αντίπαλοι.