Αυτό το στοιχείο αναδεικνύουν μέσα από ανακοινώσεις τους μια σειρά σωματεία από κλάδους όπου έδρασαν με αυταπάρνηση εκείνη την περίοδο οι αλύγιστοι εκτελεσμένοι κομμουνιστές. Παράλληλα τα σωματεία ζητούν να αποδοθούν οι φωτογραφίες στον δήμο Χαϊδαρίου, στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του δήμου Καισαριανής και στο Ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ.

«Ανάμεσα στους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής ήταν και 11 πρωτοπόροι του οικοδομικού κινήματος, που είχαν δέσει το νήμα της ζωής τους με τους αγώνες της τάξης τους, που δεν λύγισαν, δεν προσκύνησαν, δεν βολεύτηκαν, αλλά διάλεξαν τον δρόμο του ταξικού καθήκοντος και της θυσίας», σημειώνει η Ομοσπονδία Οικοδόμων Ελλάδας.

«Είμαστε περήφανοι γι' αυτούς τους συντρόφους μας και πάντα θα μας συντροφεύουν στους αγώνες μας», τονίζει και παραθέτει τα ονόματά τους:

«Ο Μήτσος Παπαδόπουλος, γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας μας από το 1928.

Ο Νίκος Πλακοπίτης από την Κοζάνη, πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Κοζάνης.

Ο Απόστολος Συνοδινός, Ακροναυπλιώτης, από τις Σέρρες.

Ο Γιώργος Πίττακας, Ακροναυπλιώτης, από την Ικαρία.

Ο Παναγιώτης Αναστασιάδης, Ακροναυπλιώτης, από την Καλλιθέα Αττικής.

Ο Χριστόφορος Δανδινίδης από την Πάτρα.

Ο Ζαφείρης Καραντώνης, Ακροναυπλιώτης, από την Ανατολική Θράκη.

Ο Παύλος Καρατζάς από το Μαρμάρι Εύβοιας.

Ο Αλέκος Κωνσταντινίδης από την Αργυρούπολη Αττικής.

Ο Ηρακλής Μήτσης από τα Γιάννενα.

Ο Κώστας Τζωρτζάτος από την Κεφαλονιά.

Από τις φωτογραφίες που έχουν δημοσιευτεί προκύπτει ότι πιθανώς σε μία από αυτές απεικονίζεται ο γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Οικοδόμων, Μήτσος Παπαδόπουλος, από τον Πόντο, μια εμβληματική μορφή του οικοδομικού κινήματος».

Τα ιστορικά φωτογραφικά ντοκουμέντα «είναι κάτι παραπάνω από συγκλονιστικά: Μας προκαλούν ανείπωτο δέος και ρίγη συγκίνησης», σημειώνει το Συνδικάτο Εργαζομένων Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων ν. Αττικής και προσθέτει:

«Ακόμα μεγαλύτερη συγκίνηση μας προκαλεί το γεγονός ότι ανάμεσα στους 200 κομμουνιστές ήρωες 3 ήταν μέλη του Συνδικάτου μας: Ο Μήτσος Πολύδωρος, ο Κώστας Παπανδρέου και ο Γιώργος Αϊβατζίδης. Πρωτοπόροι αγωνιστές που έδωσαν από τότε μάχες ενάντια στον εργοδοτικό συνδικαλισμό, για την ενοποίηση των διαφορετικών σωματείων που υπήρχαν τότε -μαγείρων, σερβιτόρων, ξενοδοχοϋπαλλήλων, ζαχαροπλαστών - στο κλαδικό Συνδικάτο που υπάρχει σήμερα και συνεχίζει στον ίδιο δρόμο του αγώνα και των διεκδικήσεων.

Ο Μήτσος Πολύδωρος ήταν πρόεδρος του Σωματείου Σερβιτόρων της Αθήνας και γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Επισιτισμού. Συνελήφθη στις 4 Αυγούστου 1936 και εξορίστηκε στον Αη Στράτη και μετά στην Ακροναυπλία. Ο Κώστας Παπανδρέου από τον Αμπελώνα (Καζακλάρ) της Λάρισας ήταν επίσης σερβιτόρος και μέλος του ΔΣ του Σωματείου Σερβιτόρων, εξόριστος στην Ακροναυπλία.

Ο Γεώργιος Αϊβατζίδης από τα Σέρβια Κοζάνης ήταν ζαχαροπλάστης και μέλος του Σωματείου Ζαχαροπλαστών, ο οποίος επίσης είχε εξοριστεί στην Ακροναυπλία. Οπως έχει γραφτεί χαρακτηριστικά: "Μόλις ακούγεται το όνομα Αϊβατζίδης Γεώργιος, πετιέται ένας άνδρας - Γεια σας αδέρφια, φωνάζει και σηκώνει τη γροθιά του ψηλά"».

«Στον κομμουνιστή συνάδελφο Ναπολέοντα Σουκατζίδη και στο μεγαλείο των 200 που βάδιζαν προς τον θάνατο αλύγιστοι» υποκλίνεται η Πανελλήνια Ομοσπονδία Λογιστών.

«Ανάμεσα στους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής ήταν και ο πρωτοπόρος κομμουνιστής συνάδελφος Ναπολέων Σουκατζίδης, το όνομα του οποίου έχει η αίθουσα της Ενωσης Λογιστών - Ελεγκτών Περιφέρειας Αττικής και κοσμεί τον χώρο η φωτογραφία του», αναφέρει και προσθέτει:

«Ο Ναπολέων Σουκατζίδης, γεννημένος στην Προύσα το 1909, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Κρήτη. Σπούδασε στη Μέση και Ανώτατη Εμπορική Σχολή, εργάστηκε ως λογιστής και υπήρξε πρόεδρος των Εμποροϋπαλλήλων Ηρακλείου. Ανέπτυξε σημαντική συνδικαλιστική δράση, εξαιτίας της οποίας συνελήφθη και εξορίστηκε στον Αη Στράτη. Ακολούθως μεταφέρθηκε στις φυλακές της Ακροναυπλίας. Ηταν από το 1936 ανάμεσα στους κομμουνιστές κρατούμενους της Ακροναυπλίας που τον Απρίλιο του ίδιου έτους "κληροδοτήθηκαν" από την ελληνική κυβέρνηση στους Γερμανούς. Ακολούθησαν οι φυλακές των Τρικάλων και της Λάρισας, και τελικά του Χαϊδαρίου.

Η ηρωική πράξη που συνδέεται με το όνομά του αφορά το γεγονός ότι όντας διερμηνέας, αρχικά των Ιταλών και αργότερα των Γερμανών, όταν ο Γερμανός διοικητής τού πρότεινε να βγει από τη λίστα των μελλοθανάτων και να τουφεκιστεί άλλος στη θέση του, το αρνήθηκε πεισματικά! (...)».

Σχετική ανακοίνωση εξέδωσε και η Τομεακή Οργάνωση Εμπορίου - Υπηρεσιών Αττικής του ΚΚΕ, αναφέροντας μεταξύ άλλων:

«Ενας από τους 200 ήταν και ο Βαλάσης Βαλασόπουλος, γεννημένος το 1910 σε μια φτωχή αγροτική οικογένεια στο χωριό Αρφαρά Καλαμάτας. Στα 17 του χρόνια, αφού τελειώνει το Σχολαρχείο στο χωριό του, πηγαίνει στην Καλαμάτα και πιάνει δουλειά σε τυπογραφείο. Ομως επειδή αρρωσταίνει αλλάζει δουλειά, φεύγει για την Αθήνα και εργάζεται ως εμποροϋπάλληλος, ενώ ταυτόχρονα πηγαίνει στη Νυχτερινή Σχολή Εμποροϋπαλλήλων. Το 1935 τα αδέρφια του του προτείνουν να του ανοίξουν μαγαζί στην Αγίου Μάρκου, όμως αυτός αρνείται και τους λέει: "Εγώ έχω πάρει άλλο δρόμο". Είχε ήδη ενστερνιστεί τη μαρξιστική θεωρία και είχε γίνει μέλος του ΚΚΕ. Παίρνει μέρος σε λαϊκές κινητοποιήσεις και το 1938 συλλαμβάνεται από την Ασφάλεια των Μεταξά - Μανιαδάκη. Για δυο μήνες χάνονται τα ίχνη του, τελικά εντοπίζεται κάπου στους Αμπελοκήπους, όπου τον κρατούν και τον βασανίζουν φριχτά. Οταν οι δικοί του τον αντικρίζουν δεν τον αναγνωρίζουν, όμως παρ' όλα αυτά κρατάει ψηλά το ηθικό του και ορκίζεται στα ιδανικά του και στην τιμή του ΚΚΕ. Τον στέλνουν στην Ακροναυπλία, όπου συναντά πολλούς συντρόφους του. Και οι μεταγωγές συνεχίζονται. Πάει στις φυλακές της Πύλου και από εκεί στη Λάρισα, όπου παραδίδεται από τους εθνοπροδότες "Ελληνες", με τους συντρόφους του, στα νύχια των κατακτητών Ιταλών και Γερμανών. (...)

Διαβάζοντας το βιογραφικό του βλέπει κανείς ότι ήταν ένας από εμάς, ένας από τους χιλιάδες εργαζόμενους που από μικρή ηλικία βγήκαν στο μεροκάματο, βίωσαν την εκμετάλλευση και την αδικία. Δεν γεννήθηκαν ήρωες. Εγιναν ήρωες όταν συναντήθηκαν με τις επαναστατικές ιδέες του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, όταν επέλεξαν να βαδίσουν τον δρόμο της οργανωμένης ζωής μέσα από τις γραμμές του Κόμματος για την ανατροπή της βαρβαρότητας του καπιταλισμού, για έναν κόσμο όμορφο, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο! (...)».