«Δεν πρόκειται απλώς για μία ακόμη συμφωνία. Αποτελεί σημαντική ενίσχυση και κρίσιμο στοιχείο της συνολικής ενεργειακής μας στρατηγικής», «Η είσοδος της "Chevron" στην Ελλάδα αποτελεί ακόμη μία απόδειξη της ισχυρής στρατηγικής σχέσης με τις ΗΠΑ που ενισχύεται διαρκώς», «Η "Chevron" είναι εδώ, η Ελλάδα ισχυροποιείται», «Εγκαινιάζουμε μια νέα εποχή εθνικής αυτοπεποίθησης και αποφασιστικότητας», «Ορθώνουμε το γεωπολιτικό μας ανάστημα και ασκούμε αποφασιστικά τα κυριαρχικά μας δικαιώματα».

Αυτά έλεγαν τις προάλλες ο πρωθυπουργός και άλλα στελέχη της κυβέρνησης, κατά την υπογραφή των συμφωνιών με την αμερικανική «Chevron», για έρευνες σε ελληνικά θαλάσσια οικόπεδα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο παραμύθι από αυτό που σερβίρει η κυβέρνηση, ότι η αναβάθμιση της χώρας στον ενεργειακό χάρτη είναι «ασπίδα προστασίας» για τα κυριαρχικά δικαιώματα και ότι προσφέρει άμεσα οφέλη στον λαό. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει...

Η στρατηγική των ΗΠΑ για «ενεργειακή κυριαρχία» και απεξάρτηση των Ευρωπαίων συμμάχων τους από τους ρώσικους υδρογονάνθρακες γίνεται καταλύτης επικίνδυνων διευθετήσεων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, στη σκιά της σύγκρουσης με την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αυτόν τον σχεδιασμό «τρέχουν» και οι συμφωνίες της κυβέρνησης με τη «Chevron».

Είναι αποκαλυπτικό ότι δυο μονοπώλια αμερικανικών συμφερόντων, η «Chevron» και η «ExxonMobil», κατέχουν τη μερίδα του λέοντος από τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ανατ. Μεσογείου, έχοντας υπογράψει συμβόλαια έρευνας και εκμετάλλευσης με τα περισσότερα κράτη της περιοχής. Η «Chevron», για παράδειγμα, εκτός από την Ελλάδα, δραστηριοποιείται στην Τουρκία, στη Συρία, στη Λιβύη, στην Αίγυπτο και βέβαια στο Ισραήλ.

Με άλλα λόγια, τα συμφέροντα των αμερικανικών ενεργειακών ομίλων διαχέονται σε όλες τις «συμμαχικές» χώρες του ευρωατλαντικού μπλοκ στην περιοχή της Ανατ. Μεσογείου, διαμορφώνοντας μια άτυπη «κοινοπραξία», που ανοίγει δρόμους για ευρύτερες ΝΑΤΟικές διευθετήσεις, είτε αφορούν στο Κυπριακό είτε στα Ελληνοτουρκικά.

Η κυβέρνηση και τα άλλα συστημικά κόμματα πανηγυρίζουν επειδή η χώρα «αναβαθμίζεται» κάτω από την ίδια ενεργειακή ομπρέλα με τη ΝΑΤΟική «σύμμαχο» Τουρκία, που κατέχει το 1/3 της Κύπρου και αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία στο μισό Αιγαίο, με τη Λιβύη, που έχει υπογράψει το απαράδεκτο τουρκολυβικό μνημόνιο, με τη Συρία, που διοικείται από τζιχαντιστές μετά την ωμή επέμβαση ΗΠΑ - Τουρκίας - Ισραήλ και βέβαια με το ίδιο το Ισραήλ, που η εγκληματική πολιτική του βάζει φωτιά σε όλη τη Μέση Ανατολή. Κι αυτό βαφτίζεται «γεωπολιτικό ανάστημα» και «αποφασιστική άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων»!

Τίποτα καλό δεν είδε ο κυπριακός λαός από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στην ΑΟΖ του νησιού, που προσφέρει μόνο κερδοφόρες προοπτικές για τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά μονοπώλια της Ενέργειας. Αντίθετα, η εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου επιταχύνει την οριστική διχοτόμηση και τη ΝΑΤΟποίηση του νησιού, επομένως και την έκθεση του λαού σε ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους, μια ανάσα από τα πεδία του ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Κανένα όφελος δεν είδε και ο λαός του Λιβάνου από τη συμφωνία με το Ισραήλ, με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ, για τον καθορισμό ΑΟΖ με κριτήριο να μοιραστούν τα θαλάσσια οικόπεδα με το φυσικό αέριο. Η εμπόλεμη κατάσταση συνεχίζεται ανάμεσα στα δυο κράτη, όπως και οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί.

Οι δρόμοι της Ενέργειας είναι στρωμένοι με το αίμα των λαών και υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν. Ο ενεργειακός πλούτος μπορεί να αξιοποιηθεί προς όφελός τους, αν απεγκλωβιστεί από τα γρανάζια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και του καπιταλιστικού κέρδους. Η διέξοδος βρίσκεται στον σοσιαλισμό, την κοινωνικοποίηση της παραγωγής, που θα κάνει προτεραιότητα στον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας την ικανοποίηση των διευρυμένων λαϊκών αναγκών, με την αξιοποίηση όλων των πηγών στο ενεργειακό μείγμα της χώρας.

Η πάλη για την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων και των κυριαρχικών δικαιωμάτων περνάει σήμερα μέσα από τη σύγκρουση με τους στόχους του κεφαλαίου και την εμπλοκή της χώρας στα επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς, όπου η Ενέργεια παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Περνάει μέσα από τη σύσφιξη των δεσμών φιλίας και αλληλεγγύης με τον λαό της Τουρκίας και τους άλλους λαούς, που έχουν κοινό αντίπαλο το κεφάλαιο και τις ιμπεριαλιστικές του συμμαχίες.