Σχολιάζοντας τις προχτεσινές ανακοινώσεις του πρωθυπουργού, η ΔΑΣ τονίζει: «Στις προθέσεις της κυβέρνησης για αλλαγές στο Σύνταγμα επανέρχεται σταθερά η συζήτηση για την άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο, μάλιστα συνδεδεμένη με την αξιολόγηση των εργαζομένων.

Η συγκυρία που ανοίγει η κυβέρνηση τη συνταγματική αναθεώρηση δεν είναι τυχαία. Εξελίσσεται σε μια περίοδο όξυνσης των διεθνών ανταγωνισμών, της πολεμικής προετοιμασίας, της εμπλοκής της χώρας μας στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.

Σε αυτό το πλαίσιο, το κράτος αναδιαμορφώνεται ώστε να γίνει πιο αυταρχικό, πιο "ευέλικτο" απέναντι στο κεφάλαιο και πιο εχθρικό απέναντι στα λαϊκά δικαιώματα. Ο ρόλος των δημοσίων υπαλλήλων μεταβάλλεται: Λιγότερα δικαιώματα, μεγαλύτερη υποταγή στους "εθνικούς στόχους" που καθορίζουν οι αστικές στρατηγικές για να συνεχίσουν να αυγαταίνουν τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων.

Η επίθεση αυτή δεν αφορά μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά συνολικά τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών και την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών προς την κοινωνία. Οι επιδιώξεις αυτές επιχειρούν να συγκαλύψουν το πραγματικό πρόβλημα: Οτι το Δημόσιο δεν υπονομεύεται από τους εργαζομένους του και τις εργασιακές τους σχέσεις, αλλά από τη διαχρονική πολιτική της χρόνιας υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης, της εμπορευματοποίησης και της συνολικότερης απαξίωσής του. Η άρση της μονιμότητας θα βαθύνει και θα γενικεύσει αυτήν την εικόνα.

Αλήθεια, φταίει η μονιμότητα για το γεγονός ότι σε ολόκληρη την Περιφέρεια Θεσσαλίας υπάρχουν μόλις 4 ελεγκτές στην Επιθεώρηση Εργασίας για τους ελέγχους ασφάλειας στις επιχειρήσεις; Φταίει η μονιμότητα όταν μια νοσηλεύτρια καλείται να μείνει μόνη της τα βράδια σε ένα νοσοκομείο φροντίζοντας 30 ασθενείς, ή όταν δάσκαλοι και καθηγητές κρίνονται μέσα σε τάξεις όπου οι μαθητές είναι στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες;

Στην πραγματικότητα, η άρση της μονιμότητας αποτελεί παραπέρα χτύπημα στο δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά και εργαλείο ενίσχυσης του κομματικού ελέγχου, ώστε να αλωνίζουν ανεμπόδιστοι οι διάφοροι επιχειρηματικοί όμιλοι, οι οποίοι μάλιστα έχουν καθεστώς "μονιμότητας" στο Δημόσιο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν είχαν απορρίψει την πρόταση των Ομοσπονδιών και Σωματείων του Δημοσίου να αναθεωρηθεί το άρθρο 103 του Συντάγματος, που απαγορεύει τη μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου.

Το ζήτημα δεν είναι αν οι εργαζόμενοι πρέπει να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, που είναι αυτονόητο, αλλά ποιος, πώς και με ποια κριτήρια τους αξιολογεί. Η κυβέρνηση έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι θεωρεί "ανεπαρκείς" όσους αντιστέκονται και διεκδικούν: Με τις πειθαρχικές διώξεις συνδικαλιστών, τις διώξεις εκπαιδευτικών που στάθηκαν στο πλευρό των μαθητών τους, αλλά και με την προκλητική αντιμετώπιση σκανδάλων, όπου ο υπάλληλος που αποκαλύπτει διώκεται και εκείνος που συγκαλύπτει επιβραβεύεται».

Επισημαίνει δε πως «από τη συζήτηση περί Συντάγματος και εκσυγχρονισμού του κρύβεται ότι οι κυβερνήσεις το "κουρελιάζουν" στην πράξη κάθε φορά που πρόκειται να χτυπηθούν δικαιώματα των εργαζομένων ή να εμπορευματοποιηθούν δημόσια αγαθά. Το δικαίωμα στην απεργία περιορίζεται συστηματικά, όπως αποδεικνύουν και οι δεκάδες δικαστικές αποφάσεις που κηρύσσουν παράνομες τις απεργίες Ομοσπονδιών και της ΑΔΕΔΥ, η συλλογική δράση ποινικοποιείται, ενώ προωθείται η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, παρακάμπτοντας ευθέως το άρθρο 16. Για κυβερνήσεις και επιχειρηματικούς ομίλους το Σύνταγμα ισχύει μόνο όταν δεν στέκεται εμπόδιο στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής τους».

Και καλεί όλους τους εργαζόμενους, τα Σωματεία και τις Ομοσπονδίες του Δημοσίου να απορρίψουν τις επιδιώξεις αυτές, να υπερασπιστούν μαζικά τα εργασιακά τους δικαιώματα, να διεκδικήσουν μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.