Ο καπιταλισμός διεθνώς αντιμετωπίζει ζόρια, το ενδεχόμενο πολέμου είναι υπαρκτό, τα εργοδοτικά εγκλήματα αποκαλύπτουν το πώς χτίζονται τα κέρδη και η σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται σε αδυναμία να αναδειχθεί σε εναλλακτική κυβερνητική δύναμη στο αστικό σύστημα.

Ο αντικομμουνισμός, επομένως, χρειάζεται στους αστούς. Εξ ου και δημοσιεύονται αδιάκοπα, επαναλαμβανόμενα και πολλές φορές για το ίδιο θέμα κείμενα στο διαδίκτυο. Ενα απο αυτά δημοσιεύθηκε στο «iefimerida» με θέμα τον γενετιστή Ν. Βαβίλοφ. Πέρα από το επιστημονικό έργο του Βαβίλοφ - για το οποίο χρειάζεται φυσικά συζήτηση, δεν καταπιάνεται με αυτό όμως το «iefimerida» - ξεχωρίζουν δύο σημεία του κειμένου.

Αναφέρεται αρχικά ότι ο Βαβίλοφ στάλθηκε να μελετήσει τις ασθένειες που θέριζαν «τους Σοβιετικούς στρατιώτες στη διάρκεια του Α' ΠΠ». Δεν ξέρουμε ποιες πηγές έχει το «iefimerida», αλλά ενημερώνουμε ότι η Οκτωβριανή Επανάσταση έγινε το 1917 και με αυτήν τερματίστηκε η συμμετοχή της Ρωσίας στον Α' ΠΠ, ενώ η Σοβιετική Ενωση ιδρύθηκε το 1922, 4 χρόνια δηλαδή μετά τη λήξη του Α' ΠΠ.

Αναφέρεται ακόμα ότι η μελέτη Βαβίλοφ για την πείνα εγκαταλείφθηκε με την έναρξη της κολεκτιβοποίησης, η οποία έφερε χάος και θανάτους. Βέβαια, η χρονική σύμπτωση των δύο γεγονότων (μελέτης Βαβίλοφ και κολεκτιβοποίησης) δεν σημαίνει και ότι σχετίζονται μεταξύ τους. Αλλωστε, η ανάπτυξη της ΕΣΣΔ τη δεκαετία του '30 - και στην αγροτική της παραγωγή - είναι κάτι το οποίο ομολογείται και από αστούς ιστορικούς, σε αντίθεση με ό,τι υπονοεί το κείμενο του «iefimerida». Σε κάθε περίπτωση, η κολεκτιβοποίηση κρίνεται από τη συμβολή της στην καθιέρωση των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, και τέτοια συμβολή υπήρξε.

Ο αντικομμουνισμός είναι εδώ, πολύμορφος, φιλελεύθερος, σοσιαλδημοκρατικός, τάχα μου αντισυστημικός κ.λπ. Εχουμε όμως και τα εφόδια να τον αντιμετωπίσουμε, τα Δοκίμια, τις εκδόσεις και πάνω απ' όλα τις προγραμματικές επεξεργασίες μας.