Ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι. Παλαιστίνη. Ουκρανία. Θάνατος. Λιμός. Φτώχεια. Προσφυγιά. Ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις. Αντιπαραθέσεις. ΝΑΤΟ. ΕΕ. ΗΠΑ. Κίνα. Ρωσία. Πολεμική οικονομία. Πολεμική προετοιμασία. «ReArm Europe». SAFE. Οικονομικοί δασμοί και κυρώσεις. Ακριβά τρόφιμα. Ακριβή Ενέργεια. Πανάκριβοι λογαριασμοί. Δυσβάσταχτοι αντιλαϊκοί φόροι. Δημοσιονομικά όρια. Καθηλωμένοι μισθοί και συντάξεις. Πετσοκομμένη έως ανύπαρκτη Κοινωνική Πρόνοια. Τελειωμό δεν έχουν.

Το 2026 μπήκε ήδη με όλα όσα του άφησε το 2025 και επιπλέον: Πολεμική επέμβαση στη Βενεζουέλα. Απειλές σε βάρος χωρών.

Μαύρες οι σελίδες του καλανταριού του '25 και για τους στρατιωτικούς. Για τους εν ενεργεία και εν αποστρατεία αξιωματικούς και υπαξιωματικούς και τις οικογένειές τους.

Μέσα στο '25 η κυβέρνηση άνοιξε την πόρτα για τα στρατιωτικά νοσοκομεία και σε επιχειρηματικά συμφέροντα. Βαθιά το χέρι στην τσέπη καλούμαστε να βάλουμε από δω και πέρα για να γίνουμε καλά. Και ας καταβάλλουμε εισφορές για την περίθαλψή μας. Μη σου τύχει λοιπόν.

Η περιουσία των ταμείων μας ξεπουλιέται κι αυτή σε επιχειρηματικά συμφέροντα. Στο τέλος συγχώνευση και ...real estate η Μεσογείων: Περάστε και πάρτε. Διαθέτουμε φιλέτα. Στα καλύτερα σημεία. Περάστε και πάρτε. Εκμεταλλευτείτε τα όπως εσείς νομίζετε καλύτερα. Το συμφέρον σας, τα κέρδη σας πάνω απ' όλα. Βγάλτε όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα. Η πολεμική οικονομία σάς χρειάζεται. Καμία συζήτηση για τον λαό και τις ανάγκες του.

Μισθοί και συντάξεις καθηλωμένοι. Ψίχουλα και καθρεφτάκια. 2025 και ήταν σαν να βρίσκεσαι στο 2010.

21 Νοέμβρη ήταν. Μέρα γιορτής για τις Ενοπλες Δυνάμεις. Μεγάλος ο φάκελος. «Ενοπλες Δυνάμεις - νέα εποχή». Δημόσια διαβούλευση. Κάπως έτσι μπήκε σε κάθε στρατιωτικό νοικοκυριό. Ανοιξαν συζητήσεις. Τα μολύβια έγραφαν και έσβηναν. «Μεγάλη η χασούρα μας. Να γράψουμε στη διαβούλευση. Να το απορρίψουμε. Να μην το αφήσουμε έτσι. Δεν μπορεί να περάσει αυτό το έκτρωμα. Πρέπει να κινητοποιηθούμε. Να φωνάξουμε. Είναι ταφόπλακα προσδοκιών για τα νέα παιδιά. Είναι λαιμητόμος για την εξέλιξη όλων μας».

Αυτά και άλλα πολλά, που δεν γράφονται, ακούγονταν σε κάθε νοικοκυριό. 16.500 σχόλια στη διαβούλευση. 95% αρνητικά. Οι στρατιωτικοί συσπειρώνονται. Οργανώνονται. 13 φορείς εν ενεργεία και εν αποστρατεία στρατιωτικών δημιουργούν Συντονιστικό. Μπαίνει μπροστά. «Πρέπει να ξεμπροστιάσουμε την κυβέρνηση. Να αναδείξουμε τις ανακρίβειες. Να στραφούμε στον λαό. Να πάμε στα συνδικάτα. Αφορά όλους αυτό το νομοσχέδιο».

Δύο μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις στην Αθήνα. Πάνω από 10.000 οι διαδηλωτές. Νεαροί αξιωματικοί και υπαξιωματικοί. Γεροντότεροι. Απόστρατοι. Οικογένειες. Καροτσάκια. Μικρά παιδιά. Ολοι γίνανε ένα. Παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας. Βράζουν τα στρατόπεδα. «Στα κάγκελα» οι στρατιωτικοί. Δεκάδες τα άρθρα από εν ενεργεία και απόστρατους. Επώνυμα και ανώνυμα. Με θάρρος. Ολα κατά του νομοσχεδίου. Ξεσκεπάζουν τον πραγματικό σκοπό της κυβέρνησης. «Νέα εποχή». Η εποχή της πολεμικής προετοιμασίας και της πολεμικής οικονομίας του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η εποχή που θέλει ευέλικτες και ταχυκίνητες ευρωΝΑΤΟικές Ενοπλες Δυνάμεις, να διασκορπίζονται όπου Γης για την εξυπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Η εποχή που οι υπαξιωματικοί θα είναι οι «μαχητές της πρώτης γραμμής». Η εποχή που δεν πρέπει να γίνονται αξιωματικοί. Η εποχή της «ταφόπλακάς» τους. Η εποχή των «φερέτρων» αλλά με σημαία ευρωπαϊκή.

Δεύτερες σκέψεις στην κυβέρνηση. Καθυστέρηση κατάθεσης του νομοσχεδίου. Μικρή νίκη.

Παραμονές Χριστουγέννων. 15 Δεκέμβρη. Το νομοσχέδιο κατατίθεται στη Διαρκή Επιτροπή Εθνικής Αμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής. Οι αντιδράσεις συνεχίζονται. Αναγκάζεται η κυβέρνηση να παρατείνει τη συζήτηση στην Επιτροπή μέχρι και τις 7 του Γενάρη. Πρωτόγνωρα πράγματα. Τίποτα δεν έχει κριθεί.

Αγωνιστικά ξεπροβοδίσαμε το 2025, αγωνιστικά υποδεχτήκαμε το 2026.

Πέμπτη 8 Γενάρη. Μπροστά από τη Βουλή. Από νωρίς συνθήματα και τραγούδια. Ανακοινώσεις ακούγονται από τα μεγάφωνα. Συνθήματα. «Το νομοσχέδιο αυτό να καταψηφιστεί, θα είναι η ταφόπλακα για όλη τη ζωή». «Ακούστε τι σας λέμε απέξω απ' τη Βουλή, αυτό το νομοσχέδιο να καταψηφιστεί».

Γύρω στις 5 το απόγευμα η Αμαλίας πλημμυρίζει από κόσμο. Ερχονται κατά δεκάδες από παντού. Στρατιωτικοί, φαντάροι, φοιτητές, εργαζόμενοι, γυναίκες, άνδρες. Ολοι μαζί. Ενωμένοι, γιατί όλους αφορούν άρθρα του νομοσχεδίου. Κοινός ο στόχος. Το απαράδεκτο, καταστροφικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης να καταψηφιστεί.

Ημουν κι εγώ εκεί. Πολύωρη διαμαρτυρία χωρίς προβληματισμούς και δυσανασχέτηση. Ετοιμος ο καθένας και η καθεμία να εκραγεί από οργή και αγανάκτηση. Είδα συναδέλφους που δεν είχαν ξανακατέβει σε συλλαλητήριο. Τους άρεσε. Ομορφα συναισθήματα.

«Δεν μας έμεινε τίποτα να χάσουμε. Τα χάνουμε κυριολεκτικά όλα με αυτό το νομοσχέδιο. Πρέπει να αντισταθούμε. Οπως οι αγρότες. Δεν το βάζουν κάτω παρά την τρομοκρατία, τον εκφοβισμό και τους καλικαντζαραίους. Θα νικήσουν. Θα νικήσουμε. Δεν εγκαταλείπουμε». Αυτά συζήταγε μια παρέα δίπλα μου. Αξιωματικοί από σχολές υπαξιωματικών. Γνώριμοι από τις άλλες δύο συγκεντρώσεις. Παρόντες και σε αυτήν.

«Με άλλες προοπτικές μπήκαμε και αλλού βρισκόμαστε τώρα. Η πλήρης απαξίωση από την κυβέρνηση προς όλους μας». Φωναχτές σκέψεις υπαξιωματικών διαφόρων προελεύσεων (ΑΣΣΥ, ΕΜΘ, ΕΠΟΠ). Οι κυριολεκτικά χαμένοι από το νομοσχέδιο.

«Καλά τώρα, αυτοί εκεί στην κυβέρνηση νομίζουν ότι τρώμε κουτόχορτο; Η κουλτούρα πολέμου και τα φέρετρα που είπε ο υπουργός μας (εννοεί τον Ν. Δένδια) σε ποιους απευθύνονταν; Πρώτα σε εμάς, τους υπαξιωματικούς, και μετά στους συγγενείς μας, τα παιδιά μας, τον λαό. Τι νομίζουν; Οτι θα σκοτωθούμε για τα καμώματα των λίγων με τις μεγάλες τσέπες, που πλακώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα πάρει τα περισσότερα; Για τους ιμπεριαλιστές που ξαναμοιράζουν τον κόσμο; ΟΧΙ». Ψαγμένοι αξιωματικοί. «Πρέπει να ήταν στραταίοι», ψέλλισα.

Λίγο πιο πέρα ξεχώριζε μια ομάδα κοριτσιών. Φρέσκα νεανικά πρόσωπα, με όλη τη ζωή μπροστά τους. Μια γρήγορη ερώτηση πέρασε από το μυαλό μου. Τι γυρεύουν τα κοριτσόπουλα στη συγκέντρωσή μας; Πλησιάζω. Στήνω διακριτικά αυτί. «Κάτσε τώρα, για να καταλάβω. Εθελοντική στράτευση γυναικών και στο μέλλον υποχρεωτική; Και πρότυπο ο στρατός του Ισραήλ, που οι γυναίκες πάνε υποχρεωτικά στον στρατό για 2 χρόνια; Ο στρατός του Ισραήλ είναι δολοφονικός στρατός. Επεμβαίνει σε χώρες της Μέσης Ανατολής. Σκοτώνει αμάχους. Αιματοκυλά λαούς. Γι' αυτό μας ετοιμάζουν; Να γίνουμε θύτες της αμερικανοΝΑΤΟικής πολεμικής μηχανής; ΟΧΙ. Πρέπει να αντιδράσουμε. Να ενημερώσουμε τον κόσμο». Για να είμαι ειλικρινής, εκείνη τη στιγμή ένιωσα τόσο ωραία που δεν μπορούσα να σταματήσω να κρυφακούω. Και ξαφνικά η απάντηση στο ερώτημά μου δόθηκε από τη συνέχεια της συζήτησης που κρυφάκουγα. Τα κοριτσόπουλα ήταν νέες υπαξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού. Συναδέλφισσές μου. Μετά την αποφοίτησή τους από τη ΣΜΥΝ συναντήθηκαν για πρώτη φορά στη συγκέντρωση αυτή. Ολες σε πολεμικά πλοία. Τα είπαν, τα άκουσα.

Τελικά δείχνει τον δρόμο της συνέχειας και της ανάπτυξης του αγώνα με την ομιλία του ο Βασίλης Τσιλιγιάννης, σμήναρχος ε.α., πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων ΣΤΥΑ, του Συντονιστικού Συμβουλίου Συλλόγων Αποφοίτων ΑΣΣΥ ΕΔ και πρόεδρος του Συντονιστικού αγώνα 13 φορέων εν ενεργεία και εν αποστρατεία υπαξιωματικών και αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων, τονίζοντας: «Εχουμε πάρει απόφαση να συνεχίσουμε, και έτσι θα κάνουμε, για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας. Ο αγώνας είναι εδώ, στον δρόμο, και έτσι καταφέραμε να καθυστερήσει το νομοσχέδιο, ξεπερνώντας προκαταλήψεις. Με την κοινωνία μαζί και τα προβλήματά της, όλα αυτά που είναι και δικά μας θέματα, να γίνουν ατζέντα μας, ώστε και τα δικά μας να γίνουν της κοινωνίας. Χαιρετίζω τους φορείς που είναι εδώ δίπλα μας σήμερα, όπως χαιρετίζω και τον αγώνα των αγροτών. Σας καλώ να μείνουμε ενωμένοι, προσηλωμένοι στον αγώνα και την επόμενη μέρα».