ΦΩΤΟ

Την Τετάρτη 19 Νοέμβρη αποχαιρετήσαμε τον κουμπάρο μου, τον σύντροφο ΚΥΡΙΑΚΟ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ που «έφυγε» έτσι ήσυχα και ξαφνικά. Και τώρα ο Κυριάκος δεν μένει πια εδώ, πάει να βρει την συντρόφισσά του ΚΙΚΗ ΜΑΜΩΝΑ, τον Μπάρμπα ΣΤΑΜΑΤΗ τον ΣΚΟΡΔΟ, τον ΜΗΤΣΟ τον ΚΑΖΑΝΤΖΑ που τους αγαπούσε ιδιαίτερα.

Για τη δράση του μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, άλλωστε το Κόμμα σου ξέρει καλά πόσο το τίμησες από όποια θέση και αν σου εμπιστεύτηκε, όπως γνωρίζουν και όσοι σύντροφοι δούλεψαν μαζί του από κοντά.

Ο σύντροφος είχε μια έντονη και ιδιαίτερη προσωπικότητα για την οποία, όσα και αν γράψει κανείς στο χαρτί, δεν θα μπορέσει να αποτυπώσει τα χαρακτηριστικά της και το πιο πιθανό θα είναι να τον αδικήσει.

Αγαπούσε με πάθος τη ζωή και τους ανθρώπους, ιδιαίτερα εκείνους που τα έφερναν βόλτα με δυσκολία, γι' αυτό και ο κόσμος τον αγάπησε από όπου και αν πέρασε, στα Ναυπηγεία, στην Αγία Βαρβάρα, στη Λιβαδειά, στην Ικαρία, στη Σάμο. Η ποντιακή του καταγωγή, ιδιοσυγκρασία και περηφάνια δεν τον άφηναν να εκδηλώσει ανοιχτά τα συναισθήματά του και πολλές φορές κάποιοι μικρόψυχοι να τον παρεξηγούν, χωρίς να μπορούν να διακρίνουν ότι πίσω από το αυστηρό του πρόσωπο κρυβόταν μια πολύ ευαίσθητη φυσιογνωμία. Δεν ασχολιόταν με μικρολεπτομέρειες και ψιλοπροβλήματα. Εμφανιζόταν ξαφνικά και από το πουθενά στα μεγάλα σοβαρά προβλήματα. Ακόμα και όταν η ζωή τον αδίκησε και τον καθήλωσε στο αναπηρικό καροτσάκι, βρήκε τρόπο με το ηλεκτρικό αμαξίδιο, γύρναγε γεμάτος ζωή σε όλους του τους φίλους και αυτό γιατί δεν ήταν φτιαγμένος να μένει στο κλουβί. Ο Κυριάκος πάντα ήταν φευγάτος, ήταν σαν εκείνα τα πουλιά τα άπιαστα που πετούν από κλαδί σε κλαδί.

Για το τι έχουμε ζήσει οι δυο μας από το 1977 και εδώ, θα χρειαζόταν ολόκληρο βιβλίο για να γραφτούν, άλλωστε αυτά δεν αφορούν και δεν ενδιαφέρουν κανέναν, παρά μόνο εσένα και εμένα και από δω και μπρος μόνο εμένα. Θα το έχω βάρος στη συνείδησή μου που δεν σε πήρα στο νησί που τόσες φορές μου είχες ζητήσει να έρθεις, στην αγαπημένη σου Σάμο, βλέπεις φοβήθηκα λαθεμένα ότι θα σου έλειπαν οι γιατροί και τα φάρμακα, αγνόησα, ο ανόητος, ότι εκείνο που σου έλειπε ήταν η παρέα και η δράση. Κουμπάρε μου δυσκολεύομαι να αποδεκτώ την απώλειά σου, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο αριθμός που έχει το όνομά σου στο τηλέφωνό μου, δεν θα χτυπήσει πια. Για μένα θα είναι σαν να ζεις, απλά δεν θες να δεις κανέναν και τριγυρνάς εκεί έξω όπως έκανες πάντα.

Σου υπόσχομαι, ότι όσο ζω δεν θα αφήσω ο χρόνος να ξεθωριάσει τη γλυκιά μορφή σου.

Στέλνω ένα φτωχό 50άρικο στο ΚΚΕ, μέσω ΚΟΒ Μαραθοκάμπου Σάμου, για σένα και για τον κουνιάδο και αδερφό ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΜΠΟΦΙΛΙΟ (φωτ.).

Κανδία Ταξιάρχης

***

ΦΩΤΟ 2

Στη μνήμη της μητέρας μου ΜΑΡΙΑΣ ΠΕΤΡΑΚΗ - ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ και της ξαδέρφης μου ΒΙΚΥΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ, προσφέρω 100 ευρώ στο ΚΚΕ, μέσω ΚΟΒ Αλιβερίου.

Ζαχαρούλα Πετράκη

***

ΦΩΤΟ

Αγαπημένε μας σύντροφε, άριστε φιλόλογε, ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΛΟΒΟΥΛΕ, δίνουμε στο ΚΚΕ σαν συμμετοχή σου για το 22ο Συνέδριο, 500 ευρώ.

Θα σε θυμόμαστε πάντα.

Κ.Κ.Ε.Μ. και Ρούλα Βερβενιώτη

***

ΦΩΤΟ 3

Στη μνήμη των ΦΡΟΣΩΣ ΜΑΜΑΤΣΗ (Ζάραγκα) (φωτ.), ΦΩΤΩΣ ΖΑΡΑΓΚΑ, ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΥΤΛΙΔΗ (φωτ.) και ΝΙΚΗΣ ΓΑΛΑΝΗ (φωτ.), προσφέρω 50 ευρώ στο ΚΚΕ μέσω ΚΟΒ Κουκακίου.

Αλεξάνδρα Κατσουράνη

***

ΦΩΤΟ

Στη μνήμη του πολυαγαπημένου μας συντρόφου και συνδικαλιστή ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΡΔΑΚΗ, για χρόνια μέλους του ΚΚΕ και ταμία του Συνδικάτου Οικοδόμων Ν. Φιλαδέλφειας - Ν. Χαλκηδόνας, που απεβίωσε στις 4-12-2025, η οικογένειά του, προς τιμή του 22ου Συνεδρίου του Κόμματος, προσφέρει 50 ευρώ μέσω ΚΟΒ Εμπόρων.

Πατέρα, σε ευχαριστούμε και συνεχίζουμε τον δρόμο σου.

Τα παιδιά σου, η σύζυγός σου

***

ΦΩΤΟ 4

Στη μνήμη του αδερφού μου ΚΕΦΑΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ (φωτ.) στελέχους του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ, και της Τοπικής Διοίκησης, της γυναίκας μου ΑΡΧΟΝΤΙΑΣ ΓΡΙΒΑ - ΚΕΦΑΛΑ (φωτ.) και των συντρόφων, της ΚΟΒ ΤΑΞΙ, ΠΑΝΤΑΖΗ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΥ (φωτ.), ΚΩΣΤΑ ΠΑΤΣΙΩΤΗ (φωτ.) και ΒΑΣΙΛΗ ΠΕΡΒΟΛΗ προσφέρω 100 ευρώ μέσω ΚΟΒ Ταξί Αττικής για την Οικονομική Εξόρμηση του ΚΚΕ.

Κεφαλας Γιάννης

***

ΦΩΤΟ 5

Στη μνήμη των γονιών και των θείων μας που είχαν όλοι συμμετοχή στο ΕΑΜικό Απελευθερωτικό Κίνημα, στέλνουμε 100 ευρώ στο Κόμμα μας, το ΚΚΕ, που προετοιμάζεται για το 22ο Συνέδριό του, μέσω ΚΟΒ Εκπαιδευτικών Κεφαλονιάς.

Οι ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΝΙΟΧΩΡΙΤΗΣ (στέλεχος του ΚΚΕ) και ΝΙΚΟΣ ΜΑΤΙΑΤΟΣ, υπήρξαν αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, καταδικασμένοι σε πολυετείς φυλακίσεις και οι αδελφές ΑΜΑΛΙΑ ΜΑΤΙΑΤΟΥ - ΝΙΟΧΩΡΙΤΗ, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΑΤΙΑΤΟΥ - ΠΕΝΤΟΓΑΛΟΥ και ΡΑΛΛΟΥ ΜΑΤΙΑΤΟΥ - ΤΣΙΤΣΟΥ, προσέφεραν στον αγώνα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ και έμειναν μέχρι το τέλος της ζωής τους πιστές στα ιδανικά του κομμουνισμού.

Τα παιδιά τους, Πάνος Ματιάτος, Διονυσία Ματιάτου, Μαριάνθη Αγραφιώτη, Διονυσία Πεντογάλου.

***

ΦΩΤΟ 2

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΙΑΠΠΗΣ του Νικολάου και της Χρυσάνθης - ΦΡΙΞΟΣ γεννήθηκε το 1918 στη Ματαράγκα Καρδίτσας. Τέλειωσε την υποχρεωτική εκπαίδευση στο σχολείο του χωριού και οι δύσκολες συνθήκες της εποχής δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει περαιτέρω. Από τη μικρή ηλικία ολημερίς στις αγροτικές δουλειές με τα αδέλφια του για να συντηρήσουν την πολυμελή οικογένειά τους. Μετά ήλθε ο πόλεμος.

Στην περίοδο του Ελληνοϊταλικού πολέμου υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία. Στις μέρες της Κατοχής όντας μέλος του ΚΚΕ μέσω των ΕΑΜικών οργανώσεων πήρε μέρος σε πολλές κινητοποιήσεις κατά των Γερμανών και Ιταλών κατακτητών. Με την εμφάνιση των πρώτων αντάρτικων ομάδων προσχώρησε στις γραμμές του ΕΛΑΣ έχοντας συμμετοχή σε πολλές μάχες. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στη μάχη του Ζάρκο-Μαρι στις 14 Σεπτεμβρίου του 1944, όταν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ εξουδετέρωσαν γερμανική αυτοκινητοπομπή που κατευθυνόταν προς τη Λάρισα από τα Τρίκαλα και αργότερα στον αφοπλισμό των Ιταλών στρατιωτών.

Το ανώμαλο καθεστώς της μεταβαρκιζιανής περιόδου τον καταδίωξε και αναγκάστηκε στις 15/5/1946 να πάρει τον δρόμο του βουνού στελεχώνοντας τις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού. Αρχικά δραστηριοποιήθηκε στην ομάδα του Βάλτου. Αργότερα Διοικητής Λόχου στην 138η Ταξιαρχία της 1ης Μεραρχίας του ΔΣΕ, φέρων το ψευδώνυμο «Φρίξος». Τον διέκρινε συλλογικό πνεύμα, ήταν αποφασιστικός, τολμηρός στις αποφάσεις, με απόλυτη πολλές φορές περιφρόνηση του κινδύνου, προσόντα που αναγνωρίστηκαν απ' το σύνολο των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού.

Ηταν επικεφαλής της επιχείρησης για την ανατίναξη της αμαξοστοιχίας στη γραμμή Καρδίτσα - Καλαμπάκα την 7/11/48. Το τρένο απ' την έκρηξη καταστράφηκε, στη μάχη όμως που ακολούθησε κοντά στο Φανάρι Καρδίτσας πολεμώντας στην πρώτη γραμμή τραυματίστηκε σοβαρά. Μεταφέρθηκε μέσα απ' την ελώδη περιοχή στον αυχένα της Νευρόπολης. Λίγες μέρες αργότερα ο Φρίξος, ο σταυραετός των Αγράφων, δίπλωσε τα φτερά του. Το μολυσμένο τραύμα λόγω των περιορισμένων υγειονομικών δυνατοτήτων δεν μπόρεσε να αντιμετωπιστεί και μέσα σ' έναν ατέλειωτο θρήνο των συμμαχητών του έσβησε πρόωρα, παίρνοντας το μακρύ ανηφόρι του ουρανού. Οι αγκαλιές των συμμαχητών του άδειασαν, στις απόκρημνες βουνοκορφές δεν θα μέναν πλέον τα ίχνη του. Το «Επέσατε θύματα» συνόδευσε τη σορό του ως ύστατος αποχαιρετισμός. Το άψυχο σώμα του δεν θάφτηκε σε κάποιο κοιμητήριο, εκεί που τελειώνουν οι μέρες και τα έργα των ανθρώπων. Ετσι ο Φρίξος αναπαύεται μέχρι σήμερα στους πρόποδες των Αγράφων.

Με το Διάταγμα της 7/5/1949 της Προσωρινής Κυβέρνησης του βουνού, ο Ταγματάρχης πλέον του πεζικού θεωρείται τιμημένος νεκρός.

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΙΑΠΠΗΣ του Νικολάου και της Χρυσάνθης γεννήθηκε το 1920 στη Ματαράγκα Καρδίτσας. Μετά την ολοκλήρωση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στο σχολείο του χωριού, τα δύσκολα εκείνα χρόνια βίωσε τις δυσκολίες της ελληνικής υπαίθρου, που είχε κατακλυσθεί απ' τα κύματα των Μικρασιατών προσφύγων απ' τις αντικρινές στεριές. Συμμετείχε στις αγροτικές δουλειές με τους γονείς του και τα αδέλφια του, αφού άλλη διέξοδος τότε δεν υπήρχε.

Στην περίοδο της ξενικής κατοχής υπήρξε μέλος της ΕΠΟΝ και του 1/38 Συντάγματος του ΕΛΑΣ συμμετέχοντας ενεργά στον Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Για τη συμμετοχή του στην αντίσταση πλήρωσε βαρύ τίμημα. Στη μεταβαρκιζιανή περίοδο άρχισαν οι διώξεις. Βασανίστηκε επανειλημμένα απ' τις παρακρατικές ομάδες για την αντιστασιακή του δράση. Υπηρετώντας τη θητεία του στον κυβερνητικό στρατό ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα για τις πεποιθήσεις του. Στις μέρες της θητείας βίωσε σωρεία προσβολών και ταπεινώσεων.

Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες απέδρασε και κατατάχτηκε στον ΔΣΕ, στο αρχηγείο των Αγράφων. Στις 19/8/1947 εκτελώντας αποστολή απ' τον Ολυμπο στον Δομοκό πέρασε απ' το χωριό του. Εγινε αντιληπτός αφού προηγουμένως προδόθηκε. Κυνηγημένος στην προσπάθειά του να διαφύγει από τον εσμό των παρακρατικών και τις δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού, βρέθηκε κυκλωμένος λίγα χιλιόμετρα μακριά απ' το σπίτι του. Αρνούμενος να παραδοθεί, αφού εξάντλησε τα πυρομαχικά του, πέταξε ελεύθερος για τις λαγκαδιές του παραδείσου.

Οι ομάδες των παρακρατικών πανηγυρίζοντας έστησαν χορό, ο ουρανός σκοτείνιασε, το σώμα του νεκρού αντάρτη ήδη αποκεφαλισμένο. Το κεφάλι του κρεμάστηκε στο τανκ ως λάφυρο και μεταφέρθηκε στο σπίτι της χαροκαμένης μάνας, που παραμιλώντας, έτρεχε στις ρούγες των σπιτιών ζητώντας βοήθεια, που αλίμονο όμως δεν ερχόταν από πουθενά. Το σώμα του παρέμεινε για λίγες μέρες άταφο μετά την άρνηση του ιερατείου της εποχής να του προσφέρει κηδεία. Θάφτηκε τελικά μετά από πολλές προσπάθειες στο νεκροταφείο του χωριού.

Με διάταγμα της 28-6-48 της Κυβέρνησης του Βουνού ο Ανθυπολοχαγός του πεζικού θεωρείται τιμημένος νεκρός.

Στη μνήμη τους, οι συγγενείς Σταύρος και Νίκος Λιάππης προσφέρουν 200 ευρώ.

***

Στη μνήμη του πατέρα μας και παππού ΣΑΡΙΔΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ από το Δροσάτο Κιλκίς, ο οποίος εκτελέστηκε στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά από τα φασιστοειδή, ο γιος του Κωνσταντίνος Σαρίδης, προσφέρει με την οικογένειά του μέσω ΚΟΒ Υπαίθρου Κιλκίς 50 ευρώ στο ΚΚΕ για την Οικονομική Εξόρμηση.

***

ΦΩΤΟ

Ενόψει και του επικείμενου 22ου Συνεδρίου, μια μικρή συμβολική οικονομική συνεισφορά προς το ΚΚΕ, στη μνήμη των ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥΔΗ (φωτ.), εκτελεσθέντα την 1η Μάη 1944 στο Σκοπευτήριο Καισαριανής και του γιου του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥΔΗ.

Οι οικογένειες Παναγιώτη Κυριακούδη και Δημήτρη Κούκου.