Παρασκευή 19 Οχτώβρη 2018
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 8
ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ
ΤΕ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ
Τίμησε τον ΕΛΑΣ και τον Αρη Βελουχιώτη στην επέτειο Απελευθέρωσης της Λαμίας

Αποσπάσματα από την ομιλία του Κ. Μπάτσικα, μέλους της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ, στην εκδήλωση, όπου παραβρέθηκε αντιπροσωπεία της ΚΕ, με επικεφαλής τον Δ. Κουτσούμπα

Στη «σκιά» του επιβλητικού ανδριάντα του έφιππου Αρη Βελουχιώτη, στην πλατεία Λαού της Λαμίας, εργαζόμενοι της πόλης, νέοι και μεγαλύτεροι, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της ΤΕ Φθιώτιδας του ΚΚΕ, τίμησαν χτες βράδυ την επέτειο Απελευθέρωσης της πόλης από τους Γερμανούς κατακτητές στις 18 Οκτώβρη του 1944, που φέρει τη σφραγίδα του ΕΛΑΣ και του πρωτοκαπετάνιου του.

Κάτω από τις κόκκινες σημαίες του Κόμματος, με συνθήματα για τον έναν αιώνα αγώνων και θυσιών του ΚΚΕ, για την εποποιία του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, οι συγκεντρωμένοι διατράνωσαν τη δέσμευσή τους απέναντι στην αγωνιστική κληρονομιά τους, απέναντι στους κομμουνιστές ήρωες που έπεσαν στον αγώνα για τα δίκια του λαού κόντρα στους δυνάστες του.

Στη συγκέντρωση παραβρέθηκε αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον ΓΓ, Δημήτρη Κουτσούμπα.

Στεφάνια στο μνημείο του Αρη Βελουχιώτη κατέθεσαν ο Δ. Κουτσούμπας εκ μέρους του ΚΚΕ, αντιπροσωπεία της ΚΝΕ και της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ.

Στη συγκέντρωση χαιρετισμό απηύθυναν ο Δ. Αλεξόπουλος, Γραμματέας του ΤΣ Φθιώτιδας της ΚΝΕ, και ο Χρ. Φουσέκης, πρόεδρος του παραρτήματος ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ.

Την κεντρική ομιλία έκανε ο Κώστας Μπάτσικας, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ. Ακολουθούν αποσπάσματα από την ομιλία.

***

Ο Κ. Μπάτσικας
Ο Κ. Μπάτσικας
Στις 18 Οκτώβρη του '44, δυνάμεις του ΕΛΑΣ, του ΕΑΜ με επικεφαλής τον πρωτοκαπετάνιο Αρη Βελουχιώτη κατέκλυσαν την πλατεία Ελευθερίας απελευθερώνοντας τη Λαμία. (...)

Η απελευθέρωση ήταν έργο μιας τιτάνιας προσπάθειας του λαού μας, που ήταν αποφασισμένος να σώσει τον εαυτό του και τον τόπο του χωρίς να κάνει σκόντο στις θυσίες που απαιτούσε αυτός ο αγώνας, που αποφάσισε να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής των εξελίξεων, που απέρριψε τα κηρύγματα της υποταγής και έκανε αυτό που φαινόταν αδύνατο δυνατό.

Το έπος όμως της ΕΑΜικής Αντίστασης γράφτηκε γιατί εμπνευστής, οργανωτής, καθοδηγητής και αιμοδότης ήταν το ΚΚΕ, το οποίο κατάφερε να ανασυγκροτηθεί από τα χτυπήματα της Μεταξικής δικτατορίας και την παράδοση στους κατακτητές από την αστική τάξη εκατοντάδων μελών και στελεχών που ήταν στις φυλακές και τις εξορίες, ενώ ζητούσαν να πάνε στο μέτωπο για να πολεμήσουν τους κατακτητές. (...)

Αξιο τέκνο του ΚΚΕ

Για τη ζωή και τους αγώνες του Αρη έχουν γράψει πολλοί συμπολεμιστές του, φίλοι και αντίπαλοι, αλλά και θανάσιμοι εχθροί του που τρομάζουν ακόμα στο φάντασμά του. Παρότι πέρασαν 73 χρόνια από τον τραγικό θάνατό του, βρίσκεται συχνά στην επικαιρότητα, συζητιέται ποιος ήταν ο Αρης σαν άνθρωπος, σαν πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, σαν λαϊκός ηγέτης, η σχέση του με το ΚΚΕ.

Στεφάνι εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ κατέθεσε ο Δ. Κουτσούμπας
Στεφάνι εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ κατέθεσε ο Δ. Κουτσούμπας
Από ορισμένα βιογραφικά στοιχεία του, θα παραθέσουμε αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί όσο μελάνι και να χαλάσουν οι κονδυλοφόροι της αστικής προπαγάνδας και του οπορτουνισμού: Οτι ο Αρης ήταν ένα άξιο παιδί του ΚΚΕ, που ενστερνίστηκε την πρωτοπόρα θεωρία του Μαρξισμού - Λενινισμού, ανδρώθηκε και αναδείχθηκε σε κορυφαία στρατιωτική και πολιτική φυσιογνωμία σαν μέλος και στέλεχος του ΚΚΕ.

Ο Αρης, ακόμα και στις δύσκολες και τραγικές στιγμές της ζωής του, δεν καταφέρθηκε ενάντια στο ΚΚΕ. Στις 11 Μάρτη του '45, σε ομιλία του στο χωριό Αγ. Τριάδα Ευρυτανίας, τόνιζε:

«Θα ήταν ανοησία να νομίζει κανείς ότι εγώ είναι δυνατό να βαδίσω ενάντια στο Κόμμα, να το σώσω από τον γκρεμό θέλω.

Το Κόμμα γνωρίζει τι κάνω, βρίσκομαι σε συνεχή επαφή με την καθοδήγηση του Κόμματος και οι κινήσεις μου θα είναι τέτοιες που θα δοθεί και ο χρόνος και η δυνατότητα στο Κόμμα να πάρει όλα τα μέτρα που θα απαιτήσει μια αλλαγή της πολιτικής του». (...)

Ο Αρης γεννήθηκε το 1905 στη Λαμία. Το πραγματικό του όνομα ήταν Θανάσης Κλάρας.

Η αντίθεσή του με το καπιταλιστικό κατεστημένο εκδηλώθηκε από τα μαθητικά του ακόμα χρόνια. Σπουδαστής κατόπιν στη Μέση Γεωπονική Σχολή Λάρισας, αναπτύσσει έντονη επαναστατική δράση. Αποβάλλεται πριν τελειώσει.

Καταφεύγει στην Αθήνα, όπου εργάζεται σε έργα οδοποιίας. Εδώ συνδέεται με το κίνημα των εργατών. Για τη δράση του διώχνεται και εξορίζεται.

Μετά την απόλυσή του, αφιερώνεται ολοκληρωτικά στη δουλειά της ΟΚΝΕ και του ΚΚΕ σαν στέλεχος. Πολλά χρόνια ήταν συντάκτης στη «Νεολαία» και στον «Ριζοσπάστη». Υπηρέτησε τη θητεία του στον στρατό με το βαθμό του λοχία. Στάλθηκε και στη σχολή αξιωματικών. Αλλά πριν τελειώσει βρέθηκε κρατούμενος στο Καλπάκι, όπου συγκέντρωναν τους κομμουνιστές φαντάρους.

Πιάστηκε κατοπινά από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και κλείστηκε φυλακή στην Κέρκυρα. Με την κήρυξη του ιταλοελληνικού πολέμου, πολέμησε τους εισβολείς με το βαθμό του λοχία πυροβολικού.

Η άλλη φάση της ζωής και των αγώνων του Αρη ξεκινάει από τις πρώτες κιόλας μέρες της Κατοχής. Παίρνει επαφή με την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Το Νοέμβρη του '41 στέλνεται από την ΚΕ του ΚΚΕ στη Ρούμελη, να εξετάσει τις δυνατότητες δημιουργίας αντάρτικου. Η έκθεση που υπέβαλε εγκρίθηκε.

Το Μάη του 1942, με λίγους αντάρτες ξεκινάει από τη Σπερχειάδα (Καλύβα Στεφανή) για το βουνό. Με την ένοπλη ομάδα του, σαν Αρης Βελουχιώτης, μπαίνει στο χωριό Δομνίστα Ευρυτανίας. Είναι η πρώτη δημόσια εμφάνιση του ΕΛΑΣ. Από κει και μετά, το αντάρτικο πήρε να φουντώνει σε όλη τη χώρα. (...)

Από τα σπλάχνα του ΚΚΕ, του ΕΛΑΣ, του απελευθερωτικού κινήματος της χώρας, γεννήθηκε η μορφή του Αρη. Η Ιστορία κατέγραψε τη μια μετά την άλλη τις νίκες και με την προσωπική συμβολή του Αρη. (...)

Στις 2 του Μάη του 1943, ο Αρης τοποθετείται καπετάνιος του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, με στρατιωτικό αρχηγό τον δοξασμένο στρατηγό Σαράφη και αντιπρόσωπο του ΕΑΜ τον Αντρέα Τζήμα (Σαμαρινιώτη). (...)

Ακαταμάχητο όπλο η μελέτη της Ιστορίας μας

Ο Αρης ήταν μια πολυσύνθετη προσωπικότητα. Σ' αυτό συμφωνούν όλοι οι μελετητές της ζωής και των αγώνων του. (...)

Η πλευρά του πολιτικού ηγέτη προσφέρει και σήμερα επίκαιρα διδάγματα. Ο Αρης ήταν κομμουνιστής. Κοσμοθεωρία του ο Μαρξισμός - Λενινισμός. Απ' αυτό πήγαζε και το οξυμένο ταξικό του αισθητήριο, η ακατάβλητη πίστη του στο δίκιο του λαού και η πολιτική διορατικότητα που τον χαρακτήριζε, αν και δεν ήταν ούτε ο ίδιος απαλλαγμένος από τις δυσκολίες διαμόρφωσης ολοκληρωμένης και απαλλαγμένης από αυταπάτες και λάθη σωστής στρατηγικής γραμμής, όπως και το διεθνές αλλά και το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα.

Ο Αρης, όπως και ο Νίκος Ζαχαριάδης, είχε έγκαιρα επισημάνει τον ρόλο των Αγγλων. Των «συμμάχων» του ΕΑΜ την περίοδο της Κατοχής, από τη μια, και των μελλοντικών κατακτητών, από την άλλη. Βέβαια, ο Αρης λαθεμένα αντιλαμβανόταν αυτόν τον διαχωρισμό, αφού στην πραγματικότητα ίδιος ήταν και πριν και μετά ο ρόλος της αστικής τάξης της Αγγλίας, συνολικά του βρετανικού ιμπεριαλισμού. (...)

Είναι χαρακτηριστικό να θυμίσουμε πώς κατέληγε στην ομιλία του στη Λαμία, τη μέρα της Απελευθέρωσης από το γερμανικό φασισμό το 1944, όταν ακόμα δεν είχε συνειδητοποιηθεί τι θα ακολουθούσε. Είπε λοιπόν ο Αρης:

«Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ υποσχέθηκαν στο λαό την πάλη ενάντια στον κατακτητή και την απελευθέρωση της χώρας μας. Αυτές τις υποσχέσεις τις τηρήσαμε... Μα εμείς υποσχεθήκαμε στο λαό και κάτι άλλο: Οτι δεν θ' αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: Τη λαοκρατία. Για αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεσή μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας τη ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος... Αν αυτά δεν εκτελεστούν, τότε σας υποσχόμαστε ότι πάλι θα ξαναβγούμε στο βουνό...».

Σήμερα, σε μια απόσταση 70 χρόνων πλέον, μπορούμε να διαβεβαιώσουμε ότι ο ένοπλος αγώνας που υποστήριζε ο Αρης, ήταν μια αναγκαιότητα της όξυνσης της ταξικής πάλης, όπως διαμορφώθηκε το 1944. Αυτή η αναγκαιότητα έδωσε τον ΔΣΕ το 1946, όχι όμως με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις, όπως θα ήταν εάν δεν είχαν προηγηθεί τα λάθη των Συμφωνιών του Λιβάνου, της Καζέρτας και όχι μόνο της Βάρκιζας. Λάθη τα οποία δεν συνειδητοποίησε στο σύνολό τους έγκαιρα ούτε ο Αρης ούτε συλλογικά το Κόμμα.

Ωστόσο, θα ήταν πολύ περισσότερο σημαντική η συμβολή του Αρη, εάν πειθαρχώντας σε εκείνη την απόφαση του Κόμματος και ταυτόχρονα παλεύοντας μέσα από τις γραμμές του, για να γίνει κυρίαρχη η άποψή του, παλεύοντάς την, σε ένα χρόνο, το 1946, έθετε στην υπηρεσία του ΔΣΕ τις τεράστιες οργανωτικές, στρατιωτικές ικανότητες που είχε, τη μεγάλη πείρα του από τον ένοπλο αγώνα ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ (...).

Αξιοποιώντας, φίλοι και σύντροφοι, αρχειακό υλικό, νέα στοιχεία που προέκυψαν στην πορεία της έρευνας, η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Κόμματος του 2018, που συζήτησε και ενέκρινε το Δοκίμιο Ιστορίας της περιόδου 1918-1949, καταλήγει και την παρακάτω Απόφαση όσον αφορά τον Αρη Βελουχιώτη (...):

«Στο διάστημα που πέρασε από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του 2011, η όλη διαδικασία για τη συγγραφή του Α' Τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας, ιδιαίτερα της περιόδου 1939 - 1949, έδωσε τη δυνατότητα μεγαλύτερης εμβάθυνσης στη δράση και την κατάσταση του ΚΚΕ στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μελετήθηκαν παραπέρα η λειτουργία του Κόμματος και η σχέση του με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης.

Τεκμηριώνεται το συμπέρασμα ότι η συλλογική λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων (ΠΓ και ΚΕ) ήταν ανεπαρκής, με ανάλογη επίδραση σε όλη τη δομή του ΚΚΕ. Αυτή η ανεπάρκεια εκφράστηκε ακόμα περισσότερο στο διάστημα της Απελευθέρωσης και τον Δεκέμβρη του 1944, έως την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, περίοδο κατά την οποία παραγκωνίστηκε ταυτόχρονα το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ.

Η υποβάθμιση της συλλογικής λειτουργίας του ΠΓ και της ΚΕ συνεχίστηκε και μετά από την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, ενώ εκφράστηκε χαρακτηριστικά και στον τρόπο αντιμετώπισης του Αρη Βελουχιώτη από το ΠΓ. Δίχως να δικαιώνεται η απειθαρχία του, συνάγεται ότι η διαρρηγμένη συλλογική λειτουργία όχι μόνο δεν προσέφερε στον Αρη, καθώς και σε χιλιάδες άλλα κομματικά μέλη, πεδίο για μια ουσιαστική συζήτηση, αλλά και τροφοδοτούσε εξ αντικειμένου φυγόκεντρες κινήσεις, που βεβαίως είχαν πολιτική βάση. Προκάλεσε τη μαζική αντίδραση των μελών του Κόμματος και ΕΛΑΣιτών στη Συμφωνία της Βάρκιζας, που γρήγορα ανατράπηκε από τη ζωή.

Τα παραπάνω ενισχύουν το σκεπτικό ότι η μη κομματική αποκατάσταση του Αρη Βελουχιώτη δεν εναρμονίζεται με την πολιτική του αποκατάσταση που έγινε το 2011.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ αποφασίζει να αποκατασταθεί ολόπλευρα ο Αρης Βελουχιώτης».

Μπορούμε να σηκώσουμε τη βαριά κληρονομιά μας

Νιώθουμε μεγάλη τιμή και υπερηφάνεια και ιδιαίτερα βαριά στους ώμους μας την κληρονομιά, συμπληρώνοντας φέτος το Κόμμα μας τα 100 χρόνια ζωής και ηρωικής δράσης, το μόνο που έχει να καταθέσει στο πλάι του λαού μας είναι αγώνες και θυσίες. (...)

Νιώθουμε ικανοποίηση γιατί μέσα από μια δύσκολη και κοπιαστική συλλογική προσπάθεια, καταφέραμε να μελετήσουμε, να βγάλουμε συμπεράσματα από την Ιστορία του Κόμματός μας και ιδιαίτερα από την ίδρυσή του μέχρι το 1949, υλοποιώντας τη δέσμευση του Συνεδρίου του Κόμματος. (...)

Το Πρόγραμμά μας, τα συμπεράσματα από την Ιστορία μας, τις αιτίες της αντεπανάστασης, είναι τα σύγχρονα και ακαταμάχητα όπλα μας στον αγώνα για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, το σοσιαλισμό - κομμουνισμό. (...)

Μπορούμε επάξια να σηκώσουμε το βάρος της κληρονομιάς των ηρώων μας, της 100χρονης Ιστορίας του τιμημένου Κόμματός μας, δίνοντας όλες μας τις δυνάμεις για να απαλλαγεί οριστικά η εργατική τάξη και ο λαός μας από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Δίνουμε τη μάχη για την ολόπλευρη ισχυροποίηση του Κόμματος ΠΑΝΤΟΥ.

Να ριζώσει στους χώρους δουλειάς, στα εργοστάσια, στις λαϊκές γειτονιές και τα χωριά.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ στους αγωνιστές της ΕΑΜικής Αντίστασης, του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, της ΟΠΛΑ, του ΔΣΕ, αλλά και των κατοπινών δύσκολων χρόνων.

ΓΡΑΨΑΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ - ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!


Κορυφή σελίδας
Ο καθημερινός ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 1 ευρώ