Ολο το προηγούμενο διάστημα, ιδιαίτερα με τις Αποφάσεις του Κόμματος (π.χ. για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για την ιδεολογική δουλειά κ.λπ.) και τη συζήτηση πάνω σ' αυτές, με τις ίδιες τις Θέσεις του Συνεδρίου και τις μάχες που έχουμε δώσει ως Κόμμα και ΚΝΕ, αποτελεί παρακαταθήκη οδεύοντας προς το 22ο Συνέδριο. Παρακαταθήκη για το πώς θα μπορέσουμε να συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις σ' αυτό που θέτει ο τίτλος του 2ου κεφαλαίου των Θέσεων: Για ένα Κομμουνιστικό Κόμμα ικανό ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά να ηγηθεί της εργατικής - λαϊκής πάλης για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Με βάση τα παραπάνω, είναι κρίσιμα τα ζητήματα που αφορούν την ολόπλευρη στήριξη του Κόμματος προς την ΚΝΕ, την ίδια τη λειτουργία και δράση των ΚΟΒ και πώς αυτή δίνει ώθηση στη συνολικότερη δουλειά μας, στον κοινό βηματισμό Κόμματος - ΚΝΕ. Οπως τίθεται σε πολλά σημεία των Θέσεων, οι εξελίξεις είναι σύνθετες και σήμερα είναι ανάγκη να σκεφτούμε πώς η καθημερινή πάλη που διεξάγουμε καταφέρνουμε να «δένεται» με την επαναστατική προοπτική, τον ίδιο τον σκοπό του Κόμματος, ως Κόμμα παντός καιρού.

Ενα βασικό ζήτημα είναι το πώς η ίδια η ΚΟΒ, με τη συζήτηση και τον σχεδιασμό της, έχει καλή και ουσιαστική επαφή με τους νεότερους συντρόφους (τόσο των μαθητικών όσο και των εδαφικών ΟΒ), όπου η πείρα, η ηλικιακή και κομματική, είναι σαφώς μικρότερη και ορισμένα ζητήματα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως δεδομένα. Πιο συγκεκριμένα, η ιδεολογική - πολιτική στήριξη στη δουλειά της ΚΝΕ δεν πρέπει να περιορίζεται στην παρέμβαση του Κόμματος σε μια συνεδρίαση της ΟΒ. Απαιτείται εξειδικευμένα, με μέριμνα για τη στήριξη των καθοδηγητών της ΚΝΕ στον εκάστοτε χώρο ευθύνης, σε επίπεδο συχνών και ουσιαστικών συνεργασιών, να ελέγχουν τι απασχολεί τους ίδιους τους συντρόφους, τι συναντούν από τον περίγυρό τους, τι τους δυσκόλεψε ή τι τους βοήθησε. Αυτό θα συμβάλλει ώστε να είναι πιο στοχευμένη η ίδια η συζήτηση της ΟΒ, οι πρωτοβουλίες που αυτή θα παίρνει, θα δένονται οι ίδιοι οι νεότεροι σύντροφοι με την ΚΟΒ.

Για παράδειγμα, η μέριμνα για την πλούσια εσωργανωτική συζήτηση στα Οργανα με πνεύμα πρωτοβουλίας (π.χ. συζητήσεις πάνω σε ζητήματα Ιστορίας, όπως τα Μπλόκα, ή η συζήτηση με αυτοτέλεια για το ζήτημα των πλειστηριασμών) είναι όρος για το ανέβασμα της καλλιέργειας του διαβάσματος, της κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης, του ατσαλώματος, ώστε και οι ίδιοι οι νεότεροι σύντροφοι να αποκτούν δύναμη απ' την υπεροχή των θέσεών μας, τη λαμπρή Ιστορία του ΚΚΕ. Είναι προϋπόθεση για να αναπτύσσουν πρωτοπόρα δράση, να βγαίνουν μπροστά για κάθε μικρό και μεγάλο ζήτημα.

Οποτε δουλέψαμε έτσι ως Κόμμα και ΚΝΕ είχε θετικό αντίκτυπο στη δουλειά μας, σύντροφοι ήρθαν για πρώτη φορά σε επαφή με ζητήματα όπως τι είναι ο συσχετισμός δυνάμεων, αν υπάρχει σήμερα ταξική πάλη, λύσιμο αποριών για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κ.λπ. Από καλύτερη θέση άνοιγαν τα θέματα αυτά στην παρέα τους, στον περίγυρο της ΟΒ. Αντίστοιχα, ένας τέτοιος τρόπος δουλειάς κοινού βηματισμού Κόμματος - ΚΝΕ δημιούργησε καλύτερες προϋποθέσεις π.χ. μπροστά στα Ωνάσεια Σχολεία, όπου άνοιξε δρόμους για την επαφή με ευρύτερο κόσμο, τη διεύρυνση του περίγυρου της ΟΒ και το χτίσιμο δεσμών με παιδιά από κει.

Επίσης, το ζήτημα της αξιοποίησης του «Ριζοσπάστη» δεν πρέπει να εξαντλείται στη συμμετοχή στην κυριακάτικη εξόρμηση, που συχνά και αυτό πολλές φορές λείπει. Χρειάζεται σχέδιο τέτοιο που η ΚΟΒ με τη βοήθεια των ΚΝίτικων καθοδηγητών θα σχεδιάζει με χαρτί και μολύβι πού θα πάνε, θα εξαντλούν περιθώρια, όπως στη γνωριμία με οικογένειες με παιδιά όπου μπορούν και οι νεότεροι σύντροφοι να αποκτήσουν επαφές. Αυτό θα εμπλουτίζει τον περίγυρο της ΟΒ με νέες περιπτώσεις, ξεφεύγοντας από αυτό που συχνά αποτυπώνουν και ορισμένοι δείκτες, όπως αυτός της διακίνησης του «Οδηγητή», να φτάνουμε πολλές φορές μόνο στους στενούς μας, όχι με τα μάτια στραμμένα στους πολλούς, στη γειτονιά, στο σχολείο, στους νέους που μας ενδιαφέρουν κοινωνικοταξικά. Ετσι, θα διαπαιδαγωγούνται στη δουλειά αυτή ιδιαίτερα τα κομματικά μέλη που είναι χρεωμένα στη δουλειά της ΚΝΕ, θα ωριμάζουν, το ίδιο το σχέδιο θα είναι πιο στοχευμένο στο τι ακουμπά στους νέους της περιοχής, πώς εκφράζεται η ίδια η αντιλαϊκή πολιτική ανά περιοχή. Αρα, θα γινόμαστε καλύτεροι όχι απλά στο να ακούμε ή να μαζεύουμε τι λέει η νεολαία, αλλά στο να αναπτύσσουμε ριζοσπαστικό σχέδιο που θα την αγκαλιάζει, θα διαφωτίζει, θα εμπνέει.

Συνεπώς, η ολόπλευρη καθοδήγηση και στήριξη του Κόμματος προς την ΚΝΕ, βασικό αιμοδότη του, γύρω από τα παραπάνω ζητήματα, με επίκεντρο το Κόμμα, μπορεί να συμβάλει ώστε να μη μετράμε καθημερινά αθροίσματα δράσεων, συχνά σαν ένα παράλληλο σχέδιο με κοινό σκοπό. Θα βοηθάει στο να κατανοείται η συνθετότητα των εξελίξεων, όχι για να τις παρακολουθούμε ή να ενημερώνουμε απλά και μόνο τον κόσμο γι' αυτές, αλλά φωτίζοντας το γιατί σήμερα (εποχή Τεχνητής Νοημοσύνης, ανάπτυξης τεχνολογίας κ.λπ.) βλέπουμε πως δεν ζούμε όπως θα μπορούσαμε να ζούμε, τι φταίει, τι μπαίνει εμπόδιο, που είναι ο ίδιος ο εκμεταλλευτικός χαρακτήρας του σημερινού συστήματος, που η κινητήρια δύναμή του είναι το καπιταλιστικό κέρδος. Θα γινόμαστε πιο ικανοί να αναδεικνύουμε την προοπτική της διεξόδου, τι κίνημα χρειάζεται σήμερα, το γιατί παλεύει το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας, του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή, η γενοκτονία σε βάρος του παλαιστινιακού λαού αλλά και η ηρωική του αντίσταση, καθιστούν επιτακτικό τον προβληματισμό σχετικά με την πολιτική του Κόμματος όσον αφορά την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους. Αναφέρομαι στη θέση για τα δύο κράτη με αναγνώριση των συνόρων του 1967. Η δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στη Δυτική Οχθη και στη Λωρίδα της Γάζας, σε εδάφη δηλαδή που μέχρι το 1967 ανήκαν αντίστοιχα στην Ιορδανία και στην Αίγυπτο, σημαίνει αποδοχή της ισραηλινής κατοχής της Παλαιστίνης και της εκδίωξης του παλαιστινιακού λαού από την πατρίδα του. Η Παλαιστίνη είναι το σημερινό Ισραήλ και το σύνθημα «Ελεύθερη Παλαιστίνη» δεν έχει κανένα νόημα όταν αναγνωρίζονται τα σημερινά σύνορα του Ισραήλ. Αλλωστε, η βιωσιμότητα ενός κράτους που θα αποτελείται από δύο τμήματα χωρίς γεωγραφική συνέχεια, όταν μάλιστα ανάμεσά τους παρεμβάλλεται το Ισραήλ, είναι κάτι περισσότερο από επισφαλής. Η θέση για τα δύο κράτη, άσχετα αν την αποδέχονται τα παλαιστινιακά αστικά κόμματα, δεν είναι μόνο απαράδεκτη υποχώρηση, αλλά δεν είναι και βιώσιμη. Η θέση του ΚΚΕ πρέπει να είναι σαφής και κατηγορηματική: Ενα παλαιστινιακό κράτος με επικεφαλής την εργατική τάξη. Και επειδή φυσικά κάποιοι θα θέσουν το ερώτημα για το μέλλον του «λαού» του Ισραήλ, η απάντηση είναι απλή. Δεν υπάρχει λαός, υπάρχουν έποικοι οι οποίοι διαχρονικά αρπάζουν την παλαιστινιακή γη, σήμερα στη Δυτική Οχθη, τις προηγούμενες δεκαετίες στην υπόλοιπη Παλαιστίνη. Ολοι οι πολίτες αυτού του κράτους, άνδρες και γυναίκες, υπηρέτησαν στον στρατό, είναι δηλαδή συνένοχοι σε όλα τα εγκλήματα πολέμου που έχουν διαπραχθεί διαχρονικά από το κράτος - δολοφόνο. Οι δημοσκοπήσεις που γίνονται δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτού του «λαού», σχεδόν το σύνολό του, θεωρούν ότι στη Γάζα δεν χρησιμοποιήθηκε επαρκής βία! Απαιτούν δηλαδή ένταση της γενοκτονίας! Αν κάποιοι από αυτούς θελήσουν να ζήσουν σε ένα μελλοντικό παλαιστινιακό σοσιαλιστικό κράτος, υπόθεση απίθανη, ας μείνουν. Οι υπόλοιποι να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Και επειδή ορισμένοι κάνουν παραλληλισμούς με τη ναζιστική Γερμανία και αναρωτιούνται αν θα έπρεπε και ο γερμανικός λαός να θεωρείται υπεύθυνος στο σύνολό του για τα εγκλήματα του ναζισμού, πρέπει κάποιος να θυμίσει σε όλους αυτούς ότι οι Γερμανοί δεν ήταν έποικοι στη Γερμανία... Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπήρχε απόφαση του ΟΗΕ που χαρακτήριζε τον σιωνισμό ιδεολογία την οποία ασπάζεται ολόκληρο το αστικό πολιτικό φάσμα του Ισραήλ, έκφανση του φασισμού, απόφαση που φυσικά μετά το 1990 και την αλλαγή των συσχετισμών ανακλήθηκε... Είναι επίσης περισσότερο από αναγκαίο και επιτακτικό το ΚΚΕ να καταδικάσει κατηγορηματικά και χωρίς περιστροφές τη στάση που κράτησε το 1948 η τότε σοβιετική ηγεσία, η οποία συμφώνησε στην ίδρυση του εβραϊκού κράτους και προχώρησε στην άμεση αναγνώρισή του, ενώ είχε παραβιαστεί ακόμη και αυτή η απαράδεκτη απόφαση του ΟΗΕ για την ίδρυση δύο κρατών. Υποστήριξε δηλαδή, και μάλιστα χωρίς προσχήματα, τα σχέδια των ιμπεριαλιστών και των σιωνιστών.

Οσον αφορά τις επεξεργασίες του Κόμματος έως το 23ο Συνέδριο, πρέπει να εξεταστούν ιδιαίτερα οι αλλαγές στο Σοβιετικό Σύνταγμα το 1936 και η εξαφάνιση των Σοβιέτ, σε σχέση και με την επικράτηση το 1935, στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνής, της οπορτουνιστικής γραμμής των λαϊκών μετώπων, που οδήγησαν στον εκφυλισμό και την τελική διάλυσή της. Η σημασία των κοσμοϊστορικών (με την αρνητική έννοια) αυτών γεγονότων σκόπιμα και συστηματικά υποβαθμίζεται στους προβληματισμούς του Κόμματος, ενώ στρέφεται η προσοχή στις αναπόφευκτες συνέπειές τους (20ό Συνέδριο, μεταρρυθμίσεις Κοσίγκιν, ευρωκομμουνισμός, περεστρόικα κ.λπ.), οι οποίες ουσιαστικά παρουσιάζονται αποσπασμένες από ό,τι είχε προηγηθεί στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Η ανάδειξη του πραγματικού ρόλου της τότε σοβιετικής ηγεσίας, τόσο στην υπονόμευση της εξουσίας της εργατικής τάξης στη Σοβιετική Ενωση όσο και στον εκφυλισμό και την ιδεολογική και πολιτική χρεοκοπία του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ουσιαστική κατανόηση της πορείας που ακολούθησε η ταξική πάλη στην ΕΣΣΔ και της τελικής ήττας της εργατικής τάξης, κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει.