Eurokinissi

Βγήκαν στον δρόμο όχι από συνήθεια, αλλά από ένστικτο επιβίωσης. Γιατί πλέον τα «μαθηματικά» της ζωής δεν βγαίνουν. «Οσο περισσότερο καλλιεργούμε, τόσο περισσότερο μπαίνουμε μέσα», λένε οι βιοπαλαιστές. Και μας μεταφέρουν το «παράδοξο του σύγχρονου αγρότη»: «Να μοχθείς πάνω στη γη σου και στο τέλος της χρονιάς να χρωστάς περισσότερα από όσα ξεκίνησες».

Σε ένα ακόμα από τα πολλά οδοιπορικά του «Ριζοσπάστη» στα μπλόκα, εισπράττουμε τα «μεστά λόγια», αυτά που με λίγες κουβέντες περιγράφουν το αδιέξοδο αλλά και το μεγαλείο του αγώνα.

Χαρακτηριστικά είναι όσα μας λένε για το αφορολόγητο πετρέλαιο: «Το έχουμε ψηλά στη λίστα των αιτημάτων μας. Είναι ένα αίτημα αδιαπραγμάτευτο. Ομως την ίδια στιγμή είναι δώρο - άδωρο να γεμίζεις το ρεζερβουάρ για να πας να καλλιεργήσεις μια γη που ξέρεις από πριν ότι θα σε βάλει μέσα. Γι' αυτό, ο αγώνας μας για το πετρέλαιο και τα άλλα αιτήματα είναι ταυτόχρονα και αγώνας για να σταματήσει ο συνολικός παραλογισμός: Να μοχθούμε περισσότερο, να παράγουμε περισσότερο και στο τέλος να χρωστάμε περισσότερα».

Eurokinissi

«Η δύναμη της συλλογικότητας είναι αυτή που σε κρατάει όρθιο όταν τα πόδια σου λυγίζουν από την κούραση», λέει άλλος αγρότης που το βλέπει έτσι: «Είναι η σιγουριά ότι αν πέσεις, υπάρχουν εκατό χέρια δίπλα σου να σε σηκώσουν. Στα μπλόκα, στις συνελεύσεις από τη Νίκαια μέχρι τον Λευκώνα και τα Μάλγαρα, γίναμε ένα σώμα. Εκεί καταλάβαμε ότι ο διπλανός μας δεν είναι ανταγωνιστής, αλλά ο μόνος αληθινός σύμμαχος.

Αυτή η συλλογικότητα μας δίνει το ανάστημα να κοιτάμε στα μάτια τον πιο ισχυρό αντίπαλο. Βλέπουμε άλλωστε ότι δεν έχουμε απέναντί μας μόνο μια κυβέρνηση, αλλά έναν ολόκληρο μηχανισμό, ένα κράτος και ένα σύστημα που έχει μάθει να μας νικάει επειδή μας κρατάει απομονωμένους. Οταν όμως βρισκόμαστε όλοι μαζί, συζητάμε ανοιχτά, μοιραζόμαστε τον προβληματισμό και την πρότασή μας, έτσι νιώθουμε πιο δυνατοί».

INTIME NEWS

Αν κάτι ξεχωρίζει στα μπλόκα αυτή τη φορά είναι η παρουσία νέων αγροτών. Η εικόνα ίδια από τον Μπράλο μέχρι τη Θεσσαλία, αλλά και σε όλη τη Μακεδονία, στην Ηπειρο, στην Πελοπόννησο, στη Δυτική Ελλάδα. Παντού βλέπεις παιδιά που περιγράφουν το ίδιο αδιέξοδο. Ενας απ' αυτούς μας λέει: «Μπήκα πριν λίγα χρόνια στο πρόγραμμα των Νέων Αγροτών με ελπίδες. Αγόρασα τρακτέρ, επένδυσα στη γη των πατεράδων μου, πίστεψα ότι μπορώ να ζήσω με αξιοπρέπεια. Σήμερα, τα χρέη με πνίγουν. Η γη είναι εκεί, την έχω, αλλά σκέφτομαι πώς θα τη σπείρω, γιατί κάθε σπόρος που πέφτει στο χώμα είναι ένα επιπλέον χρέος στην τράπεζα».

Eurokinissi

Ο ίδιος μας μεταφέρει και μια τραγική είδηση που συγκλόνισε το μπλόκο πριν λίγες μέρες: Ενας 80χρονος πνίγηκε από χείμαρρο πάνω στο τρακτέρ του. «Τι τραγική ειρωνεία. Ενας άνθρωπος που έπρεπε να ξεκουράζεται, αναγκάστηκε να παλεύει με τα στοιχεία της φύσης μέχρι την τελευταία του πνοή για να τα βγάλει πέρα. Αυτό είναι το μέλλον που μας επιφυλάσσουν; Να πεθαίνουμε πάνω στο τιμόνι;», μας λέει, θυμίζοντας τη διεκδίκηση των μπλόκων για διπλασιασμό της αγροτικής σύνταξης. Αλλωστε, με τα 300 ευρώ του ΟΓΑ οι παραγωγοί αναγκάζονται να δουλεύουν το χωράφι μέχρι τον θάνατο.

Ορθές - κοφτές είναι και οι απαντήσεις όταν θέτουμε το ερώτημα «τι φταίει;» για όλη αυτήν την αθλιότητα.

Βρίσκουμε δύο ακόμα νέα παιδιά, γύρω από τη φωτιά σε ένα από τα μπλόκα, και μας λένε για τις ατέλειωτες ώρες που συζητάνε ακριβώς αυτό. «Καταλήγουμε όλοι στο ίδιο αμείλικτο συμπέρασμα: Ο εχθρός που έχουμε απέναντί μας είναι ένας και έχει πολλά πρόσωπα, αλλά την ίδια πάντα βουλιμία. Είναι το σύστημα των καρτέλ που έχει απλώσει τα πλοκάμια του σε κάθε πτυχή της ζωής μας, δημιουργώντας μια γενικευμένη ασφυξία. Το συναντάμε παντού, ξεκινώντας από τη δική μας παραγωγή, εκεί όπου μας αναγκάζουν να πουλάμε τον ιδρώτα μας σε εξευτελιστικές τιμές, την ίδια στιγμή που τα ίδια μας τα προϊόντα φτάνουν στα ράφια των σούπερ μάρκετ πέντε και δέκα φορές ακριβότερα. Αυτή η ψαλίδα δεν είναι φυσικό φαινόμενο, είναι η ληστεία που επιβάλλουν οι μεσάζοντες και οι βιομήχανοι εις βάρος και του παραγωγού και του καταναλωτή».

«Ομως αυτός ο παραλογισμός δεν σταματάει στο χωράφι», συμπληρώνει ο άλλος αγρότης, και εξηγεί: «Τον βρίσκουμε μπροστά μας όταν οι δημόσιες δομές Υγείας καταρρέουν και αναγκαζόμαστε να τρέχουμε σε ιδιωτικές κλινικές, πληρώνοντας χρυσάφι ακόμα και για να γεννήσει η γυναίκα μας, γιατί το κράτος έχει αφήσει τα νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγεία μας διαλυμένα. Αυτός ο "κόμπος" της εκμετάλλευσης έχει σφίξει πια τόσο πολύ που πρέπει να κοπεί μια και καλή, και αυτή η ανάγκη δεν αφορά μόνο εμάς τους αγρότες. Αφορά τον εργάτη και τον υπάλληλο στην πόλη, που παλεύει να επιβιώσει με 700 και 800 ευρώ, που βλέπει τον μισθό του να εξανεμίζεται στο πρώτο δεκαήμερο του μήνα και αδυνατεί να πληρώσει το ενοίκιο ή το ρεύμα του. Είμαστε όλοι στην ίδια πλευρά του λόφου, θύματα της ίδιας πολιτικής, που μας θέλει εξαθλιωμένους για να θησαυρίζουν οι λίγοι».

Αυτή η κοινή μοίρα με τον εργαζόμενο της πόλης είναι που μετατρέπει την αλληλεγγύη από μια απλή λέξη στο πιο ισχυρό όπλο του αγώνα. Τέτοια συγκλονιστικά στιγμιότυπα περίσσεψαν όλες αυτές τις βδομάδες στα μπλόκα. Να πώς τα περιγράφουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές:

«Οταν είδαμε να φτάνουν στα μπλόκα αντιπροσωπείες από εργατικά σωματεία, να κατεβαίνουν από τα λεωφορεία εργάτες που μόλις είχαν σχολάσει από τη βάρδια, φοιτητές που άφησαν τα αμφιθέατρα για να σταθούν στο πλάι μας και γυναίκες της βιοπάλης που ξέρουν τι θα πει να μετράς και το τελευταίο ευρώ στο σούπερ μάρκετ, τότε καταλάβαμε ότι ο αγώνας μας είχε ήδη νικήσει στις καρδιές του λαού. Κάθε κολατσιό που μοιράστηκαν μαζί μας, κάθε κουβέντα ενθάρρυνσης δίπλα στο βαρέλι με τη φωτιά, ήταν μια απάντηση στην προπαγάνδα που προσπαθεί τόσα χρόνια να μας στρέψει τον έναν ενάντια στον άλλο. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι μπορούμε να χτίσουμε κάτι πολύ πιο στέρεο από μια εφήμερη διαμαρτυρία. Είναι η βάση πάνω στην οποία μπορούμε να χτίσουμε την αντεπίθεσή μας. Δεν διεκδικούμε πια μόνο για εμάς, αλλά παλεύουμε μαζί με όλο τον λαό που ασφυκτιά».

Οπότε, η ...νίκη είναι κοντά; Δύσκολο ερώτημα, αλλά κι εδώ τα λόγια είναι μετρημένα: «Νίκη στον αγώνα μας δεν είναι μόνο οι ανάσες επιβίωσης που διεκδικούμε σήμερα. Φυσικά, κάθε ευρώ που κερδίζουμε στο πετρέλαιο, κάθε ρύθμιση χρεών και κάθε αποζημίωση είναι αναγκαία. Είναι το οξυγόνο για να μη σβήσουμε αύριο, το δίκιο του μόχθου που απαιτούμε εδώ και τώρα. Ομως, αν περιοριστούμε εκεί, η ανακούφιση θα είναι προσωρινή και η ασφυξία θα επιστρέψει».

Αρα, τι σημαίνει δικαίωση; «Σημαίνει να ανατρέψουμε τον παραλογισμό που ζούμε», λένε, και συμπληρώνουν: «Νίκη είναι να ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Να μπορεί ο αγρότης να σπείρει και ο εργάτης να παράγει, χωρίς ο πλούτος που βγαίνει από τα χέρια τους να καταλήγει αυτόματα στις τράπεζες και στους ομίλους».

Αυτό εννοούν όταν λένε ξεκάθαρα: «Θα μείνουμε στη γη μας, θα μείνουμε στις επάλξεις. Θα νικήσουμε».

Από τις συζητήσεις εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι μετά από τόσες μέρες στα μπλόκα, κανένας από όσους συμμετείχαν δεν είναι πια ίδιος. Μας το λέει γλαφυρά ένας ακόμα από τους δεκάδες που ακούσαμε, ρωτήσαμε, συζητήσαμε: «Καταλάβαμε καλά ότι όταν η αγροτιά και η εργατιά βαδίζουν ενωμένες και θαρρετά, κανένας μηχανισμός δεν είναι ανίκητος».

Αυτές οι βδομάδες αποκάλυψαν κάτι πολύ σημαντικό: Οτι η συλλογικότητα που χτίζεται μέσα σε τέτοιους αγώνες αποκαλύπτει στα μάτια των «από κάτω» μια άλλη όψη της «δημοκρατίας». Οι συγκρίσεις είναι αμείλικτες. Από τη μία η συλλογική και δημοκρατική συζήτηση, με τους ίδιους πρωταγωνιστές, και από την άλλη η δημοκρατία της ψήφου κάθε τέσσερα χρόνια, τάχα για μια «καλύτερη» κυβέρνηση - σωτήρα... Το μοντέλο δηλαδή που γίνεται «βιτρίνα για μια δικτατορία των αγορών και των καρτέλ», όπως μας έλεγε ένας από τους αγρότες, για να συγκεντρώνεται ο πλούτος της κοινωνίας σε ελάχιστες τσέπες.

Γιατί πραγματική δημοκρατία σημαίνει να κάνουν οι αγρότες, οι εργάτες, όλοι οι παραγωγοί κουμάντο στον πλούτο που δημιουργούν. Να αποφασίζουν για την τύχη τους, μέσα από τους δικούς τους θεσμούς και τη διαρκή δράση, βγάζοντας από τη μέση τα παράσιτα που θησαυρίζουν από την εξαθλίωσή τους.

Νίκη, λοιπόν, είναι να εξασφαλίσουν την επιβίωση σήμερα, ανοίγοντας ταυτόχρονα τον δρόμο για μια κοινωνία όπου ο εργαζόμενος άνθρωπος θα είναι ο πραγματικός αφέντης του κόπου του.

Αυτό πλέον το παραδέχονται και οι πιο σκληροί πολέμιοι των αγροτικών αγώνων, αφού ακόμα και τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι το αγροτικό εισόδημα έχει συρρικνωθεί και δεν φτάνει ούτε για την κάλυψη των βασικών βιοτικών αναγκών της πλειοψηφίας του αγροτικού κόσμου. Η φτώχεια και η ανέχεια εξαπλώνονται στα χωριά που εγκαταλείπονται από τους νέους και μετατρέπονται σε θλιβερά ερημητήρια αδύναμων γερόντων.

Οι αγωνιστές της αγροτιάς δεν υποχωρούν από τις διεκδικήσεις τους, η πίστη στον αγώνα είναι πιο άσβηστη από ποτέ, η σιγουριά ότι στο τέλος αυτοί θα τα καταφέρουν είναι ακατάβλητη, όσο κι αν γνωρίζουν εκ πείρας ότι οι εκάστοτε κυβερνώντες δεν πρόκειται ποτέ να φανούν «ανοιχτοχέρηδες». Οσο κι αν το αντιλαμβάνονται πώς ό,τι πάρουν σήμερα θα είναι αποτέλεσμα του σκληρού αγώνα τους, αλλά ακόμα και με το «κατιτίς» εξασφαλίζουν μια ανάσα, μια μικρή καθυστέρηση στην πορεία που τους έχουν εξασφαλίσει οι κυβερνήσεις και η ΕΕ, αυτή του αφανισμού. Πορεία προδιαγραμμένη, που επιβεβαιώνει ότι χρειάζεται συνεχής αγώνας, με οργάνωση και προοπτική, σαν αυτόν που δίνουν τόσες μέρες.

Εδειξαν ότι έχουν αξιοπρέπεια. Δεν αποδέχονται να ζουν σαν είλωτες αυτοί που δουλεύουν σαν τα σκυλιά. Να μην μπορούν να θρέψουν την οικογένειά τους αυτοί που παράγουν το φαΐ όλου του κόσμου. Να μην μπορούν να μείνουν στα χωριά τους αυτοί που απ' όταν γεννήθηκαν έμαθαν να αγαπούν και να μην αποχωρίζονται τον τόπο τους.

Ανέδειξαν αγωνιστική ψυχική δύναμη. Δεν λύγισαν μπροστά στη βία των ΜΑΤ και τις συλλήψεις των πρώτων ημερών που έστηναν τα μπλόκα. Δεν τους φόβισαν στη συνέχεια οι εισαγγελικές απειλές για μαζικές διώξεις. Δεν κιότεψαν όταν οι εχθροί τούς συκοφαντούσαν χαρακτηρίζοντάς τους «ανεπρόκοπους κι αχόρταγους», «κλέφτες κι απατεώνες» και οι «φίλοι» τούς καλούσαν να «μην φτάσουν στα άκρα».

Απέδειξαν ότι διαθέτουν την ικανότητα να πείθουν την κοινωνία για το δίκιο τους. Δεν περίμεναν τα γκάλοπ για να το διαπιστώσουν. Το βλέπουν καθημερινά στα μπλόκα όπου καταφτάνουν εκπρόσωποι εκατοντάδων μαζικών φορέων, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Στις μαζικές κινητοποιήσεις συμπαράστασης στον αγώνα τους που οργανώνουν εργατικά συνδικάτα, φοιτητικοί σύλλογοι, οργανώσεις των συνταξιούχων, των γυναικών. Η υποκίνηση από την κυβέρνηση του «κοινωνικού αυτοματισμού» σε βάρος τους απέτυχε παταγωδώς. Ο κόσμος δεν «ακούει» καθόλου τις «κραυγές διαμαρτυρίας» των κυβερνητικών φερέφωνων για το κλείσιμο των δρόμων και στηρίζει αταλάντευτα τα μπλόκα.

Δεύτερον, το άνοιγμα της συζήτησης μέσα στις τάξεις των αγωνιστών της αγροτιάς για την προοπτική του βιοπαλαιστή αγρότη, ο οποίος βρίσκεται πλέον επί ξύλου κρεμάμενος κι αγωνιά για το μέλλον του. Και όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι προοπτική δεν υπάρχει στο πλαίσιο της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της ΕΕ και της καπιταλιστικής οργάνωσης της αγροτικής παραγωγής.

Πρέπει να αναζητηθεί μακριά από τα δόκανα της ΚΑΠ της ΕΕ και του καπιταλισμού, σε έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης της αγροτικής παραγωγής, που θα εξυπηρετεί τις διατροφικές και άλλες βιοτικές ανάγκες του λαού και όχι τα κέρδη των μονοπωλίων. Που για τους βιοπαλαιστές αγρότες θα διασφαλίζει καλές συνθήκες εργασίας, σταθερό, βιώσιμο εισόδημα και γενικότερα μια καλύτερη ζωή της αγροτικής οικογένειας στο χωριό.