- Τρέχουσα
- Προηγούμενη
- Επόμενη
- Μόνο κείμενο
- Σύνθετη αναζήτηση
- Πολιτική
- Κόσμος
- Οικονομία
- Εργαζόμενοι
- Κοινωνία
- Νεολαία
- Πολιτισμός
- Αθλητισμός
- Η άποψή μας
- Από μέρα σε μέρα
- Σαν σήμερα
- Αρθρα
- Σχόλια
- Τετρασέλιδα
- Ολες οι στήλες
- Σκίτσα
- Ιστορική διαδρομή
- Ενθετα ιστορίας
- Ειδικές εκδόσεις
- International
- Νέα του site
- Επικοινωνία
Feeds- Οδηγίες
- Υπεραστικοί Αριθμ.
- Διαφορές ώρας
Αμεση σύγκληση του ΔΣ της ΠΟΘΑ για να διασφαλιστεί η στήριξη του δίκαιου αγώνα των ηθοποιών απέναντι στις μεθοδεύσεις του προέδρου της Ομοσπονδίας
Παράλληλα ζητούν την άμεση σύγκληση του ΔΣ της ΠΟΘΑ για να διασφαλιστεί η στήριξη του δίκαιου αγώνα των ηθοποιών και όχι το άδειασμα του ΔΣ του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ) από τις μεθοδεύσεις του προέδρου της Ομοσπονδίας.
Συγκεκριμένα, οι εκλεγμένοι με το ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ στο ΔΣ της ΠΟΘΑ Νίκος Καραγεώργης, Εντρι Νέζα, Βασίλης Παρασκευόπουλος και Ηρα Ρόκου σε ανακοίνωσή τους αναφέρουν τα εξής:
«Χαιρετίζουμε τον αγώνα των ηθοποιών για ΣΣΕ. Αγώνας που είναι δίκαιος και έχει τη στήριξη του κοινού. Είναι δίκαιος, γιατί Πολιτισμός για τους εργαζόμενους καλλιτέχνες είναι η ίδια η ζωή μας. Ενώ για την εργοδοσία ο Πολιτισμός είναι ένα "μαγαζί", όπως δημόσια παραδέχτηκαν μια μέρα πριν την τελευταία απεργία των ηθοποιών, μουσικών και τεχνικών.
Τη Δευτέρα 12 Γενάρη η εργοδοσία πραγματοποίησε ανοιχτή συνέντευξη Τύπου και καλούσε δημοσιογράφους και ηθοποιούς για να μιλήσουν για τον "κοινό στόχο" της Σύμβασης στο θέατρο!!! Το μόνο που δεν καλούσε σε αυτή τη σύναξη ήταν το Σωματείο των Ηθοποιών.
Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι στόχος των εργοδοτών ήταν το άδειασμα του ΔΣ του ΣΕΗ και η ανάληψη της εκπροσώπησης των ηθοποιών από τους ίδιους τους θεατρικούς επιχειρηματίες. Ετσι φαντάζονται τη "θεατρική οικογένεια". Οι εργαζόμενοι στα θέατρα να μην εκφράζονται μέσα από τα Σωματεία τους, να κινούνται σαν άτομα και να υπογράφουν ατομικές συμβάσεις μετά από ατομικές διαπραγματεύσεις.
Είναι πολύ σημαντικό ότι σε αυτή την προσπάθεια κτυπήματος της συλλογικής οργάνωσης των ηθοποιών και παρά τις μεγάλες πιέσεις που άσκησαν οι εργοδότες, η συντριπτική πλειοψηφία των ηθοποιών τους γύρισε την πλάτη.
Σε αντίθεση με τους ηθοποιούς που γύρισαν την πλάτη στους εργοδότες, πρόθυμος για να συμμετέχει στην εργοδοτική φιέστα ήταν ο πρόεδρος της ΠΟΘΑ. Πήγε στη συνάντηση "γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια" το κάλεσμα που είχε κάνει το ΔΣ του ΣΕΗ στους ηθοποιούς, να μη νομιμοποιήσουν τις επιδιώξεις της εργοδοσίας και να παρακαμφθεί το Σωματείο τους. Πήρε τον λόγο και πρότεινε να πάνε στον ΟΜΕΔ οι ενώσεις των εργοδοτών και η ΠΟΘΑ για να λύσουν τις διαφορές τους για τη Σύμβαση των ηθοποιών!!! Μια πρόταση που ούτε στο ΔΣ της Ομοσπονδίας την είχε συζητήσει, αλλά ούτε και με τη διοίκηση του ΣΕΗ. Μιλάμε για μια αντίληψη στον συνδικαλισμό που παρακάμπτει την πολύμηνη μάχη των ηθοποιών μέσα από πλούσια συλλογική διαδικασία, με δεκάδες ΔΣ του ΣΕΗ, Γενικές Συνελεύσεις με συμμετοχή εκατοντάδων ηθοποιών, συναντήσεις του ΣΕΗ με τους εργοδότες αλλά και συζητήσεις της διοίκησης του ΣΕΗ με τους ηθοποιούς σε εξορμήσεις στα περισσότερα θέατρα της Αθήνας.
Η πλειοψηφία της διοίκησης της ΠΟΘΑ είναι υπόλογη για αυτές τις μεθοδεύσεις του προέδρου.
Καλούμε την ηγεσία της Ομοσπονδίας να σταματήσει την υπονόμευση του αγώνα των ηθοποιών. Η εργοδοσία στα θέατρα έχει πιεστεί από τον δίκαιο αγώνα των ηθοποιών.
Η προσφυγή στη Διαιτησία (ΟΜΕΔ) είναι κάτι που θέλουν οι εργοδότες για να μπορέσουν να βάλουν στο επίκεντρο της συζήτησης την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεών τους και όχι τις ανάγκες των ηθοποιών.
Ζητάμε άμεση σύγκληση του ΔΣ της ΠΟΘΑ, για να διασφαλιστεί η στήριξη του δίκαιου αγώνα των ηθοποιών και όχι το άδειασμα του ΔΣ του ΣΕΗ από τις μεθοδεύσεις του προέδρου της Ομοσπονδίας».
Η «Λίγεια» του Εντγκαρ Αλαν Πόε δημοσιεύεται στο περιοδικό «The American Museum» το 1838. Το αφήγημα ήταν από τα αγαπημένα του συγγραφέα: «Το πιο ευγενές είδος διηγημάτων είναι εκείνο που ενεργοποιεί στον υπέρτατο βαθμό τη φαντασία. Γι' αυτόν και μόνο τον λόγο, μπορούμε να θεωρήσουμε τη "Λίγεια" την καλύτερη ιστορία μου».
Η παράσταση ανιχνεύει το μεγαλείο της γυναικείας μορφής ως Σύμβολο, ως Τοπίο όπου βρίσκουν διέξοδο, είτε μέσω της γραφής, είτε μέσω της δημιουργικής ανάγνωσης, το κρυστάλλινο συναίσθημα, η ποιητική ευφυΐα και η ερεβώδης μουσικότητα των λέξεων του Εντγκαρ Αλαν Πόε.
Η παράσταση βασίζεται στην πρώτη ελληνική μετάφραση του έργου από τον Νικόλαο Σπανδωνή, στην καθαρεύουσα των αρχών του 20ού αιώνα.
Συντελεστές: Μετάφραση: Νικόλαος Σπανδωνής. Σκηνοθεσία: Δανάη Κατσαμένη. Επιμέλεια κίνησης: Αννα Λιανοπούλου. Σκηνικά - κοστούμια: Μάρτιν Γαβρίλης, Δανάη Κατσαμένη. Φωτισμοί: Μανώλης Μπράτσης. Μουσική: Fuchs & Lοwe. Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης.
Ερμηνεύουν: Αφροδίτη Βραχοπούλου, Αλέξανδρος Τσίτσος.
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | ArtEnsemble
Παραγωγή: Α-silenθio
Από Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2026 και κάθε Κυριακή στις 19.00
Διάρκεια παράστασης: 75'
Ηλεκτρονική προπώληση: www.ticketservices.gr
Τηλέφωνα κρατήσεων: 210346955, 6978327088
Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 18 ευρω | Ανέργων, φοιτητικό, ατέλεια ΣΕΗ: 12 ευρω | ΑμεΑ: Δωρεάν
Γεννήθηκε στα Aνώγεια Μυλοποτάμου Pεθύμνου το 1943. Ηταν εγγονός του Kαραμουζαντώνη που έγραψε ιστορία με τη λύρα του, αδερφός του Nίκου Ξυλούρη και του Ψαραντώνη.
Ο Γιάννης Ξυλούρης από πολύ μικρός συνόδεψε με το λαούτο του τους λυράρηδες του νησιού του. Δώδεκα χρονών συνόδευσε με το λαούτο τον αδερφό του Nίκο, ενώ δεκατεσσάρων χρονών πραγματοποίησε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά.
Ομως, ο Ψαρογιάννης δεν περιορίστηκε στο λαούτο και το μαντολίνο, τα δυο όργανα που λάτρεψε από παιδί. Ανοίχτηκε σε άλλους ορίζοντες, στη λύρα, στο τραγούδι, αλλά και στη σύνθεση, δημιουργώντας σύγχρονα κρητικά τραγούδια, που πολλοί θα ζήλευαν.
Στην πολύχρονη μουσική του σταδιοδρομία συνεργάστηκε εκτός από τους αδερφούς του Nίκο και Aντώνη και με τον Kώστα Mουντάκη, κυρίως τη δεκαετία του '60, καθώς και με τον Βασίλη Σκουλά. Δημιουργική υπήρξε επίσης και η συνεργασία του με διάφορα μουσικά σχήματα από την Ηπειρο, τα νησιά του Αιγαίου, τη Μικρά Ασία και με γνωστούς Ελληνες μουσικοσυνθέτες που καθόρισαν με τη δουλειά τους το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι.
Εντονη ήταν η καλλιτεχνική του παρουσία, με πολλές συναυλίες και εμφανίσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, όπως και η δισκογραφική του δουλειά, με πολλές συνεργασίες και πάνω από δέκα προσωπικούς δίσκους.
Το έργο εμπνέεται από τον βίο και την πολιτεία της πολυσυζητημένης «Αγίας» Αθανασίας του Αιγάλεω, το πολύκροτο σκάνδαλο του «Θαυματουργού νερού» του Γ. Καματερού που «γιατρεύει» τον καρκίνο, καθώς και τη λειτουργία του ίδιου του Μεσσιανισμού ως κοινωνικού φαινομένου.
Τον κεντρικό ρόλο φέρνει στο σήμερα η Ελλη Τρίγγου. Μαζί της επί σκηνής οι Θανάσης Βλαβιανός, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Ειρήνη Μπούνταλη, Γιώργος Νούσης και Αλέξανδρος Τούντας συνθέτουν ένα σκηνικό σύμπαν όπου η πίστη, η εξουσία και η ανάγκη για το «θαύμα» συγκρούονται μετωπικά με την πραγματικότητα.
Αντλώντας στοιχεία από τη θρησκευτική πρακτική, τα social media και τη σύγχρονη πολιτική επικαιρότητα, η παράσταση ανατέμνει με σαρκασμό και συγκίνηση την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει. Η «αθανασία» γίνεται σύμβολο μιας Ελλάδας που αναζητά θαύματα ανάμεσα στις οθόνες και στα σκοτάδια της, αποκαλύπτοντας τον μηχανισμό κατασκευής της αγιοσύνης στην εποχή του θεάματος.
Μια μελέτη για το πού μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη απελπισία και πώς λειτουργεί η χειραγώγηση της κοινής γνώμης, μέσω της ψευδαίσθησης. Τι γίνεται όταν η πίστη εμπορευματοποιείται; Τι γίνεται όταν η αθανασία καθίσταται προϊόν; Πόσο επικερδής μπορεί να αποβεί η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ψυχής; Πώς λειτουργεί η εξαπάτηση μιας πλειοψηφίας που ψάχνει εναγωνίως από κάπου να κρατηθεί, για να σώσει την ψυχή της;
Εισιτήρια: more.com.
