Η θετική εκκίνηση που δόθηκε με την δημοσίευση του κειμένου των Θέσεων του 22ου Συνεδρίου του Κόμματος μαζί με τον «Ριζοσπάστη» ήταν πολύ αισιόδοξη. Είναι μια σημαντική βάση για να ανοίξει η συζήτηση πλατιά για το Κόμμα του σήμερα και του αύριο. Στη μεγάλη διακίνηση και από τις Οργανώσεις της Θεσσαλίας που έδειξε δυνατότητες ανεξάντλητες μπορούμε να ξεχωρίζουμε τις Θέσεις που δόθηκαν σε δεκάδες καλλιτέχνες της περιοχής.

Υπάρχει μια ζωντανή πείρα από την περίοδο της πανδημίας και μετά, όπου δυνάμεις μας στον χώρο του πολιτισμού πρωτοστάτησαν στους αγώνες και με καλύτερους όρους παρεμβαίνουν πλέον σε έναν σύνθετο και δύσκολο χώρο. Παράδειγμα, ότι όλα μπορούν να αλλάξουν με επιμονή, ακόμη και όταν φαίνονται παγιωμένα. Αποδεικνύεται πως δεν υπάρχει άσπρο - μαύρο στην πορεία πολιτικής ωρίμανσης, της βελτίωσης μιας σειράς χαρακτηριστικών ενός κομματικού μέλους ή ενός ανθρώπου δίπλα μας. Φυσικά αυτό ισχύει πρώτα και κύρια για όλους μας. Διαμορφώνουμε και διαμορφωνόμαστε για να παίξουμε τον ρόλο μας ως κομματικά μέλη στον χώρο μας. Η δουλειά που έχει γίνει το προηγούμενο διάστημα από τις Οργανώσεις στη Λάρισα και συνολικά στη Θεσσαλία παίρνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω μας βοήθησε.

Εχοντας καθαρό τον ιδιαίτερο ρόλο της τέχνης στην παρέμβασή μας προσπαθήσαμε και στα σωματεία των καλλιτεχνών της Λάρισας να δυναμώσουμε την συλλογική συζήτηση με την μορφή της σύσκεψης ή της συνέλευσης π.χ. η συνέλευση του Παραρτήματος Λάρισας του ΠΜΣ ανάμεσα σε στοίβες από μπουκάλια νερού, είδη πρώτης ανάγκης τις μέρες της καταστροφικής πλημμύρας του «Daniel» ενώ δίναμε ταυτόχρονα την μάχη με τις λάσπες, όπως το κάναμε με την καταστροφή του «Ιανού» στην Καρδίτσα ή με τον σεισμό στο Δαμάσι. Ακόμα συζητιέται η περίπτωση συναδέλφου που ήρθε να ψηφίσει σε εκλογές του ΠΜΣ βρίσκοντας την δύναμη ενώ είχε καταστραφεί το σπίτι του στην πλημμύρα, άλλος συνάδελφος έγινε μέλος του Συλλόγου βρίσκοντας αποκούμπι ενώ είναι στα δικαστήρια για πλειστηριασμό επαγγελματικής του ιδιοκτησίας. Μπήκε φρένο μαζί με άλλα εργατικά σωματεία στον πλειστηριασμό σπιτιού συναδέλφισσας τραγουδίστριας μετά από μαχητική παρέμβαση στην τράπεζα.

Είναι σημαντικό ότι με την πρωτοπόρα συμβολή των Κομμουνιστών δημιουργήθηκε σε κάθε πόλη της Θεσσαλίας ένα σωματείο μουσικών - στήριγμα για κάθε συνάδελφο που απολύθηκε, που έμεινε απλήρωτος, που απειλήθηκε. Ηταν παράδειγμα για όλους μας η συνάδελφος καθηγήτρια μουσικής που σέρνεται στα δικαστήρια γιατί μπλόκαρε μαζί με άλλους διαδηλωτές ΝΑΤΟικά πολεμικά φορτηγά που περνούσαν από τον Τύρναβο.

Σκεφτόμαστε ψύχραιμα, ο χρόνος που περνά μας πεισμώνει περισσότερο, όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας επιβεβαιώνουν τις αποφάσεις που έχουμε πάρει. Ο προγραμματισμός πρωτοβουλιών με ένα περιεχόμενο που ξεπερνά τις διεκδικήσεις του κλάδου, δεν είναι έργο μιας πράξης. Δεν πέφτει σαν ώριμο φρούτο, είναι αποτέλεσμα ιδεολογικής πολιτικής διαπάλης, μέσα στο σωματείο των μουσικών αλλά και ευρύτερα στους καλλιτέχνες.

Ετσι... φτάσαμε στην μεγάλη συναυλία με το Εργατικό Κέντρο Λάρισας, το Σωματείο των DJ, το Εικαστικό Επιμελητήριο και το Πανελλήνιο Σωματείο Ελλήνων Τραγουδιστών για τους πλημμυροπαθείς στο κηποθέατρο Αλκαζάρ τις μέρες που ξεκίνησε το αιματοκύλισμα στη Γάζα. Απαντήσαμε στο δίλημμα που υπήρχε σε συναδέλφους «Να κρατήσουμε ίσες αποστάσεις ή να δώσουμε έναν χαρακτήρα καταδίκης του ιμπεριαλισμού σε μια συναυλία αλληλεγγύης για πλημμυροπαθείς;». Υπήρχε βέβαια μια σημαντική πείρα από τις πρωτοβουλίες για τον πόλεμο στο ουκρανικό μέτωπο το 2022 που βοήθησε.

Σωστά επιμείναμε στην κουβέντα, το καλλιτεχνικό πρόγραμμα εμπλουτίστηκε με αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο και στην συνέχεια μας επιβεβαίωσε η ζωή σε όσα ακολούθησαν. Τον Ιούνιο του 2025 η μουσική σκηνή της πόλης μαζί με καλλιτέχνες άλλων ειδικοτήτων, πάνω από 100 συνολικά, τραγούδησε λίγα μέτρα πιο κάτω από την 1η Στρατιά, ορμητήριο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στην Ερυθρά Θάλασσα, καταδικάζοντας την εμπλοκή της χώρας στα πολεμικά μέτωπα και στη σφαγή στην Παλαιστίνη.

Σε αυτή την κατεύθυνση συνέβαλε το μεγάλο βήμα που έγινε στη σπουδαία και για τον κλάδο μας απεργία στις 28/2/25 δύο χρόνια μετά το έγκλημα στα Τέμπη, όπου εκατοντάδες συνάδελφοι απήργησαν στη Λάρισα αξιοποιώντας την πείρα που είχαν από την απεργία των καλλιτεχνών. Ανήμερα στις 28/2 οργανώθηκε μια μεγάλη μουσική διαμαρτυρία - συναυλία με σύνθημα «Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».

Αυτές οι σημαντικές αγωνιστικές πρωτοβουλίες πάτησαν στην κοινή δράση που έχει κατακτηθεί μεταξύ του Εργατικού Κέντρου Λάρισας, με φορείς - σωματεία των ΕΒΕ, των αγροτών, των φοιτητών και των μαθητών, αποτέλεσμα του σταθερού προσανατολισμού των Κομματικών δυνάμεων που παρεμβαίνουν στο κίνημα. Εμείς με την τέχνη μας δώσαμε χρώμα σε μεγάλες απεργιακές μάχες, αγροτικά μπλόκα, λαϊκές διαδηλώσεις και υψώσαμε φωνή... Αυτή η συμπόρευση ακούμπησε τον καλλιτεχνικό κλάδο στην πόλη (μουσική, θέατρο, χορό, εικαστικούς, DJ). Σχεδόν όλα τα σωματεία του Πολιτισμού στη Λάρισα συμμετείχαμε στην απεργία 28/2 με κοινό αγωνιστικό πλαίσιο και μπλοκ!

Η αναβάθμιση της δικής μας δουλειάς με βάση τις συνθήκες είναι μονόδρομος. Τώρα που τα πάντα «ανακατεύονται», δεν μπορεί να σκεφτόμαστε εμείς καταρχήν αν θα πάμε την κουβέντα με όποια μορφή επιλέγουμε, με έναν κόσμο παρακάτω μήπως και τον απομακρύνουμε. Οταν οι ίδιες οι εξελίξεις τον έχουν φέρει στο γήπεδο μιας ουσιαστικής συζήτησης για τον πόλεμο, την βαρβαρότητα, την εξαθλίωση, τον καπιταλισμό δηλαδή.

Εχουμε καθαρό πως ο αντίπαλος είναι ισχυρός, έχει πολυπλόκαμους μηχανισμούς όμως στην συγκεκριμένη περίοδο ούτε γι' αυτόν είναι κάτι δεδομένο, πρέπει να μην αφήσουμε κενά που θα έχει το περιθώριο να καλύψει αυτός. Δίνουμε την μάχη της αντιπαράθεσης με την γραμμή που λέει πως χρειαζόμαστε τώρα μια άλλη κυβέρνηση φυσικά στο ίδιο έδαφος, η οποία θα σώσει την «αξιοπρέπεια» της χώρας. Η συζήτηση μπορεί να πάει με ανθρώπους που συμπορευόμαστε στην πάλη για άλλη εξουσία αποκαλύπτοντας με παραδείγματα της καθημερινότητας τους θεσμούς του κράτους της εκμετάλλευσης. Είναι μια σοβαρή προϋπόθεση για να αντέξεις, για να ανταποκριθείς στους κλονισμούς της αστικής εξουσίας.

Ο αρνητικός συσχετισμός επιδρά και τσακίζει, συνεχίζει να απογοητεύει. Στη δυνατότητα όμως που διαμορφώνεται, το δικό μας περιεχόμενο μπορεί να ακουμπήσει σε δεκάδες καλλιτέχνες της Θεσσαλίας, όπως αυτούς που πλαισίωσαν τις εκδηλώσεις για την αντιδικτατορική πάλη ή για την ιστορία του ρεμπέτικου δεμένη με τους αγώνες της εργατικής τάξης, την εκδήλωση για τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Λένιν, τα αντιπολεμικά αφιερώματα στα Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή».

Το «μικρόβιο» που έχουμε εμείς και το μεταδίδουμε μπορεί να διαπεράσει τον περίγυρό μας, να ατσαλώνει για κάθε καμπή, να αλλάξει συνήθειες. Οι δεσμοί που διαμορφώνονται με συντρόφους, συναγωνιστές και συναδέλφους βασίζονται σε χαρακτηριστικά άγνωστα για την αστική τάξη, είναι το δικό μας πλεονέκτημα. Το κλειδί της αλληλεγγύης, της μαχητικότητας και της συντροφικότητας μπορεί να ανοίξει δρόμους στην έμπνευση και την οικοδόμηση.

Συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ. Η ΚΕ εκτιμά ότι έχουν μετρηθεί διακριτά βήματα, όμως παραμένουν αδυναμίες, που εκδηλώνονται πιο έντονα στις ΚΟΒ.

Ξεκινώντας από το ζήτημα ότι το Κόμμα που όλη του η λειτουργία, η κατάσταση των δυνάμεών του, πρέπει να εναρμονιστεί πλήρως και με πιο γρήγορους και αποτελεσματικούς ρυθμούς με το επαναστατικό Πρόγραμμα και Καταστατικό του, το πώς κατακτιέται στην πράξη και μέσα στην κομματική λειτουργία ο πρωτοπόρος, επαναστατικός χαρακτήρας του Κόμματος, προβληματίζομαι στο κατά πόσο αυτό γίνεται κατανοητό στην ολότητα και ουσία του.

Συχνά, το θέτουμε σαν δεδομένο χωρίς να υπάρχει παντού, ενιαία κατακτημένο το τι σημαίνει επαναστατική πρωτοπορία, η οποία πρώτα απ' όλα επιβεβαιώνεται από το ίδιο το επαναστατικό μας Πρόγραμμα, τι σημαίνει ότι καθοδηγούμε την εργατική τάξη σε όλες τις συνθήκες. Από συζητήσεις, μαθήματα στις ΚΟΒ, από τα συστήματα εσωκομματικής μόρφωσης, φαίνεται ότι αυτά και άλλα ζητήματα δεν είναι δεδομένα. Δηλαδή, σωστά εντοπίζεται η απόσταση από τη μελέτη κειμένων, εκδόσεων, επεξεργασιών, του Μ-Λ βιβλίου, της Ιστορίας. Ομως χωρίς να ρίχνουμε την απαίτηση έχουμε και απόσταση κατανόησης πλευρών του ίδιου του Προγράμματός μας. Κύρια αυτά εντοπίζονται στα εξής:

- Στον ιμπεριαλισμό και στην ωρίμανση των υλικών προϋποθέσεων για τη σοσιαλιστική επανάσταση.

- Στη σοσιαλιστική επανάσταση, ιδιαίτερα όσον αφορά τον ρόλο του υποκειμενικού παράγοντα.

- Στα ζητήματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και ιδιαίτερα στα ζητήματα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στην Ελλάδα.

Μάλιστα, η έλλειψη που εντοπίζουμε στη συζήτηση με το Πρόγραμμα του Κόμματος πλατιά, οδηγεί και στο να μην ελέγχουμε πώς και αν είμαστε σε θέση να συζητάμε τα κομματικά μέλη για αυτό.

Τα κενά αυτά τίθενται και αυτοκριτικά από αρκετά μέλη, που θέτουν ότι νιώθουν ανεπάρκεια ιδεολογικά πολιτικά, όμως με το πνεύμα ανάγκης για βοήθεια και όχι με συμβιβασμό. Ωστόσο, λύνεται το ζήτημα αυτό με μια γενική παρότρυνση όπως «σύντροφε πρέπει να βρεις χρόνο να μελετάς»;

Σωστά τίθεται στις Θέσεις ότι η προσπάθεια αναβάθμισης της δουλειάς ξεκινά από τα ίδια τα μέλη του κάθε Οργάνου, αφορά τον σταθερό προσανατολισμό να σχεδιάζουμε και να υλοποιούμε τον καθημερινό αγώνα με βάση τις επεξεργασίες μας, τα ντοκουμέντα μας, τα σχετικά θεωρητικά και ιστορικά συμπεράσματα. Φαίνεται ότι ακόμα και αυτός ο προσανατολισμός συνήθως γίνεται αντιληπτός μόνο μέχρι το σημείο να μιλήσουμε με περισσότερους για τον σοσιαλισμό, δηλαδή δεν γίνεται κατανοητός ολόπλευρα. Η πρώτη απάντηση που μπορεί να σκεφτούμε όλοι είναι περισσότερα μαθήματα, περισσότερες συνεδριάσεις με τέτοια θεματολογία. Είναι εξαιρετικά απαραίτητα αυτά όντως. Ομως αυτό που παραλείπουμε είναι εμείς σαν στελέχη να καθοδηγούμε, να οργανώνουμε την παρέμβαση με κύρια βάση αυτά, χωρίς να προσανατολιζόμαστε μόνο σε γρήγορες απαντήσεις για ένα θέμα, σε πρόχειρες κατευθύνσεις ή ενέργειες.

Αντίστοιχα, αφορά την εξειδίκευση της διαπάλης. Για να είμαστε ικανοί να εξειδικεύουμε σημαίνει ότι γνωρίζουμε τι θέτει ο αντίπαλος, πώς παρεμβαίνει συνολικά, πώς ο ίδιος εξειδικεύει την παρέμβασή του σε τμήματα εργαζομένων και νεολαίας, σε χώρους δουλειάς, σε έναν δήμο, σε φορείς του κινήματος, απαιτείται η εικόνα από το πώς αυτά επιδρούν σε αυτούς που απευθυνόμαστε, απαιτείται εξειδίκευση στη δική μας παρέμβαση τόσο ιδεολογικά αλλά και στις μορφές, η εξειδίκευση αφορά και τη μελέτη και πρόβλεψη κίνησης του αντιπάλου, απαιτείται έλεγχος στο κατά πόσο ακουμπάει η δική μας διαπάλη, ο σχεδιασμός που έχουμε επιλέξει.

Ενα ακόμα θέμα είναι το πώς ο καθοδηγητικός μας ρόλος εκφράζεται μέσα από την πρωτοπόρα δράση στο σήμερα. Σωστά συχνά λέμε ότι πρέπει να διαμορφώνουμε ένα μακρόπνοο σχέδιο, στην πράξη όμως αυτό δεν υλοποιείται πάντα. Μακρόπνοο σχέδιο δεν σημαίνει ότι μια ΚΟΒ σχεδιάζει καλύτερα το επόμενο 3μηνο. Σημαίνει, θέτω ιεραρχήσεις στην παρέμβαση, στα ζητήματα και τα μέτωπα, σε χώρους, σημαίνει ότι αυτές τις ιεραρχήσεις τις θέτω με κριτήρια τους στόχους του Κόμματος για οικοδόμηση, με στόχο το να αποκτάμε βαθύτερες ρίζες στην εργατική τάξη, να αποσπούμε συνειδήσεις από την αστική ιδεολογία, να διαμορφώνουμε πολιτικούς δεσμούς εμπιστοσύνης, με στόχο τη συγκέντρωση δυνάμεων για την κρίσιμη στιγμή. Σημαίνει επίσης ότι ελέγχουμε ολοκληρωμένα και με σωστά κομματικά κριτήρια αυτό το σχέδιο, σε κάθε του βήμα και εξέλιξη, σημαίνει κάνω σωστό καταμερισμό του κάθε μέλους και όχι καταμερισμό για να καλύψω κενά.

Ολα τα παραπάνω συνδέονται με τη λειτουργία των οργάνων. Ενα ζήτημα είναι το ποιο είναι το πρόγραμμα συζήτησης στην ΚΟΒ και γιατί. Αυτό αφορά προφανώς το γραφείο ΚΟΒ και την ΚΟΒ, όμως έχουμε ευθύνη και οι ΤΕ. Για παράδειγμα, εντοπίζονται κενά κατανόησης που αφορούν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για τα οποία με ευθύνη των ΤΕ χρειάζεται να οργανωθεί συζήτηση σε ορισμένες ΚΟΒ ή γραφεία για περαιτέρω βοήθεια, μελέτη. Αντίστοιχα, οι ΚΟΒ χρειάζεται να διαμορφώσουν ολοκληρωμένο και μακροπρόθεσμο σχέδιο οικοδόμησης στον χώρο ευθύνης.

Τέλος θα ήθελα να σταθώ στα ζητήματα για την ανάδειξη και ανάπτυξη των στελεχών του Κόμματος. Εχουμε εκατοντάδες ικανά και πρωτοπόρα στελέχη που απαρτίζουν τα όργανα. Ομως, είναι θέμα το πώς καθοδηγούμε τη δουλειά των γραμματέων και των γραφείων ΚΟΒ και συνδέεται και με το πώς αναπτύσσεται το κάθε στέλεχος αλλά και το πώς αναδεικνύονται νέα στελέχη, μέσα βέβαια και από την ίδια την παρέμβαση της ΚΟΒ. Χρειάζεται να μας απασχολήσει το πώς κάθε στέλεχος θα καθοδηγείται όχι με βάση μόνο καθημερινά καθήκοντα αλλά και με απαιτητικότητα να αποκτά αντοχή, κύρια ιδεολογικά, να σπάνε τα όρια που πολλές φορές βλέπουμε να μπαίνουν στην παρέμβασή τους και χρονικά και ποιοτικά. Και σε αυτό το κομμάτι χρειάζεται να σκεφτόμαστε με μεγαλύτερο ορίζοντα, ακόμα κι αν συχνά «βαραίνει» το άγχος του αν βγαίνει μια δουλειά, ένας σχεδιασμός. Επίσης, χρειάζεται πιο δημιουργικά να αντιμετωπίζουμε αδυναμίες. Δηλαδή τα περισσότερα στελέχη τις αναγνωρίζουμε, αντιμετωπίζονται όμως κάποιες φορές σαν σχεδόν «αξεπέραστες», συχνά αντικειμενικοποιούνται (π.χ. θέμα χρόνου, απαιτητικής καθημερινότητας). Το θέμα είναι αν εμείς στη συνέχεια με τον τρόπο που καθοδηγούμε, αναλαμβάνοντας επιπλέον δουλειές και υποκαθιστώντας τον ρόλο του καθενός, το ενισχύουμε αυτό ή αν συγκρουόμαστε ιδεολογικά, κομματικά και με ειλικρίνεια.

Επιπλέον ζήτημα είναι το αν τα καθοδηγητικά όργανα έχουμε μακρόπνοο σχέδιο και στην ανάπτυξη των στελεχών. Να μας απασχολήσει αν έχουμε καθαρό σε κάθε ΚΟΒ, το ποιους ξεχωρίζουμε να αναδειχθούν, σε ποιον τομέα δουλειάς. Με αυτά σχετίζεται και η πολυχρέωση ορισμένων στελεχών. Εκτός του ότι μπορεί να συμβάλλει και αρνητικά στην ανάπτυξη ενός στελέχους, οδηγεί και σε επανάπαυση για να εμπιστευτούμε περισσότερους συντρόφους, με ουσιαστική ενασχόληση μαζί τους.