Με τους εκλεγμένους των σωματείων να βρίσκονται από νωρίς στις θέσεις τους, συνεπείς σε μία από τις κορυφαίες διαδικασίες για ένα Εργατικό Κέντρο, το Συνέδριο έγινε στον απόηχο σημαντικών μαχών, όπως η απεργία στις 6 Φλεβάρη σε Πειραιά και Θριάσιο, αλλά και η απεργία των ναυτεργατών στις 5 Μάρτη. Οπως σημείωσε ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου, Μ. Μπεκρής, που παρουσίασε την εισήγηση, «αυτή την πείρα κάνουμε οδηγό και δίνουμε ώθηση στην οργάνωση της πάλης. Στέλνουμε μήνυμα ότι οι εργαζόμενοι του Πειραιά δεν σκύβουν το κεφάλι».

Σημειώνεται ότι από τις εργασίες αυτές «έλαμψαν δια της απουσίας τους», την κρίσιμη για την εργατική τάξη αυτή περίοδο, οι παρατάξεις ΕΠΑΚ (ΠΑΣΚΕ), ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και «Ταξική Εργατική Συσπείρωση» (ΤΕΣ). Επέλεξαν δηλαδή να απέχουν από την ουσιαστική συζήτηση που αναπτύχθηκε για την οργάνωση της πάλης στους χώρους δουλειάς.

Ο «Ριζοσπάστης» μετά την παρουσίαση της εισήγησης στο φύλλο της περασμένης Τρίτης δίνει συνέχεια, παρουσιάζοντας τις παρεμβάσεις από τους εκλεγμένους συνδικαλιστές αντιπροσώπους στις εργασίες. Τρεις από τις παρεμβάσεις δίνονται με πιο εκτεταμένα αποσπάσματα, καθώς εστιάζουν στο ναυτεργατικό κίνημα, στην πορεία του Εργατικού Κέντρου Πειραιά μετά την αλλαγή των συσχετισμών από το τελευταίο εκλογοαπολογιστικό συνέδριό του και τη στάση του εργατικού κινήματος απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εμπλοκή.

Από τις εργασίες του Συνεδρίου

Οπως είπε, «ο Πειραιάς, το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, αποτελεί κόμβο μεταφορών, βρίσκεται στην καρδιά αυτών των εξελίξεων. Δεν είναι απλά μια περιοχή με χιλιάδες εργαζόμενους, αλλά κρίσιμος κρίκος στους σχεδιασμούς του κεφαλαίου για το εμπόριο, την Ενέργεια και τη στρατιωτική αξιοποίηση. Αυτό δεν αφορά τις ανάγκες του λαού και των εργαζομένων. Αξιοποιείται για να θησαυρίζουν από τον δικό μας κόπο, ιδρώτα και αίμα οι εφοπλιστές, ντόπιες και ξένες πολυεθνικές, το ίδιο το καπιταλιστικό κράτος, όλα αυτά μαζί, μέσα στις αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις που έχουν και που εκφράζονται εδώ μεταξύ ΗΠΑ - Κίνας. Μας τσακίζουν στη δουλειά, ενώ μας μετατρέπουν και σε πιθανό στόχο αντιποίνων, είτε το ίδιο το λιμάνι, είτε τις βιομηχανικές μονάδες, τα πετρέλαια και τα καζάνια που έχουμε μέσα στα σπίτια μας».

«Αυτός ο πόλεμος δεν είναι πόλεμος της εργατικής τάξης. Η εργατική τάξη δεν έχει τίποτα να κερδίσει διαλέγοντας στρατόπεδο ανάμεσα σε αυτούς που από τη μία μας πίνουν το αίμα στη δουλειά και μας δίνουν να υπογράψουμε θανατόχαρτα, όπως στους ναυτεργάτες, και από την άλλη μας ετοιμάζουν για λίπασμα στα πολεμικά τους σχέδια», ανέφερε και πρόσθεσε:

«Γι' αυτό είναι επικίνδυνη η αντίληψη ότι υπάρχει "καλός" και "κακός" ιμπεριαλιστής, "καλή" και "κακή" κυβέρνηση, ότι κάποια λυκοσυμμαχία μπορεί να φέρει ειρήνη στους λαούς. Η πραγματικότητα αποδεικνύει το αντίθετο. Οσο στον παρονομαστή της παραγωγής υπάρχει το καπιταλιστικό κέρδος, θα γεννιούνται κρίσεις και πόλεμοι, θάνατος και προσφυγιά».

Και, αφού ανέφερε ότι ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής που τσακίζει δικαιώματα, όπως και ότι η πολεμική οικονομία πάει μαζί με την ένταση της εκμετάλλευσης, σημείωσε: «Χάνουν όλοι από αυτή την κατάσταση; Οχι. Οι εφοπλιστικοί όμιλοι, οι ενεργειακοί κολοσσοί, οι πολεμικές βιομηχανίες και άλλοι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι αυξάνουν τα κέρδη τους μέσα από την ένταση των συγκρούσεων».

Παρακάτω, απαντώντας στο ερώτημα που έρχεται από χώρους δουλειάς για το «τι μπορούμε να κάνουμε. Πώς μπορεί να τερματιστεί ο πόλεμος;», ανέφερε: «Μήπως διαλέγοντας πλευρά σύγκρουσης; Μήπως να πάμε με τον πιο ισχυρό ή με τον αναδυόμενο που διεκδικεί θέση πιο ισχυρού; Είναι δυνατόν να προσμένουμε πότε θα επέλθει κάποια ισορροπία μεταξύ τους, για να γευτούμε μια περίοδο ειρήνης με πιστόλι στον κρόταφο;

Τίποτα από όλα αυτά. Ο πόλεμος είναι στο DNA του συστήματος της εκμετάλλευσης, είναι τρόπος ύπαρξής του. Οταν οι αδυσώπητοι ανταγωνισμοί, οι αντιθέσεις δεν είναι δυνατόν να λυθούν στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων, οδηγούνται, αντικειμενικά, σε πόλεμο. Για αυτό και συνθήματα όπως "τερματισμός του πολέμου τώρα" είναι ευχολόγια που αφήνουν στο απυρόβλητο την πραγματική αιτία πολέμου.

Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι τερματισμός του πολέμου υπέρ των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων σημαίνει ξερίζωμα και ανατροπή της αιτίας του. Δηλαδή του συστήματος που διψά για κέρδη. Για αυτό το εργατικό κίνημα πρέπει να κατευθύνεται στην πραγματική ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, του κράτους και των διεθνών συμμαχιών τους. Της σημερινής και όποιας κυβέρνησης διαχειρίζεται τις υποθέσεις του».

Τονίζοντας λοιπόν ότι ο αγώνας πρέπει να στοχεύει στον εχθρό της εργατικής τάξης, στην ίδια δηλαδή την αστική τάξη, ξεχώρισε ότι αυτή η διαδικασία «χτίζεται με την πάλη για απεμπλοκή τώρα από τον πόλεμο, έξω η Ελλάδα από τη σφαγή και συγκεκριμένα: Να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου. Να μη χρησιμοποιούνται οι υποδομές της χώρας - τα λιμάνια, τα μέσα μεταφοράς - για τις ανάγκες του πολέμου. Δεν θα γίνουμε οι εργαζόμενοι γρανάζι της πολεμικής μηχανής, όπως με περίσσιο θάρρος έχουν διατρανώσει οι λιμενεργάτες και οι ναυτεργάτες.

Να επιστρέψουν όλες οι ελληνικές αποστολές από όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, όπως και τα οπλικά συστήματα που βρίσκονται έξω από τα σύνορα της χώρας.

Χωρίς τους στόχους αυτούς, ένα εύηχο σύνθημα περί "τερματισμού του πολέμου" το μόνο που κάνει είναι να αθωώνει όσους μας σέρνουν στον πόλεμο, των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών εκατέρωθεν.

Η πάλη ενάντια στον πόλεμο σημαίνει ταυτόχρονα οργάνωση της πάλης σε κάθε χώρο δουλειάς. Ενίσχυση των σωματείων. Σύγκρουση με την εργοδοσία και τον εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό που καλλιεργεί τη συναίνεση και την υποταγή, που κλείνει το μάτι στο καπιταλιστικό κράτος ψάχνοντας διαρκώς για νέους σωτήρες, όπως κάνουν οι άλλες παρατάξεις στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου.

Χρειάζεται αποκάλυψη των πραγματικών αιτιών του πολέμου και όχι να σέρνεται το εργατικό κίνημα πίσω από κυβερνήσεις ή να δημιουργείς αυταπάτες για φιλολαϊκές κυβερνήσεις όπως κάνει, για παράδειγμα, η πλειοψηφία της διοίκησης της ΠΕΝΕΝ που με αναρτήσεις αφήνει να εννοηθεί ότι η Ισπανία αντιτίθεται στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ότι η Κίνα αποτελεί το αντίπαλο δέος του Ισραήλ και των ΗΠΑ, ότι είναι θετική η στάση της IMO, που το μόνο που κάνει είναι να παρακαλά τους εφοπλιστές να αποφεύγουν τα Στενά του Ορμούζ.

Ποιον συμφέρει να καλλιεργεί τέτοιες αυταπάτες ώστε το κίνημα να στηρίζει τέτοιες κυβερνήσεις; Συμφέρει τους ίδιους τους καπιταλιστές, γιατί αυτοί διατηρούν την εξουσία τους και με την πολιτική τους μας σκοτώνουν στη δουλειά και τον πόλεμό τους».

«Η προοπτική και η διέξοδος βρίσκεται στην πάλη των εργαζομένων, των λαών σε κάθε χώρα και στη δική μας, στη διεθνιστική αλληλεγγύη. Οι εργαζόμενοι σε όλες τις χώρες έχουμε κοινά συμφέροντα. Ο εχθρός δεν είναι οι λαοί των άλλων χωρών, αλλά οι εκμεταλλευτές μας σε κάθε χώρα», σημείωσε, αναδεικνύοντας τις «δυο πατρίδες» που είναι σε σύγκρουση: «Αυτή των εκμεταλλευτών και αυτή των εργατών και του λαού, γιατί τα αντιτιθέμενα ταξικά συμφέροντα δεν γεφυρώνονται.

Τώρα πρέπει να σημάνει λαϊκός - εργατικός ξεσηκωμός. Να δυναμώσει η πάλη για ξερίζωμα και ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος που γεννά φτώχεια, κρίσεις και πολέμους. Για μια κοινωνία όπου ο πλούτος θα ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν, όπου η οικονομία θα λειτουργεί με κριτήριο τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων. Παλεύοντας για όλα αυτά που σήμερα μας κλέβουν. Για Συλλογικές Συμβάσεις με αυξήσεις, για μέτρα υγείας και ασφάλειας, για 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, για δημόσια Υγεία και Παιδεία», κατέληξε ο Γ. Καλαμαράς.

Παίρνοντας τον λόγο ο Σταύρος Τουμανίδης, πρόεδρος του Σωματείου Ναυπηγοξυλουργών, τόνισε πως «το Εργατικό Κέντρο είναι οργανωτής της πάλης όλων των κλάδων, ο χώρος όπου η ατομική αγανάκτηση γίνεται συλλογική δύναμη και οργάνωση της αντεπίθεσης». Αναφερόμενος στη δράση του Σωματείου είπε ότι ένας από τους βασικούς στόχους του είναι να ενημερώνει άμεσα κάθε νέο συνάδελφο για τα δικαιώματά του και να κάνει παρεμβάσεις για κάθε ζήτημα που προκύπτει. Μέσα από αυτήν τη δράση το τελευταίο διάστημα έχουν γίνει πάνω από 30 εγγραφές νέων μελών, δυναμώνοντας το ίδιο το Σωματείο αλλά και το ΕΚΠ.

Ο Ακης Αντωνίου, πρόεδρος του Παραρτήματος Πειραιά του Συνδικάτου Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγοεπισκευαστικής Βιομηχανίας Ελλάδας, αναφέρθηκε στη συμμετοχή που υπάρχει στις αρχαιρεσίες του Συνδικάτου και η οποία δείχνει την εμπιστοσύνη των μεταλλεργατών στο Συνδικάτο τους. Μίλησε για την άμεση εμπλοκή της ναυπηγικής βιομηχανίας στην πολεμική οικονομία, αλλά και για τους εγκλωβισμένους μεταλλεργάτες σε περιοχές του Περσικού Κόλπου.

Η Χριστίνα Καραμαλίκη, πρόεδρος του Σωματείου Καθαριστριών Πειραιά και μέλος του ΔΣ του ΕΚΠ, στάθηκε ιδιαίτερα στη μάχη για την προστασία της λαϊκής περιουσίας από τα «κοράκια» και στην πείρα από τέτοιες αναμετρήσεις με δυνάμεις καταστολής.

Ο Δημήτρης Εφιεντζής, πρόεδρος του Συνδικάτου Χημικής Βιομηχανίας Αττικής, φέρνοντας εικόνα από την επίδραση του πολέμου στον κλάδο αναφέρθηκε π.χ. σε εταιρεία πλαστικών που σε επιστολή της μιλά για τις συνέπειες από την κλιμάκωση του πολέμου. Επίσης, σε πλαστικατζίδικο που εντατικοποιεί την εργασία μπροστά στο άνοιγμα των δουλειών, αφού «φτιάχνει σωσίβια», αλλά και σε λιπασματάδικο που «κάνουν δοκιμές καθώς οι ίδιες πρώτες ύλες μπορούν να χρησιμοποιούνται για βόμβες». Το Συνδικάτο σε αυτές τις συνθήκες, σημείωσε, θέτει ως καθοριστικό στοιχείο ότι η πάλη για μισθολογικά και θεσμικά αιτήματα γίνεται μέσα σε συνθήκες πιο βαθιάς πολεμικής εμπλοκής, γι' αυτό και τα πλαίσια διεκδίκησης θα πρέπει να γίνουν υπόθεση των εργαζομένων, να συγκινούν και να προάγουν την οργάνωση και την πάλη. Ειδικότερα για τα μέτρα υγείας και ασφάλειας, να δοθεί βάρος στα ΒΑΕ, στις μεικτές επιτροπές, στην κάλυψη κινδύνων σε περίπτωση ατυχήματος. Τέλος, αποφασίστηκε μπροστά στην 1η Μάη να αναληφθούν πρωτοβουλίες για την πραγματοποίηση εκδηλώσεων σε εργοστάσια, την οργάνωση εκδήλωσης για την Πρωτομαγιά στην Αυλώνα κ.λπ.

Ο Μανώλης Γαβαλάς από το Σωματείο Εργαζομένων «Hellenic Train» τόνισε πως η «απελευθέρωση» και ο τεμαχισμός του σιδηρόδρομου συνεχίζονται. Πως ακόμα και σήμερα, τρία χρόνια μετά τα Τέμπη, ο αριθμός των εργαζομένων δεν έχει αυξηθεί, ενώ η πλειοψηφία των εργαζομένων, ειδικά στον ΟΣΕ, δουλεύει με «μπλοκάκι». Αναφερόμενος σε διεκδικήσεις για επανακρατικοποίηση του ΟΣΕ, σχολίασε ότι ο κρατικός ΟΣΕ μείωσε το προσωπικό κατά χιλιάδες και δεν μπορεί να συντηρήσει τις γραμμές. Για τη στροφή στην πολεμική οικονομία επεσήμανε ότι την ίδια στιγμή που «δεν υπάρχουν, όπως ισχυρίζονται, χρήματα για την αναβάθμιση του δικτύου Θεσσαλονίκη - Αθήνα, υπάρχουν όμως για τη γραμμή Αλεξανδρούπολη - Ορμένιο, γιατί αυτή χρειάζεται για να περνάνε τα βαγόνια με στρατιωτικό υλικό».

Για το τι αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στις ναυτιλιακές μίλησε η Κλαίρη Καρπή, μέλος του ΔΣ της ΠΑΣΕΝΤ και αντιπρόεδρος του ΕΚΠ, αναδεικνύοντας ότι οι εργοδότες είναι αδίστακτοι. Μετέφερε χαρακτηριστικά ότι όποιος ναυτικός δεν υπακούσει μπαίνει σε δυσμένεια ή φεύγει, όποιος πάρει σήμα να περάσει τα Στενά του Ορμούζ ή την Ερυθρά Θάλασσα και δεν το κάνει θα έχει συνέπειες. «Τις υπόλοιπες ώρες βέβαια "είμαστε μια οικογένεια"», σχολίασε. Δεν είναι η πρώτη φορά, συνέχισε, που καράβια διέρχονται από εμπόλεμες ζώνες κλείνοντας συστήματα εντοπισμού ή δηλώνοντας ότι είναι άλλων συμφερόντων, με αλλοδαπά πληρώματα. Και απαντώντας στην προπαγάνδα περί «εξυπνάδας των εφοπλιστών» τόνισε: «Δεν είναι εξυπνάδα, είναι έγκλημα! Δεν έχουμε δει κανέναν εφοπλιστή να κοιμάται στην καμπίνα ενώ το βαπόρι του ρισκάρει να δεχτεί πύραυλο».

Ο Γιώργος Σκούφος από το Παράρτημα Πειραιά του Συνδικάτου Επισιτισμού - Τουρισμού - Ξενοδοχείων Αττικής κατήγγειλε την πλειοψηφία της Ομοσπονδίας του κλάδου (ΠΟΕΕΤ), που προβάλλει την αντίληψη ότι «δεν γίνεται να μιλήσουμε για την αμερικαΝΑΤΟική βάση στη Σούδα, γιατί συμβάλλει στην ανάπτυξη της περιοχής», και την ίδια ώρα υπογράφει κλαδικές ΣΣΕ στο πλαίσιο εφαρμογής της κατάπτυστης «κοινωνικής συμφωνίας», που καθηλώνουν τους μισθούς στα όρια του εθνικού κατώτατου μισθού.

Για τους εργαζόμενους στα τηλεφωνικά κέντρα μίλησε ο Νίκος Σπυρέλης, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στην «Teleperformance», τονίζοντας ότι έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα των ιμπεριαλιστικών πολέμων, καθώς υποστηρίζουν πελάτες σε χώρες που βομβαρδίζονται και την ίδια ώρα οι υπεύθυνοι τους λένε ότι πρέπει να πουλήσουν εκτυπωτές, τηλέφωνα ή οτιδήποτε άλλο. Ακόμα, κατήγγειλε το επαίσχυντο καθεστώς της «βίζας ειδικού σκοπού», αφού μετανάστες από μια σειρά χώρες, εκτός ΕΕ, βρίσκονται σε ομηρία από την εργοδοσία, καθώς η βίζα ανακαλείται αν απολυθούν από την εταιρεία στην οποία απασχολούνται, και αυτό ισχύει καθ' όλη της διάρκεια μίας πενταετίας μέχρι να πάρουν το καθεστώς της μόνιμης άδειας παραμονής. Από το ίδιο σωματείο η Αλεξάνδρα Λυμπέρη μίλησε για τις επιπτώσεις του πολέμου σε βάρος των λαών της ευρύτερης περιοχής, και κατήγγειλε το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ και τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού.

Ο Γιώργος Κάππος από το Παράρτημα Πειραιά της Ενωσης Λογιστών (ΕΛΕΠΑ) μίλησε για την προσπάθεια του Παραρτήματος να ενημερώνει και να οργανώνει τους εργαζόμενους για τα δικαιώματά τους και τις εξελίξεις σε ό,τι αφορά τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Ακόμα, η Μυρτώ Μάτση, πρόεδρος του Συλλόγου Σπουδαστών Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού Ασπροπύργου, επεσήμανε ότι παρά τις προσπάθειες που κάνουν κυβέρνηση και εφοπλιστές να τους πείσουν ότι το να μπαίνουν οι ναυτεργάτες σε εμπόλεμες ζώνες είναι «εθνικό συμφέρον», οι σπουδαστές έχουν καθαρό ότι κανένας ναυτικός δεν πρέπει να ρισκάρει τη ζωή του για τα κέρδη τους. Αυτό δήλωσαν και οι 911 σπουδαστές που ψήφισαν στις πρόσφατες αρχαιρεσίες του Συλλόγου. Ψήφισαν - όπως είπε - «για έναν Σύλλογο μαζικό και διεκδικητικό, που θα λειτουργεί με δημοκρατικές διαδικασίες, που θα δυναμώνει τη κοινή δράση με τους εργαζόμενους του κλάδου».