Συμφωνώ με τις Θέσεις της Κ.Ε. για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος.

Χρειάζεται να πάρουμε υπόψιν μας ότι στις σημερινές συνθήκες βαραίνει η μονόπλευρη εμπειρία του καπιταλισμού, που ο εργάτης δεν έχει λόγο για την οργάνωση της παραγωγής παρά μόνο για τους όρους πώλησης της εργατικής του δύναμης. Η ίδια η λειτουργία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής «τραβάει» τη συζήτηση στο παραπάνω που είναι εύκολα φανερό και όχι στο πώς και αν αλλάζει ο τρόπος παραγωγής. Επομένως όταν στην καθημερινότητά μας δεν συζητάμε για το Πρόγραμμα του Κόμματος, για τη ρεαλιστικότητα της επαναστατικής διεξόδου, μοιάζει αναπόφευκτο ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις, εγκλωβίζεσαι σε μια συζήτηση που στο επίκεντρό της έχει τη διαχείριση της σημερινής κατάστασης, όχι την ανατροπή της.

Πρώτο ζήτημα είναι ότι αυτή η προσπάθεια ξεκινάει από τα καθημερινά, τα φαινομενικά απλά που αντιμετωπίζουμε, πόσες φόρες στις συσκέψεις με φίλους του Κόμματος, στις περιοδείες σε χώρους δουλειάς και γειτονιές, δεν ακούμε να λέγονται τα «όλοι ίδιοι είναι», «ο άλλος δεν καταλαβαίνει», «τίποτα δεν γίνεται, στις εκλογές πάλι 41% θα πάρει». Μα αν ο άλλος δεν καταλαβαίνει εσένα, καταλαβαίνει τον αντίπαλο. Επομένως πρέπει να γίνει προσπάθεια να σε καταλάβει, να κατανοήσει την ιστορική αναγκαιότητα κίνησης των πραγμάτων και πώς μπορεί να παρέμβει σε αυτήν.

Αυτή η προσπάθεια, να πείσεις, να αλλάξεις τον τρόπο σκέψης, να ανεβάσεις το κλίμα διεκδίκησης, περνάει και από το κατά πόσο επιμένουμε στην υλοποίηση του σχεδίου Οικοδόμησης της ΤΟ, της ΚΟΒ. Πολλές φορές κάτω από την απαιτητική καθημερινότητα, αλλά και από τις σημαντικές προσπάθειες που γίνονται για να προχωρήσει ο σχεδιασμός και δεν αποδίδουν όσο θα θέλαμε, καταλήγουμε να αντιμετωπίζουμε τον σχεδιασμό με τυπικότητα ακόμη και στα καθοδηγητικά Οργανα. Επαναφέρουμε στόχους π.χ. για νέες ΚΟΒ, για νέα σωματεία, για στρατολογία, με επαναληπτικότητα, χωρίς να εξετάζουμε ουσιαστικά τους παράγοντες της δουλειάς μας. Δεν εξετάζουμε την πορεία υλοποίησης του σχεδίου μας, ως το δικό μας επαναστατικό σχέδιο δράσης σε μη επαναστατικές συνθήκες, που θα πρέπει σε κάθε φάση να επιδρά στην αντικειμενική μεταβολή των συνθηκών ώστε να επιταχυνθεί η μεταβολή προς τον αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό. Μένουμε δηλαδή στα γνωστά και τετριμμένα «το είπαμε αλλά δεν έγινε», ενώ χρειάζεται να βρίσκουμε νέους τρόπους, να αξιοποιούμε τις χαραμάδες που πάντα υπάρχουν αλλά με μια πρώτη ματιά μπορεί να μην τις διακρίνεις. Με δημιουργικό τρόπο να απαντάμε στα νέα ζητήματα που προκύπτουν πιο συχνά απ' ό,τι νομίζουμε. Ειδικά σε χώρους δουλειάς, αρκεί κάποιες φορές μια συζήτηση μερικών λεπτών με τον σύντροφο μας, για να σου μεταφέρει νέα στοιχεία της διαπάλης, γιατί η εργοδοσία εντείνει διαρκώς την εκμετάλλευση, άρα και τους τρόπους ενσωμάτωσης, υποταγής των εργαζομένων στους στόχους της.

Με αυτή την επαναστατική επιμονή μπορείς να κάνεις συγκεκριμένο το κάθε επόμενο βήμα της ΚΟΒ, του μέλους του Κόμματος που δρα στον χώρο του, να γίνει συγκεκριμένη η καθοδήγησή του. Μπορείς να διαμορφώνεις την αυτοπεποίθηση σε μέλη του Κόμματος αλλά και στα τμήματα εργατοϋπαλλήλων που απευθύνονται οι ΚΟΒ, ότι έχουν την ικανότητα να κάνουν το επόμενο βήμα, να παρέμβουν στις εξελίξεις, να έχουν κατακτήσεις, γιατί η επιμονή να υλοποιηθεί το σχέδιο οικοδόμησης, είναι εκτός των άλλων και επιπλέον δείγμα εμπιστοσύνης τόσο προς τα μέλη του Κόμματος που καλούνται να το υλοποιήσουν όσο και τους εργαζομένους που απευθύνεσαι.

Σε αυτό το σχέδιο είναι κρίσιμο να αξιοποιήσεις τη δουλειά στο κίνημα, τη συμμετοχή των Κομμουνιστών στα συνδικάτα ως το ρεύμα ταχείας κυκλοφορίας του δρόμου της ανατροπής και όχι ως μονόδρομο. Δηλαδή να συνειδητοποιείται καλύτερα, ότι στην καθημερινή ζωή των συνδικάτων, στην καθημερινή πάλη των εργαζομένων απέναντι σε εργοδοσία και κράτος να παρεμβαίνεις με όρους αντεπίθεσης, να διαμορφώνεις πλαίσιο πάλης που αναδεικνύει ποιος πρέπει να χάσει για να κερδίσει ο εργαζόμενος, να μη διστάζεις στο όνομα του «ποιος θα καταλάβει τώρα», αλλά να αναδεικνύεις τις πολιτικές ευθύνες και την πραγματική διέξοδο. Αλλιώς πώς θα συζητήσεις τι κίνημα χρειάζεται σήμερα, πώς θα καταλάβει ο εργαζόμενος που αρχικά θέλει να μάθει για τα δικαιώματα και σωστά πρέπει να τα μάθει, τι σκοπούς έχει ο Κομμουνιστής, πώς θα ξεκαθαρίσει από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού που πολλές φορές επιδιώκουν να ταυτίζονται μαζί σου σε μορφές αγώνα και συνθήματα. Πώς θα απαντήσεις ειλικρινά, καθαρά και ολοκληρωμένα στο ερώτημα που έκανε εργαζόμενη από όμιλο Σούπερ Μάρκετ στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν επιχειρησιακό σωματείο, «εσείς γιατί μας βοηθάτε;».

Γι' αυτό όμως είναι επίσης απαραίτητο να αξιοποιείται η κατεκτημένη πείρα συλλογικά, για να μπορέσουμε να βελτιώσουμε τον τρόπο καθοδήγησης, να διαμορφώνουμε νέους ηγέτες, να ωριμάζουν ΚΟΒ και στελέχη, να φωτίζονται αδυναμίες. Υπάρχουν χαρακτηριστικά παραδείγματα της δουλειάς μας όπου η ΚΟΒ, η ΚΟ του σωματείου, ξεκινάει την παρέμβασή της σε έναν χώρο δουλειάς, σε ένα μέτωπο και ενώ διαθέτει προηγούμενη πείρα, κατεκτημένο τρόπο δουλειάς από προηγούμενη φάση, αυτόν να μην τον αξιοποιεί, πολλές φορές να μην το έχει συζητήσει ολοκληρωμένα, να γνωρίζει μόνο τα αποτελέσματα της δουλειάς μας και όχι το πώς το κάναμε, τι αντιμετωπίσαμε, τι οργανωτικά μέτρα πήραμε, τι διαπάλη αναπτύχθηκε και πώς ανταποκριθήκαμε. Ετσι όμως αφήνουμε, άθελά μας, την ΚΟΒ και τους συντρόφους να δίνουν μάχες χωρίς γεμάτη φαρέτρα, η ΚΟΒ αντί να είναι επιτελείο μάχης, να αποτελείται από σκόρπιους μαχητές.

Επιπλέον, έτσι μπορείς να δώσεις μορφή στην αμφισβήτηση, στα αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά της, διαφορετικά θα δώσει τη μορφή και τα χαρακτηριστικά που θέλει ο αντίπαλος, π.χ. υπεράσπιση του κράτους δίκαιου. Οταν ανεβαίνει η δυσαρέσκεια, χρειάζεται να προβληματιστούμε όταν δεν εκφράζεται στον χώρο ευθύνης μας, χωρίς φυσικά να λέμε ότι παντού και πάντα θα είναι το ίδιο, πρέπει να επεξεργαστούμε όμως αν έχουμε κάνει ό,τι χρειάζεται για να εκφραστεί η αμφισβήτηση.

Ετσι τελικά χτίζεις τη μαχητική πείρα του σήμερα στα μικρά και τα μεγάλα της καθημερινότητάς. Μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορείς να διευκρινίσεις με ποιον συζητάς για τον Σοσιαλισμό και τη θέση που θα πάρει ο ίδιος. Επομένως οι στόχοι στρατολογίας να ελέγχονται με αντικειμενικό τρόπο κάτω από την πορεία υλοποίησης αυτού του σχεδίου, να είναι θετικά καθημερινά βήματα του σχεδίου οικοδόμησης και ανασύνταξης, να αποτελούν κριτήριο επιτυχίας του σχεδιασμού μας.

Εχουμε όλα τα εφόδια για να κάνουμε το άλμα που χρειάζεται και να κατακτήσουμε τους στόχους μας.

Κεντρικό ζήτημα είναι να αντιστοιχίσουμε τον τρόπο δουλειάς μας με τα σοβαρά καθήκοντα που προκύπτουν από το πρόγραμμά μας και τη φάση που βρισκόμαστε, ώστε να αναβαθμίσουμε την ικανότητά μας στην προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα για τις επαναστατικές συνθήκες.

Καταρχάς, οι εργαζόμενοι από μόνοι τους δεν μπορούν να κατανοήσουν τα αίτια της κρίσης και του ιμπεριαλιστικού πολέμου, τον χαρακτήρα του αστικού κράτους, τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο της επαναστατικής ανατροπής αυτού του συστήματος και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Πρώτος άξονας η ενίσχυση της δικής μας ιδεολογικής - πολιτικής θωράκισης. Δεύτερος, η βελτίωση της δράσης μας στις εργαζόμενες μάζες, βασικά μέσω της αυτοτελούς κομματικής παρέμβασης με το Πρόγραμμα του Κόμματος, με τις επεξεργασίες του για τον κλάδο, αλλά και με τη συνεχή, αποφασιστική παρέμβαση των κομμουνιστών στη διαπάλη για τον προσανατολισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Για να επιτευχθούν τα παραπάνω, χρειάζεται σαφής γνώση των εξελίξεων κατά κλάδο, ακριβής και αντικειμενική εκτίμηση του συσχετισμού, των διαθέσεων των μαζών, της τακτικής της εργοδοσίας και των άλλων δυνάμεων, καθώς και της επίδρασής της. Και η πείρα αποδεικνύει ότι αποτελέσματα σε στέρεες βάσεις, στην οικοδόμηση και ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, έχουμε χρησιμοποιώντας αυτή τη μεθοδολογία.

Στον κλάδο τηλεπικοινωνιών - πληροφορικής πραγματευόμαστε στην καθημερινότητα θέματα που είναι στην αιχμή των αλλαγών στις σύνθετες και γοργά εναλλασσόμενες συνθήκες, συνεπώς και οι ανάγκες ιδεολογικής - πολιτικής παρέμβασης είναι αυξημένες, αντίστοιχα και το επίπεδο της διαπάλης με το κεφάλαιο και τους εκφραστές του και στο κίνημα.

Από τα έργα του Ταμείου Ανάκαμψης και τις ευχές για δεύτερο έως τη στροφή στην πολεμική οικονομία, οι όμιλοι πέρα από την αύξηση του ποσοστού κέρδους τους στοχεύουν και στην ενσωμάτωση και χειραγώγηση των εργαζομένων, με την αντίστοιχη κλιμάκωση. Και μάλιστα με ιεράρχηση ανά ειδικότητα και αντικείμενο εργασίας ανάλογη της δικής μας. Και όλα αυτά σε ένα κλάδο με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και πορεία.

Το κύριο κομμάτι του κλάδου (μηχανικοί τηλεπικοινωνιών, πληροφορικής) εργάζονται σε αντικείμενο που σπούδασαν. Οι νεότεροι μπαίνουν στους χώρους δουλειάς θεωρώντας ότι κάνουν κάτι δημιουργικό που τους ευχαριστεί, ότι μαθαίνουν κάθε μέρα και περισσότερα, και άρα δεν πειράζει αν δουλέψουν και λίγο παραπάνω / με μεγαλύτερη ένταση ή/και για «προσωρινά» λιγότερες απολαβές. Οι παλιότεροι εργαζόμενοι μένουν στάσιμοι και μισθολογικά, με δυσαρέσκεια αλλά και απογοήτευση.

Συνυπολογίζοντας τον χαμηλό βαθμό οργάνωσης στην πλειοψηφία του κλάδου αλλά και τη δυνατότητα υψηλότερου μισθού που υπήρχε προσωρινά λόγω της φάσης «ανάπτυξης» του κλάδου μέσω κινητικότητας, που συσκοτίζει τον μηχανισμό της εκμετάλλευσης και προβάλλει τον ατομικό δρόμο σαν μονόδρομο και το καπιταλιστικό σύστημα σαν αμετάβλητο. Επιπλέον το κεφάλαιο ενσωματώνει με πλήθος μηχανισμών από πάρτυ, εκπαιδεύσεις και δραστηριότητες σε όλο το φάσμα της ζωής του εργαζόμενου ώστε να περάσει το αφήγημα ότι είμαστε μια οικογένεια, τα συμφέροντά μας είναι κοινά. Η αντιπαράθεση που διεξάγουμε σε αυτή την υλική βάση και φωτίζει τη συλλογική διεκδίκηση, εκπαιδεύει αντίστοιχα τους εργαζόμενους.

Στους μεγάλους ομίλους, η διεισδυτική μας ικανότητα οφείλει να αγκαλιάζει ένα ευρύ φάσμα εργαζομένων σε σχέση με τη θέση του στην παραγωγή, το επίπεδο ειδίκευσης, την ηλικία, τη δράση της εργοδοσίας και των πολυπλόκαμων άλλων δυνάμεων. Σε σχέση με την Τεχνητή Νοημοσύνη συνυπάρχει η τεχνοφοβία και η τεχνολαγνεία. Φόβος για απώλεια θέσεων εργασίας στα κομμάτια χαμηλότερης ειδίκευσης ενώ ταυτόχρονα εντατικοποιείται η εργασία τους. Από την άλλη, αποθέωση εργαλείων και προτερημάτων από τη χρήση και τάχα απελευθέρωσης χρόνου στους εργαζόμενους. Χρόνος που βέβαια το κεφάλαιο απαιτεί ως δικό του.

Η παρέμβαση δε των εργοδοσιών σχετικά με την αξιοποίηση όλων των νέων τεχνολογιών, γίνεται με όρους φρενίτιδας. Ενα ακόμα στιγμιότυπο που αποκαλύπτει την κυρίαρχη αντίληψη ενσωμάτωσης «όσο πάει καλά η εταιρεία, υπάρχουν δουλειές, ο εργαζόμενος βγαίνει κερδισμένος - ή έστω λιγότερο χαμένος». Ενώ ταυτόχρονα και αντιφατικά επιδρούν αστικές θεωρίες για δυσπιστία στην ΤΝ, για φούσκα της ΤΝ που επίσης συσκοτίζουν το θέμα, δυσχεραίνουν την παρέμβασή μας.

Για εμάς, όπως ορθά διαπνέει και τις θέσεις της ΚΕ, τόσο η δαιμονοποίηση της τεχνολογίας όσο και η προσμονή βελτίωσης της ζωής, που θα προκύψει όσο προοδεύει η τεχνολογία, αποτελούν τις δύο όψεις της ίδιας λάθος αστικής θεωρητικής προσέγγισης. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ποια τάξη και για ποια συμφέροντα καθορίζει τον προσανατολισμό, την ανάπτυξη και την αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας, ο άνθρωπος άλλωστε είναι ο αποφασιστικός παράγοντας.

Κομβικό το πώς στο σύνολο της παρέμβασης της εργοδοσίας, του αστικού κράτους διαμορφώνουμε, εκπαιδεύουμε, μαζικοποιούμε μια κρίσιμη μάζα τέτοια που βάσει σχεδίου αντιπαρατίθεται, συγκρούεται, νικά, τελικά κάνει βήματα στη συγκέντρωση και προετοιμασία δυνάμεων για τις επαναστατικές συνθήκες. Η ύπαρξη και στάση των κομμουνιστών μέσα στους χώρους είναι καθοριστική. Πώς απαντάμε στον διευθυντή, όχι απλά δείχνοντας ανυπακοή αλλά βάζοντας τη δική μας λογική. Πώς αντιστεκόμαστε στην πράξη την εντατικοποίηση, την αυθαιρεσία, την τρομοκρατία ενώ αποκαλύπτουμε τα αίτιά τους. Πώς, με το παράδειγμά μας, ανοίγουμε δρόμους, εμπνέουμε, δημιουργούμε προϋποθέσεις για να στηθούν πόλοι αντίστασης σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Πώς καλλιεργούμε ετοιμότητα και επαγρύπνηση.

Με την απαιτούμενη επεξεργασία ώστε η πρότασή μας να γίνεται πιο ξεκάθαρη. Ετσι, το κατάλληλα επεξεργασμένο πλαίσιο πάλης στον χώρο, βοηθά στη συσπείρωση δυνάμεων, τελικά στο να αποκαλύπτονται οι δύο δρόμοι ανάπτυξης, και ενισχύει την αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, σε σύγκρουση με την εργοδοσία, εξηγεί το περιεχόμενο των αναγκών μας, το γιατί δεν καλύπτονται από τον καπιταλισμό, γιατί η ικανοποίησή τους απαιτεί ριζικά διαφορετικό δρόμο. Ο εργαζόμενος που έχουμε συζητήσει μαζί του για το χαρακτήρα του αστικού κράτους, που έχει πειστεί για τη θέση μας για τη μη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις θωρακίζεται απέναντι σε αυτές τις λογικές.

Συνεπώς η προσωπική στάση, το μαζικό κάλεσμα του σωματείου για το εκάστοτε επιλεγμένο ζήτημα, η αποκάλυψη των μηχανισμών της εργοδοσίας είναι απαραίτητος όρος. Για να εξασφαλιστεί με καλύτερους όρους η διαφώτιση όλων των εργαζομένων με βάση την επιστημονική κομμουνιστική προσέγγιση και η αναγκαιότητα του δρόμου της ανατροπής χρειάζεται η συλλογική συζήτηση και θωράκιση πάνω στις επεξεργασίες μας και ο γόνιμος προβληματισμός, ο «Ριζοσπάστης», η ΚΟΜΕΠ, η κομματική εκδήλωση που στοχευμένα θα φωτίσουν αυτές τις πλευρές.

Για τη συγκρότηση μιας μαχητικής πρωτοπορίας, πεισμένης για την ανάγκη ανατροπής του συστήματος, που να εμπνέεται από τη σοσιαλιστική προοπτική, απαιτείται οργανωμένο σχέδιο παρέμβασης που «πατάει» στην αντικειμενική κατάσταση και παράλληλα υπηρετεί τη στρατηγική μας, αγκαλιάζοντας όλες τις πλευρές της ζωής του εργαζόμενου ακριβώς όπως και ο αντίπαλος.