Το ΚΚΕ στις συνθήκες του καπιταλισμού, ως οργανωμένη συνειδητή πρωτοπορία της εργατικής τάξης, συμβάλλει αποφασιστικά στην οργάνωση των αγώνων, εξοπλίζοντάς την με αντικαπιταλιστικό και αντιμονοπωλιακό περιεχόμενο. Μέσα από την πείρα μου ως νέο κομματικό μέλος αναγνωρίζω την επιρροή του Κόμματος στην πορεία της ταξικής πάλης μέσα από την έκταση και το βάθος της ιδεολογίας και του Προγράμματός του. Αυτή λοιπόν η πολιτικοποίηση και μαχητική διαπαιδαγώγηση, με στόχο την καταστροφή και το τσάκισμα του αστικού κράτους, εφοδιάζει τον απλό λαό να πάρει την εξουσία με στρατηγική κατεύθυνση, το οποίο το σχολιάζουν επιτυχημένα οι Θέσεις του Κόμματος για το 22ο Συνέδριο.

Είναι σημαντικό ως κομμουνιστές και κομμουνίστριες, με βάση πάντα την κοσμοθεωρία μας, να έχουμε μια ιδεολογικοπολιτική θωράκιση, η οποία προέρχεται από την αλληλένδετη σχέση της πράξης και της θεωρίας, του ταξικού αγώνα και του διαβάσματος. Η ιδεολογικοπολιτική μας αντίληψη εξελίσσεται μέσα από τους αγώνες αλλά και από το διάβασμα που συνδέεται άμεσα με την απαίτηση των αγώνων αυτών. Συνεπώς, είτε ερχόμενοι σε αντιπαράθεση με άλλες δυνάμεις είτε με την επίδραση της ίδιας της αστικής ιδεολογίας στη σκέψη των συμφοιτητών / συναδέλφων μας, καλούμαστε να εμβαθύνουμε περισσότερο στο διάβασμά μας για να είμαστε αντάξιοι στην παρέμβασή μας στους χώρους στους οποίους παρευρισκόμαστε.

Οι θέσεις του Κόμματος επίσης εξετάζουν, σε έναν βαθμό, τον ρόλο του Πολιτισμού, αναφέροντας την αξία στην ανάγκη για πρωτοπόρα Τέχνη και δράση που πρέπει να έχει ένας καλλιτέχνης. Είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε την Τέχνη ως εργασία και όχι μόνο ως μια μορφή αντανάκλασης της πραγματικότητας του καλλιτέχνη. Γνωρίζοντας, λοιπόν, τόσο τις ιδιαιτερότητες αυτού του κλάδου, καθώς δεν ανήκει άμεσα στην παραγωγή, είναι ένας συνδυασμός αισθήσεων, γνώσεων, συναισθημάτων και πρακτικής εργασίας με στόχο ο άνθρωπος να κατακτήσει τον κόσμο από μια αισθητική πλευρά.

Σύμφωνα κιόλας με την ομιλία της συντρόφισσας Ελένης Μηλιαρονικολάκη το 2014, μπορούμε να εξηγήσουμε ότι η Τέχνη είναι εργασία και ιστορικά. Οι πρόγονοί μας χρησιμοποίησαν διάφορα είδη μορφών Τέχνης που τα συνέδεαν άρρηκτα με την εργασία, όπως για παράδειγμα οι ξέφρενοι χοροί πριν από το κυνήγι. Αυτό αποδεικνύει ότι η Τέχνη γεννήθηκε μέσα από μια πραγματική ανάγκη που επέβαλλαν οι εργασιακές δραστηριότητες.

Σήμερα όμως έχει διαχωριστεί η Τέχνη με την ιδέα της εργασίας, εξαιτίας της μεγάλης επίδρασης της ιδεολογίας της αστικής τάξης, που έχει την τάση να ταυτίζει την Τέχνη με μια πνευματική πολυτέλεια. Αυτό το παρατηρούμε και στις ανώτερες καλλιτεχνικές σχολές, καθώς οι περισσότερες από αυτές είναι ιδιωτικές. Ο μέσος σημερινός σπουδαστής καλλιτεχνικών σχολών είναι αναγκασμένος να πληρώνει από τη δικιά του τσέπη, πριν καν μπει ο ίδιος στη σχολή, καθώς θα πρέπει να προετοιμαστεί καταλλήλως για να δώσει εισαγωγικές εξετάσεις. Το θέατρο αυτό του παραλόγου συνεχίζεται αφού ο σπουδαστής μπει στη σχολή και θα χρειάζεται να πληρώνει όχι μόνο τα δίδακτρα αλλά και τους εξοπλισμούς, τα κοστούμια, τα σκηνικά, τα βιβλία του κ.λπ., παραμερίζοντας έτσι ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών να ακολουθήσουν τέτοιου είδους σπουδές. Με αυτή λοιπόν την κατάσταση οξύνεται ο ρόλος του καλλιτέχνη, ο οποίος είναι να οργανώνει ιδέες και διαθέσεις για την επαναστατική αλλαγή, διαμορφώνοντας έτσι την κοινωνική συνείδηση για την πραγματική ανάγκη της απελευθέρωσης από τα δαιμόνια δεσμά του καπιταλισμού.

Ενα άλλο ζωτικής σημασίας θέμα που θέτουν οι Θέσεις είναι ο ρόλος των συνεδριάσεων των ΚΟΒ. Εκτός από την ενημέρωση και τον σχολιασμό της επικαιρότητας που εξασφαλίζουν μια σταθερή καθοδηγητική βοήθεια, ο ρόλος της ΚΟΒ είναι επίσης εμψυχωτικός. Βρισκόμαστε σε έναν κόσμο που οι εξελίξεις τρέχουν και τα πάντα βρίσκονται σε μια συνεχόμενη εξέλιξη που απαιτεί μια εγρήγορση, η οποία θα μπορέσει να επιτευχθεί με το κουράγιο και τη δύναμη που πηγάζουν από τις συνεδριάσεις μας. Με αυτόν τον τρόπο, μέσα και από την πολιτική μας δουλειά καταφέρνουμε να σπάσουμε την αποξένωση και τον ατομικισμό που προάγει ο καπιταλισμός, με την αλληλεγγύη και την προβολή της κομμουνιστικής ηθικής, δίνοντας μια γεύση της κοινωνίας που θέλουμε να οικοδομήσουμε.

Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω πόσο ουσιώδεις θα πρέπει να είναι οι σχέσεις που στοχεύουμε να έχουμε με τον περίγυρό μας. Η εμβάθυνση των σχέσεών μας με τους ανθρώπους γύρω μας έχει εξίσου μεγάλη σημασία, καθώς ο καθένας μας έχει δική του προσωπικότητα, που μπορεί να συμβάλει με την όποια δυνατότητά του στον συλλογικό αγώνα. Μιλώντας για το σύνολο δεν αναιρούμε τη σημασία του καθενός ως άτομο, αφού και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού ο καθένας θα κριθεί με τις δυνατότητες που έχει για να συμμετάσχει στην οικοδόμηση του νέο συστήματος. Συνεπώς, θα πρέπει να στοχεύουμε για πολύπλευρες προσωπικότητες με κριτική σκέψη, οι οποίες θα είναι πρόθυμες να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να γίνουν «ένα» και να θυσιαστούν γι' αυτό που αποκαλούμε εμείς συλλογικό αγώνα που στοχεύει στην ανατροπή αυτού του συστήματος, ανοίγοντας τον δρόμο προς τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Οι θέσεις υποστηρίζουν πως η σύγχρονη παραγωγή απαιτεί υψηλό γενικό μορφωτικό επίπεδο αλλά ο καπιταλισμός δεν θέλει να καλύψει αυτήν την ανάγκη.

Αν η σύγχρονη παραγωγή απαιτούσε μορφωμένους εργάτες οι ίδιοι οι αστοί θα το φρόντιζαν. Ακόμα και στην ΕΣΣΔ η μόρφωση που αποκτούσαν οι απόφοιτοι του υποχρεωτικού σχολείου δεν ήταν απαραίτητη για την δουλειά τους. Η παραγωγή, έως σήμερα, απαιτεί μόνο από ορισμένα τμήματα εργαζομένων υψηλό μορφωτικό επίπεδο και μάλιστα εξειδικευμένο και όχι γενικό.

Σήμερα στην Ελλάδα έχουμε την πραγματοποίηση του στόχου της Λευκής Βίβλου της Ευρωπαϊκής Ενωσης: οι απόφοιτοι του υποχρεωτικού σχολείου να μην είναι αγράμματοι και να γνωρίζουν λίγα από ξένες γλώσσες και υπολογιστές. Τα έχουν καταφέρει τόσο καλά που ακόμα και οι πανεπιστημιακοί σύμβουλοί τους απορούν πώς γίνεται ο ένας στους πέντε απόφοιτους με το ζόρι να χαρακτηρίζεται ως «εγγράμματος» (Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε., 2024). Βέβαια οι προτάσεις τους κινούνται στην πεπατημένη. Ενώ με τα νέα αναλυτικά προγράμματα καταργούνται τα σχολικά εγχειρίδια (με την αποδοχή πάμπολλων/πολλαπλών βιβλίων ως «σχολικών») αυτοί προτείνουν στην Πρώτη Δημοτικού να φοιτούν 7χρονα και όχι 6χρονα παιδιά για να είναι πιο «ώριμα».

Η εξάπλωση της αμορφωσιάς έγινε χωρίς σοβαρές αντιδράσεις από τους εκπαιδευτικούς και αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει λόγω της σχέσης τους με το κράτος. Αλλά γιατί οι δικές μας δυνάμεις ακολουθούν τον συρμό; Χρόνια επαναλαμβάναμε πως το κύριο στην εκπαίδευση δεν είναι η υλικοτεχνική υποδομή αλλά το περιεχόμενο της μόρφωσης και στις ανακοινώσεις μας έχουμε ξεχάσει και ως όρο την «Μέση Μόρφωση».

Ακόμη χειρότερα: κάνουμε Ερωτήσεις στη Βουλή για τα κενά στα σχολεία, για να προσληφθούν δάσκαλοι στα Τμήματα Ενταξης και στην «παράλληλη» διδασκαλία ενώ εμείς έπρεπε να ζητάμε την κατάργηση των τμημάτων αυτών και της «παράλληλης». Ούτε θεωρητικά τεκμηριωνόταν η δημιουργία τους - το αντίθετο ισχύει - ούτε πρακτικά δικαίωσαν τη λειτουργία τους. Στην πραγματικότητα αποτελούν ένα από τα άλλοθι της κυβερνητικής πολιτικής γιατί ρίχνει την ευθύνη για προβλήματα συμπεριφοράς και απόκτησης γνώσεων στα παιδιά και όχι στο εκπαιδευτικό σύστημα (άλλο άλλοθι είναι η εισαγωγή λογοτεχνικών βιβλίων ενώ χρειαζόμαστε Αναγνωστικά).

Σήμερα που το διπλό σύστημα εκπαίδευσης έχει δημιουργηθεί με το «δημόσιο» σχολείο από την μια και τα Πειραματικά, Ωνάσεια, ιδιωτικά σχολεία από την άλλη, η παρέμβαση του Κόμματος μπορεί να γίνει αποτελεσματική αν στο κέντρο της προσοχής του έρθει το περιεχόμενο και όχι η διάρκεια των σπουδών, η Μέση Μόρφωση και όχι το «12χρονο σχολείο». Πολλές προτάσεις μας τότε θα αλλάξουν και θα σταματήσουμε να «χαϊδεύουμε αφτιά» που μόνο ευκαιριακές συσπειρώσεις φέρνουν.