ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Παρασκευή 5 Ιούλη 2002
Σελ. /32
Οι αυταπάτες...

Παπαγεωργίου Βασίλης

«γ) Ολυμπιακοί Αγώνες 2004. Ο συνδυασμός θα αγωνιστεί ώστε οι αγώνες να διεξαχθούν με γνώμονα τον άνθρωπο και τα δικαιώματά του στη ζωή, το ευ ζην και στις ανθρώπινες αξίες». Αυτά έγραφε η προχτεσινή «Αυγή», σημειώνοντας πως αποτελούν τον έναν από «τους τρεις βασικούς άξονες του προγράμματος των Ενεργών Πολιτών», δηλαδή του συνδυασμού που έχει επικεφαλής τον Μ. Γλέζο και στηρίζεται από το ΣΥΝ. Αναδημοσιεύουμε το απόσπασμα, γιατί είναι χαρακτηριστικό των γενικότερων αυταπατών - αλλά και των ανέξοδων υποσχέσεων - που σφραγίζουν τις θέσεις του συνδυασμού.

Δηλαδή, στην - ολωσδιόλου απίθανη - περίπτωση νίκης του συνδυασμού και εκλογής του Μ. Γλέζου στη θέση του υπερνομάρχη Αθήνας - Πειραιά διαμορφώνονται προϋποθέσεις, «ώστε οι αγώνες να διεξαχθούν με γνώμονα τον άνθρωπο και τα δικαιώματά του στη ζωή»; Και πέρα απ' αυτό, μπορούν να υπάρξουν οποιεσδήποτε τέτοιες, ουσιαστικές προϋποθέσεις - είτε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, είτε για οποιονδήποτε άλλο βασικό τομέα της δημόσιας ζωής - χωρίς ριζικές και γενικότερες αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων, χωρίς την άνοδο στην εξουσία δυνάμεων που εκπροσωπούν πραγματικά τα λαϊκά συμφέροντα, στα πλαίσια μιας -έτσι ή αλλιώς - οξύτατης σύγκρουσης με τη σημερινή ολιγαρχία του πλούτου και της εξουσίας, το μεγάλο κεφάλαιο και τα μονοπώλια; ΄Η, μήπως, όλ' αυτά δε χρειάζονται και οι σύγχρονες ανάγκες του λαού μπορούν - υποτίθεται - να ικανοποιηθούν από μια κεντροαριστερή κυβέρνηση (βλέπε Γαλλία...);

... και η Αριστερά

Σημειώνουμε όλα τα παραπάνω, γιατί - εκτός των άλλων - ο Μ. Γλέζος, όπως και όσα στελέχη του ΣΥΝ μίλησαν στην προχτεσινή εκδήλωση των «Ενεργών Πολιτών» αναφέρθηκαν και πάλι στην ανάγκη της ενότητας δράσης της Αριστεράς, παρουσιάζοντας, μάλιστα, την πρωτοβουλία τους ως αυθεντική έκφρασή της. Αφήνοντας κατά μέρος την αλαζονεία, που υποκρύπτει το τελευταίο, θεωρούμε σκόπιμο να σταθούμε στην ουσία.

Είναι αριστερή η πολιτική της συναίνεσης και του εξωραϊσμού της ΕΕ, η καλλιέργεια αυταπατών και κάλπικων προσδοκιών στο λαό; Είναι αριστερή πολιτική η στήριξη του «κοινωνικού διαλόγου» και η συμβολή στην κυβερνητική επιχείρηση ευνουχισμού του ταξικού εργατικού κινήματος και αποδυνάμωσης των λαϊκών αγώνων; Είναι αριστερή πολιτική ο συμβιβασμός και η εφαρμογή της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής, όπως κάνουν όσα στελέχη του ΣΥΝ έχουν εκλεγεί σε νομαρχίες και δήμους; ΄Η, μήπως, μπορεί να γίνει έστω και το απειροελάχιστο απ' όσα μεγάλα και ωραία λόγια είπαν, περί «ανθρώπινης ζωής και πόλης, κυκλοφοριακό, χωροταξική ανάπλαση, προστασία περιβάλλοντος και πολιτιστικής κληρονομιάς» κλπ., κλπ., χωρίς τη σκληρή και οξύτατη αντιπαράθεση και πάλη με το σημερινό κατεστημένο της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, το οποίο, όμως, το έχουν αναγορεύσει σε «κοινωνικό εταίρο»;

Ετσι, για να αναφερθούμε σε ορισμένες μόνον περιπτώσεις. Αρκετές, όμως, για να καταδειχτεί ότι η πολιτική και πρακτική του ΣΥΝ μόνο αριστερή δεν είναι.

Το ΠΑΣΟΚ βλάφτει...

«Σε 7 24ωρες απεργίες εξαναγκάστηκαν να κατέβουν οι γιατροί του ΙΚΑ, μόνον μέσα στον περασμένο Ιούνιο! -και τούτο επειδή μέσα στα δύο χρόνια που κρατάει αυτή η διελκυστίνδα, η κυβέρνηση έχει υπαναχωρήσει δίπαξ - τρίπαξ απ' το λόγο της και την υπογραφή της. Θα επρόκειτο για ρεκόρ Γκίνες, αν δεν ήταν ρουτίνα διακυβέρνησης (επιπέδου Πανταγιά)...

Τώρα απεργούν οι εργαζόμενοι στα ΕΛΠΕ - εναντίον της ιδιωτικοποίησης. Σε ανύποπτο χρόνο (ποτέ δεν είναι ανύποπτος, αλλά λέμε τώρα) πολλές καλές πένες έγραφαν κι απορούσαν: προς τι αυτή η ιδιωτικοποίηση; Τα ΕΛ(ληνικά) ΠΕ(τρέλαια) είναι εξόχως κερδοφόρα, αποτελούν περιουσία του λαού κι έχουν κρίσιμη εθνική σημασία! Γιατί, λοιπόν, ιδιωτικοποιούνται; για ταμειακούς λόγους - να βουτήξουν λεφτά και να τα σκορπίσουν σε τρέχουσες ανάγκες; ή για να κάνουν τον κύριο Λάτση χοντρύτερα πλούσιο;

Και οι δύο λόγοι βλάφτουν την πατρίδα το ίδιο! Και για τους δύο λόγους το ΠΑΣΟΚ βλάφτει την πατρίδα το ίδιο...». Του Στάθη, από το χτεσινό «Ναυτίλο» του.

Τα ... ναρκωμένα

Παπαγεωργίου Βασίλης

ΜΕ 2,2 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ενίσχυσε την ελληνική υπηρεσία της Δίωξης Ναρκωτικών ο Αμερικανός πρεσβευτής Τόμας Μίλερ, μετά την πώληση πλοίου εμπόρου ναρκωτικών, τον οποίο συνέλαβαν οι αμερικανικές και ελληνικές αρχές. Πολύ ευγενικοί οι Αμερικάνοι...

Ισως, μάλιστα, να πιστεύαμε και τις καλές τους προθέσεις για την καταπολέμηση των ναρκωτικών, αν δεν ήταν οι ίδιοι που σε παγκόσμιο επίπεδο στηρίζουν με την πρακτική τους τα μεγάλα «καρτέλ» κι αν η χώρα τους δεν ήταν ο ...καλύτερος πελάτης. Επίσης, αν δεν είχαν υπάρξει βαρύτατες καταγγελίες, όπως και πληθώρα στοιχείων, για τη «χονδρική» διακίνηση ναρκωτικών από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες.

Οσο για τα όσα λέει, κατά καιρούς, η εκάστοτε αμερικανική ηγεσία για τους βαρόνους της κοκαΐνης, να τα ακούτε βερεσέ. Βλέπετε, στις ΗΠΑ υπάρχουν γκέτο, φτωχοί, άνεργοι, μειονότητες και με κάποιο τρόπο πρέπει να καθίσουν φρόνιμα. Κι ο θείος Σαμ φροντίζει γι' αυτό με ιδιαίτερη επιμέλεια.

ΣΥΜΒΟΥΛΟΥΣ ...μετακόμισης ψάχνει τώρα η κυβέρνηση. Οπως δημοσιεύθηκε, εκδηλώθηκε ενδιαφέρον για τη μεταστέγαση των υπηρεσιών του Δημοσίου από 7 επιχειρηματικές κοινοπραξίες, που θα αναλάβουν τις μετακομίσεις των υπουργείων σε νέα κτίρια.

Μη φαντάζεστε ότι μιλάμε για εταιρίες ...φορτηγατζήδων και μεταφορέων. Για διεθνείς οίκους και τραπεζικά ιδρύματα μιλάμε, τα οποία θα κονομήσουν μια χαρά από την όλη ιστορία. Ούτε μια μετακόμιση δεν μπορούν να κάνουν, ...με ίδιες δυνάμεις, οι κυβερνώντες.

ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΣ ...συγκινηθήκαμε με τη χτεσινή δήλωση του Ακη, σύμφωνα με την οποία επέκρινε το ΣΕΒ, γιατί προκρίνει τη μερική και όχι την πλήρη απασχόληση, χαρακτηρίζοντας την επιδίωξή τους ως όνειρο θερινής νυκτός.

Να του θυμίσουμε, λοιπόν, πως η κυβέρνηση, όχι μόνο τους βοηθάει να ονειρεύονται, αλλά και να πραγματοποιούν τα όνειρά τους. Αλλωστε, ο τελευταίος νόμος για τις εργασιακές σχέσεις προβλέπει την ενίσχυση της μερικής απασχόλησης. Αν δεν τον ξέρει, ας μπει στον κόπο να τον διαβάσει. Αλλωστε, τον συνυπέγραψε...

Παπαγεωργίου Βασίλης


Στον αγώνα για τη ζωή

Σε 188 ανέρχεται ο αριθμός των εργαζομένων, που θυσιάστηκαν στο βωμό του κέρδους το 2001. Ο μεγαλύτερος αριθμός νεκρών εργατών τα τελευταία 25 χρόνια, σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει το ίδιο το υπουργείο Εργασίας. Το οποίο, ταυτόχρονα, προσπαθεί να καλύψει την ευθύνη του και να δώσει άφεση αμαρτιών στην εργοδοσία που κυριολεκτικά εγκληματεί σε βάρος της ζωής των εργαζομένων. Τους εργαζόμενους, που αναγκάστηκαν να ανταλλάξουν τη ζωή τους για ένα μεροκάματο, συνοδεύουν οι περίπου 17.000 τραυματισμοί εργαζομένων το χρόνο, αλλά και οι σχεδόν 11.000 πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, λόγω επαγγελματικών ασθενειών, οι οποίες «θερίζουν» κυριολεκτικά την εργατική τάξη.

Τα στοιχεία αυτά είναι αδιαμφισβήτητα. Δείχνουν κατά τον καλύτερο τρόπο το μέγεθος της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, έτσι όπως οι εργαζόμενοι τη βιώνουν στους χώρους δουλιάς. Ομως δεν είναι παρά ένα κομμάτι της πραγματικότητας. Η εργοδοσία, με τη συνενοχή του κράτους, κρύβει τις πραγματικές διαστάσεις των εγκλημάτων που καθημερινά διαπράττει. Μπροστά στο κυνήγι του κέρδους, στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας περιορίζει ή εκμηδενίζει κάθε κόστος που δεν υπηρετεί αυτό το σκοπό. Για αυτό και δεν της χρειάζεται η λήψη μέτρων ασφάλειας και υγιεινής, αυτή δε δίνει κέρδος. Για αυτό και δεν την πειράζει αν ο εργάτης δουλεύει τόσο πολλές ώρες που φτάνει στα όρια της εξάντλησης. Εστω και αν αυτά μετράνε νεκρούς εργαζόμενους. Οι απώλειες είναι αποδεκτές, όταν είναι κερδοφόρες και εφόσον δεν εμποδίζουν την παραγωγική διαδικασία.

Το κράτος συνεργεί σε αυτό το έγκλημα. Φτιάχνει νόμους και δημιουργεί «όργανα ελέγχου» για την εφαρμογή τους. Από την άλλη, φροντίζει ακόμα και αυτά τα όργανα που το ίδιο δημιουργεί, να τα κρατά αποδυναμωμένα, να δυσχεραίνει τη λειτουργία τους και στην πράξη, να τα καθιστά άχρηστα. Γι' αυτό, ο υπουργός Εργασίας, μπροστά σε μια πραγματικότητα που βοά, μπροστά στην αλήθεια των 188 νεκρών εργαζομένων ισχυρίστηκε ότι οι εργοδότες συμμορφώνονται(!) και τηρούν τα μέτρα ασφάλειας(!). Το ίδιο είχε πει και στις αρχές του χρόνου αναφερόμενος στην κατάσταση που επικρατεί στο εργοτάξιο - κάτεργο του Ολυμπιακού Χωριού, λίγο καιρό μετά το θάνατο του 62χρονου οικοδόμου Χ. Μιάμη. Τώρα εκεί μετράνε ήδη τρεις νεκρούς.

Ο καπιταλισμός αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους σαν αναλώσιμα υλικά. Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να έχει αυταπάτες, να τρέφει την ψευδαίσθηση ότι το κράτος θα προστατέψει τη ζωή του. Μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μπορούν, μέσα από τη συλλογική τους ταξική αγωνιστική δράση, ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία και την αντεργατική κυβερνητική πολιτική, να το επιτύχουν αυτό. Η προστασία της ζωής τους προβάλλει πλέον ως συστατικό στοιχείο της πάλης, αναγκαίο και καθημερινό καθήκον του ταξικού αγώνα.


Χρήστος ΜΑΝΤΑΛΟΒΑΣ



Μνημεία & Μουσεία Αγώνων του Λαού
Ο καθημερινός ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 1 ευρώ