RIZOSPASTIS

Οπως εξήγησε, «ο πλούτος στην Κύπρο συγκεντρώνεται προκλητικά στο πλουσιότερο 10% του πληθυσμού που κατέχει περίπου το 67%, δηλαδή τα δύο τρίτα του συνολικού πλούτου της χώρας, ενώ το πλουσιότερο 1% συγκεντρώνει το ένα τρίτο. (...)

Αυτή η εικόνα δεν αποτελεί σύμπτωση. Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος, του καπιταλισμού, που επιτρέπει σε λίγους να καρπώνονται τον πλούτο που παράγουν οι πολλοί. (...) Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, τεράστιοι πόροι διοχετεύονται στους εξοπλισμούς - όχι στην κοινωνική προστασία, όχι στην Υγεία, όχι στην Παιδεία. Ταυτόχρονα, η εμπλοκή στην πολεμική οικονομία της ΕΕ του "ReArmed" και του SAFE, και συνάμα η πορεία ΝΑΤΟποίησης της Κύπρου, δεν είναι άσχετες με αυτήν την πραγματικότητα, αντίθετα τη συμπληρώνουν».

Τόνισε ότι «η Κύπρος, όσο μικρή κι αν φαίνεται στον χάρτη, δεν είναι μια "ασήμαντη κουκκίδα". Είναι ένας κρίσιμος κόμβος. Ενα στρατηγικό ορμητήριο. Ενα κομβικό σημείο, όπου διασταυρώνονται τα συμφέροντα ισχυρών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή. (...)

Και οι ξένες στρατιωτικές βάσεις; Δεν είναι μια τεχνική λεπτομέρεια. Είναι η πιο απτή απόδειξη της εμπλοκής στον πόλεμο. Πρόκειται για βατήρες στρατιωτικών επιχειρήσεων. (...) Η ίδια η πραγματικότητα, άλλωστε, διαψεύδει το κυρίαρχο αφήγημα: Τα αντίποινα ενάντια στις βρετανικές βάσεις ανέδειξαν ότι αυτό που παρουσιάζεται με τη μάσκα της "προστασίας" δεν είναι τίποτα περισσότερο από διαρκή έκθεση σε κινδύνους. (...)

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η συζήτηση για το καθεστώς των βάσεων. Κυβέρνηση, αστικά κόμματα και κυρίαρχες ελίτ εμφανίζονται να υψώνουν τώρα δήθεν "κριτική στάση", επιστρατεύοντας ρητορική περί επαναδιαπραγμάτευσής τους.

Αλλά τι πραγματικά προτείνουν; Οχι την απομάκρυνση των βάσεων, όχι την απεμπλοκή, αλλά την αναπροσαρμογή τους. Την προσαρμογή τους στις ανάγκες νέων, πιο σύνθετων αμερικανοΝΑΤΟικών και ευρωενωσιακών σχεδιασμών. Αυτό δεν είναι "ρεαλισμός". Είναι προκλητική, συνειδητή συγκάλυψη της εμπλοκής. Είναι ένα πολιτικό άλλοθι - σαθρό στη λειτουργία του - που επιτρέπει τη διατήρηση των βάσεων με μια νέα μορφή, με μια νέα "αμφίεση". Και αυτή η επιλογή βαραίνει άμεσα και στο ίδιο το Κυπριακό ζήτημα, προωθώντας την παγίωση της διχοτόμησης, τη λύση δύο κρατών».

«Λένε ότι θα αλλάξει η κατάσταση προς όφελος του λαού όσο η Κύπρος θα μεγαλώνει ως ενεργειακός κόμβος. Τι συμβαίνει λοιπόν με τους υδρογονάνθρακες; Παρουσιάζονται ως ευκαιρία. Ως "εθνικός πλούτος". Ομως στην πραγματικότητα αποτελούν πεδίο σκληρού και βίαιου ανταγωνισμού ανάμεσα σε πολυεθνικές και ισχυρά κράτη. Επομένως, δεν αποτελούν πηγή ευημερίας. Απεναντίας, είναι μόνιμη πηγή εντάσεων, συγκρούσεων, διεκδικήσεων και ανασφάλειας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η κυπριακή αστική τάξη επιλέγει συνειδητά την πρόσδεση, την ευθυγράμμισή της με τα ευρωατλαντικά κέντρα. Δεν πρόκειται για κάποια "μοίρα". Είναι επιλογή, που σημαίνει εμπλοκή. Επιδιώκει αναβάθμιση, ρόλο, μερίδιο».

«Το τίμημα το πληρώνει η εργατική τάξη. Τα λαϊκά νοικοκυριά. Με εκμετάλλευση. Με λιτότητα. Με ανασφάλεια. Με πόλεμο στη γειτονιά μας. Με προσφυγιά και μετανάστευση για τους λαούς της περιοχής», επεσήμανε. Και κατέληξε: «Για όλους τους παραπάνω λόγους, λοιπόν, έχουν μεγάλη αξία οι θέσεις του ΚΚΕ και οι αγωνιστικές πρωτοβουλίες που παίρνουν και στην Κύπρο οι Οργανώσεις του Κόμματος και της ΚΝΕ».

RIZOSPASTIS

Μοιράστηκε την ιστορία του Χάμπερ, χημικού, που όμως έβαλε αυτό το λαμπρό μυαλό στην υπηρεσία της Γερμανίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και «ανακάλυψε τα περίφημα αέρια της μουστάρδας, τη φρίκη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Οταν ο Χάμπερ έβαλε χακί και πήγε να δει με τα ίδια του τα μάτια την αποτελεσματικότητα του όπλου του, η γυναίκα του - Εβραία και αυτή - αυτοκτόνησε στον κήπο του σπιτιού τους. Ο Χάμπερ εκχριστιανίστηκε για να δείξει καλή διαγωγή. Ο Χάμπερ κυνηγήθηκε απ' τον φασισμό μέχρι τέλους», είπε, και συνέχισε τονίζοντας:

«Για να ανασχεθεί η καταστροφική προοπτική του πολέμου, θα πρέπει η διανόηση, θα πρέπει οι επιστήμονες να σηκώσουν ανάστημα, να πουν ΟΧΙ στην πολεμική έρευνα.

Και αυτό με φέρνει σε μια μάχη που αναπτύσσεται τώρα στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Το ΕΜΠ είναι ένα μεγάλο τεχνολογικό ίδρυμα, είμαστε υπερήφανοι γι' αυτό, είναι όμως συνδεδεμένο στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας με τους αγώνες για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Και ένα από τα πιο εμβληματικά πράγματα που έχει κάνει είναι ότι έχει βάλει στον κανονισμό του, πριν 25 χρόνια, όταν το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία, "όχι στην πολεμική έρευνα σε κάθε μορφή, εκτός για την άμυνα της χώρας, και ρητά όχι στη χρηματοδότηση από τους στρατιωτικούς συνασπισμούς". Αυτό το πράγμα σήμερα, αυτήν τη σημαία του Πολυτεχνείου, αυτήν την ταυτότητα του Πολυτεχνείου, αυτό που μας κάνει περήφανους όλους που είμαστε στο κομμάτι του Πολυτεχνείου, προσπαθούν να πάρουν πίσω. Με νομικές επεξηγήσεις. Την πολιτική του Ιδρύματος, το αυτοδιοίκητό του το καταργούν για να το ντύσουν στο χακί. Δεν θα περάσει!

Ολοι οι Φοιτητικοί Σύλλογοι, οι σύλλογοι των εργαζομένων, ο σύλλογος των μελών ΔΕΠ, έχουν πάρει απόφαση ενάντια στην αλλαγή του κανονισμού αυτού. Σχολές το συζητούν... Να, έτσι φτιάχνεται ένα πραγματικό μέτωπο ενάντια στον πόλεμο στις πιο δύσκολες συνθήκες!».

Αναφέροντας στη συνέχεια ότι το ΚΚΕ βάζει πρώτο στην ατζέντα το θέμα του πολέμου, σχολίασε ότι «η ελληνική κοινωνία το βλέπει αυτό με δισταγμό. Δεν το θέλει αυτήν τη στιγμή, μοιάζει σαν να λέει "αφού δεν έχεις ευχάριστα νέα να μας πεις, καλύτερα να μη μας πεις κανένα". Παρ' όλα αυτά η τακτική της στρουθοκαμήλου δεν βοήθησε ποτέ κανέναν, και κυρίως τη στρουθοκάμηλο. Πρέπει λοιπόν να δούμε την πραγματικότητα κατάματα».

Και στη συνέχεια ανέφερε την ιστορία του εμβληματικού τραγουδιού «Which Side Are You On», όπου ο σερίφης πήγε στο σπίτι του να πιάσει τον Σαμ Ρις, αρχηγό του συνδικάτου των μεταλλωρύχων σε μια απεργία. «Εκεί ήταν η Φλόρενς Ρις, η γυναίκα του, και τρία μικρά κουτσούβελα. Και την απειλούν όλο το βράδυ. Αυτή γράφει στον τοίχο τους στίχους του "Which Side Are You On"». Και κάλεσε να διδαχτούμε από αυτούς τους ανθρώπους, από την τεράστια κατάφαση της ζωής και την παλικαρίσια τους στάση.