Οι Θέσεις του Συνεδρίου και το ίδιο το Συνέδριο ως διαδικασία έρχονται σε μια περίοδο όλο και πιο τεταμένη, με τις εξελίξεις να είναι ραγδαίες, πράγμα το οποίο αποτυπώνεται στις Θέσεις και δείχνει την ετοιμότητα του Κομμουνιστικού Κόμματος για κάθε ενδεχόμενο, αλλά και τη διατήρηση και την εξέλιξη των επαναστατικών του χαρακτηριστικών με βάση τις ανάγκες του σήμερα, με τα μάτια στραμμένα στο μέλλον.

Θα ήθελα να αναφερθώ σε ορισμένα ζητήματα ιδεολογικής πάλης και παρέμβασης τα οποία έχουν απασχολήσει το Κόμμα, και από τη μεριά μας απαιτείται να εμπλουτίσουμε το ιδεολογικό μας οπλοστάσιο και να εμβαθύνουμε σε ορισμένες πλευρές της αντιπαράθεσης. Συγκεκριμένα, με την ψήφιση του συμφώνου τεκνοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια άνοιξαν μια σειρά ζητήματα ιδεολογικής φύσεως, τα οποία ναι μεν υπήρχαν, ωστόσο τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει εντονότερα, ειδικότερα στη νεολαία αλλά και σε μεγαλύτερες ηλικίες. Μέσα στις σχολές και όχι μόνο έχουν βρει στέγη τα γνωστά ιδεολογήματα περί ατομικού δικαιωματισμού, θεωριών φύλου, και πολλές φορές μάλιστα επιβάλλονται καθ' έδρας, π.χ. στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και αλλού. Δεν θα πρέπει να παραλείψουμε τη συμβολή των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και του ίντερνετ στη διάδοση αυτών των θεωριών, καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε να ξεπηδάνε διάφορα σάιτ και πολλές δημοσιεύσεις στήριξης της λεγόμενης woke agenda.

Το Κόμμα μας δέχτηκε χυδαία επίθεση με αφορμή την άρνησή του να ψηφίσει το σύμφωνο που προαναφέρθηκε περί τεκνοθεσίας, το οποίο έφερε προς ψήφιση η κυβέρνηση της ΝΔ. Εφτασαν μάλιστα στο έσχατο σημείο αισχρότητας να μας ταυτίζουν με ακροδεξιές και συντηρητικές αντιλήψεις. Αποκαλυπτική μάλιστα ήταν η στάση των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, όπως της Πλεύσης Ελευθερίας, της Νέας Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ, που με το γνωστό αμαρτωλό παρελθόν τους γίνανε ξαφνικά σημαιοφόροι του δικαιωματισμού, σπεύδοντας να χειροκροτήσουν τη ΝΔ έμμεσα (ξεπλένοντάς την) για το πόσο προοδευτική χώρα έχουμε γίνει, ταυτόχρονα διατηρώντας τα φιλοευρωπαϊκά και φιλοΝΑΤΟικά ιδεώδη. Ζητούμενο για εμάς τους ίδιους και ιδιαίτερα τη νεολαία θα είναι να κατανοήσουμε τη μαρξιστική θέση, η οποία δεν χωρίζει την εργατική τάξη σε κοινότητες και σε κουτάκια. Πολύ περισσότερο σε συνδικαλιστικό επίπεδο, στο πεδίο της αντιπαράθεσης θα πρέπει να παρεμβαίνουμε πιο θαρρετά και χωρίς να βάζουμε κάτω από το χαλί τέτοιου είδους ανορθολογικές θεωρίες, διότι έτσι αφήνουμε έδαφος στην ιδεολογία της αστικής τάξης να αποπροσανατολίζει, να μπερδεύει, και δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει η επίθεση στην επικίνδυνη γι' αυτούς επαναστατική θεωρία μας. Ο στόχος ήταν και παραμένει να μη φανερωθεί ως ένοχος ο καπιταλισμός για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία.

Εκεί που αξίζει να σταθούμε παραπάνω είναι στα πεπραγμένα των διαφόρων κατηγόρων μας και όσων προσπαθούν να παρουσιάσουν το ΚΚΕ ως στενόμυαλο και περιχαρακωμένο κόμμα, το οποίο «δεν απεγκλωβίζεται από τα στεγανά του» ή τη «σκληρή γραμμή του». Αναλυτικότερα, κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας, η ΝΔ αλλά και διάφορες οπορτουνιστικές και πολλές ακόμα ομάδες ήταν εκείνοι που πριν αρχίσει η γενοκτονία στην Παλαιστίνη δεν έβγαζαν άχνα για την κατοχή που υφίσταται εδώ και χρόνια αυτός ο λαός. Από τη μια φορούν τον προοδευτικό μανδύα, από την άλλη κλείνουν τα μάτια τους σε μια γενοκτονία, που πολλοί στο παρελθόν, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, έχουν προσφέρει τα μέγιστα στην επέκταση των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα (ας θυμηθούμε τον «διαβολικά καλό» Τραμπ) αλλά και στη σύσφιξη των σχέσεων Ελλάδας και Ισραήλ. Η ψευδαίσθηση ότι μπορεί να ικανοποιηθούν τα δικαιώματα του λαού εντός της αστικής δημοκρατίας ρίχνει νερό στον μύλο της αντίληψης κατά την οποία μπορεί να υπάρξει καλύτερος και πιο βελτιωμένος καπιταλισμός.

Εν ολίγοις, τους κάθεται στον λαιμό η σωστά τεκμηριωμένη θέση του ΚΚΕ για το δικαίωμα του παιδιού, τόσο κοινωνικά όσο και ψυχολογικά, και η άρνησή του στην παρένθετη μητέρα (δηλαδή εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος και το αισχρό εμπόριο παιδιών, όπου σχετικά έχουμε τοποθετηθεί και για τα ετερόφυλα ζευγάρια), ωστόσο δεν δείχνουν το ίδιο ενδιαφέρον για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στον οποίο όλο και μας εμπλέκουν, για τους πλειστηριασμούς, τη φοροληστεία και γενικότερα όλα τα λαϊκά προβλήματα, στα οποία είτε σιωπούν είτε τα επεκτείνουν ψηφίζοντάς τα, κάνοντάς τα ακόμα χειρότερα. Από τη μια μεριά διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το δικαίωμα όλων να έχουν οικογένεια και παιδί, και από την άλλη ακριβώς η ίδια πολιτική της εμπορευματοποίησης, που βάζει τα κέρδη πάνω από την ανθρώπινη ζωή, κάπου αλλού τα ίδια παιδιά είτε τα αφήνει ορφανά είτε τα δολοφονεί απροκάλυπτα. Μας μέμφονται δηλαδή που δεν θεωρούμε τα παιδιά εμπόρευμα.

Ως Κόμμα το οποίο έχει αναλάβει την ιστορικά δυσκολότερη αποστολή του να καθοδηγήσει τον λαό ώστε να αναλάβει την εξουσία, φτιάχνοντας αυριανούς επαναστάτες, δεν θα πρέπει να έχουμε φόβους και ενδοιασμούς για τις διάφορες ταμπέλες που ενδεχομένως θα μας κολλήσουν, καθότι πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι εμείς είμαστε αυτοί που καθοδηγούμε. Εχουμε την επαναστατική θεωρία να αλλάξουμε τον κόσμο, μοιράζοντας και διαδίδοντας το Πρόγραμμα του Κόμματός μας, και αυτό αποτελεί το εφαλτήριο της δράσης μας. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφεύγονται και φαινόμενα συνδικαλιστικοποίησης, δηλαδή να μη λέμε ξεκάθαρα τη θέση μας γιατί ενδεχομένως δεν θα γίνουμε αρεστοί σε όλους. Πρέπει να ανοίγουμε εντονότερα την αντιπαράθεση σε τέτοια φαινόμενα, καθώς πρόκειται για αντιεπιστημονικές και ανορθολογικές θεωρίες. Ζητούμενο είναι να αναδείξουμε από πού εκπορεύονται (π.χ. ιδρύματα, χορηγούς, διάφορες πρεσβείες και πολυεθνικές) και τι εξυπηρετούν. Ως Κόμμα έχουμε κάνει πολύ κοπιαστικές επεξεργασίες ώστε να απαντήσουμε πολύ πιο τεκμηριωμένα σε αυτά τα ιδεολογήματα (περί ατομικού δικαιωματισμού, τις θεωρίες φύλου, του αυτοπροσδιορισμού, της συμπεριληπτικότητας κ.λπ.) με σαφείς τοποθετήσεις, με επιστημονικό και τεκμηριωμένο πλέον τρόπο. Οι επεξεργασίες μας πρέπει να γίνουν κτήμα μας, διότι η αστική τάξη μια χαρά μπορεί και επιστρατεύει τους δικούς της επιστήμονες για την παγίωση της ιδεολογίας της. Μπορούμε και πρέπει να κάνουμε το ίδιο για τη διάδοση των δικών μας θέσεων. Οποιαδήποτε προσπάθεια διαίρεσης της εργατικής τάξης επιβεβαιώνει αυτό το οποίο έλεγε ο Μπρεχτ, ότι «ο αστράτευτος είναι ο στρατευμένος της κυρίαρχης τάξης». Το εκμεταλλευτικό σύστημα το οποίο ζούμε δεν κοιτάει θρησκείες, εθνικότητες, φύλα και άλλου είδους διαχωρισμούς. Χρειάζεται να σκύψουμε με φροντίδα πάνω από τη νεολαία, η οποία καθημερινά βομβαρδίζεται ένθεν κακείθεν ώστε να καθιερωθεί στο μυαλό της η αντίληψη ότι το σύστημα που ζούμε είναι μονόδρομος και δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Με όπλο το Πρόγραμμά μας και τις Θέσεις μας, μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Καλή επιτυχία στο Συνέδριό μας.