Πιο συγκεκριμένα, προωθείται η γενίκευση της χρήσης αλγορίθμων ως εργαλείο της εργοδοσίας για την εκτίναξη της εντατικοποίησης και της απομύζησης της μέγιστης δυνατής υπεραξίας. Καθόλου τυχαία η έκθεση ζητά κατά παραγγελία των εργοδοτών η λεγόμενη «αλγοριθμική διαχείριση» να τεθεί σε καθολική ισχύ, σε όλη την ΕΕ και σε όλους τους εργασιακούς χώρους και κλάδους. Προβλέπει έτσι την ανάθεση σε λογισμικά και αλγοριθμικά συστήματα διαχείρισης διαδικασιών που άπτονται της «διοίκησης» των επιχειρήσεων, όπως π.χ. οι προσλήψεις, ο προγραμματισμός του εργάσιμου προγράμματος (ωράρια και βάρδιες), η παρακολούθηση των εργαζομένων, ο καθορισμός της πληρωμής και η απόλυση.

Με χρονικό ορίζοντα το διόλου τυχαίο 2030 (ορόσημο για την επίτευξη των στόχων της ΕΕ για «διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας» και την ετοιμότητά της στην πολεμική προετοιμασία) η έκθεση νομοθετικής πρωτοβουλίας του Ευρωκοινοβουλίου υπογραμμίζει μεταξύ άλλων την ανάγκη για ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ) στην κατεύθυνση της εντατικοποίησης της εκμετάλλευσης.

Την ίδια στιγμή, το «ξεδιάλεγμα» των υποψήφιων εργαζομένων θα γίνεται μέσω της χρήσης νέων τεχνολογιών με ψηφιακό «σκανάρισμα», ενώ αντιστοίχως θα γίνεται και το «ξεσκαρτάρισμα» όταν η βαθμολογία που συγκεντρώνει ψηφιακά ο εργαζόμενος πέσει κάτω από το όριο που έχει θεσπίσει ο αλγόριθμος και επομένως η εργοδοσία θα προχωρά στην απόλυσή του...

Επιπλέον, μέσω αλγορίθμου ο βούρδουλας της εργοδοσίας έρχεται πλέον και τεχνολογικά πάνω από το κεφάλι του εργαζόμενου, με αποστολή αυτόματων μηνυμάτων όταν καταγράφεται καθυστέρηση ή μείωση της ταχύτητας της εργασίας, ο έλεγχος κι η εργαλειοποίηση ακόμα και του διαλείμματος, ενώ την ίδια στιγμή απελευθερώνεται η χρήση GPS για ακόμα πιο αποτελεσματικό για τα συμφέροντα της εργοδοσίας, από ό,τι μέχρι σήμερα, εντοπισμό των εργαζόμενων οδηγών, καθώς και η χρήση αισθητήρων που μετρούν τον χρόνο που κάνει ένας εργαζόμενος για να φέρει εις πέρας μια εργασία.

Η αλγοριθμική διαχείριση συνιστά «τομή» στα εργαλεία εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Μέσω του ψηφιακού ελέγχου επιτρέπει στους εργοδότες να αυξάνουν την πίεση και την εντατικοποίηση της εργασίας κάτω από το άγρυπνο τεχνολογικό «μάτι του Μεγάλου Αδερφού», ενώ με δήθεν «επιστημονικό» μανδύα επιχειρεί να νομιμοποιήσει το καθεστώς της εργασιακής γαλέρας, σμπαραλιάζοντας τον σταθερό εργάσιμο χρόνο και καθιερώνοντας και με τη «βούλα του νόμου» την ευελιξία που χτυπάει «κόκκινο» και τα ωράρια - λάστιχο, στρώνοντας πρόσφορο το έδαφος για αντεργατικούς νόμους - τερατουργήματα, όπως είναι το 13ωρο δουλειάς που έφερε η κυβέρνηση της ΝΔ στη χώρα μας, προκειμένου να διασφαλιστεί και να αυγατίσει το επιχειρηματικό κέρδος.

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για τη γενίκευση αλγοριθμικών μεθόδων με ενσωματωμένα τα κριτήρια κερδοφορίας της εργοδοσίας και την προώθηση της «με τη βούλα» επιβολής τους. Αλλωστε, δεν αποτελούν εντελώς καινούριο «φρούτο», αλλά αντίθετα έρχεται ως απόρροια των προαπαιτούμενων των εκθέσεων Ντράγκι και Λέτα, που θέτουν τις «ψηφιακές δεξιότητες» και τη «χρήση νέων τεχνολογιών στον χώρο εργασίας».

Φυσικά, η αλγοριθμική διαχείριση ήδη εφαρμόζεται σε χώρους δουλειάς, με πρώτους μάλιστα τις ψηφιακές πλατφόρμες και τους εργαζόμενους στα delivery. Ενδεικτικό της σαπίλας της πραγματικότητας που διαμορφώνει η καπιταλιστική ΕΕ στους χώρους δουλειάς με τη χρήση αλγοριθμικής διαχείρισης, είναι ότι η έκθεση αυτούς ακριβώς τους εργαζόμενους κατατάσσει στους «αυτοαπασχολούμενους», για να απαλλάσσεται με αυτόν τον τρόπο η εργοδοσία από την υποχρέωση καταβολής ασφαλιστικών εισφορών, δώρων, αδειών κ.λπ.

Για να περάσουν βεβαίως αυτοί οι κρίσιμοι σχεδιασμοί για τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, δεν λείπει κι ο ανάλογος «φερετζές». Πρώτα απ' όλα, η έκθεση επικαλείται τον καταγέλαστο ισχυρισμό της ΕΕ ότι οι αλγόριθμοι αυξάνουν την παραγωγικότητα... για να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος. Μιλάμε για το πλέον κακόγουστο αστείο, αφού η πείρα δείχνει ότι στο έδαφος του καπιταλισμού, που τα πάντα γίνονται με κριτήριο το κέρδος των λίγων, οποιαδήποτε αξιοποίηση της τεχνολογίας και των εργαλείων της γίνεται με αυτόν τον γνώμονα, εις βάρος των πολλών, εις βάρος του λαού και των εργαζομένων. Το ίδιο ισχύει κι εδώ, αφού η χρήση αλγορίθμων στην εργασία δεν αυξάνει την παραγωγικότητα για να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος, αλλά για να συμπιεστεί περισσότερη εργασία σε λιγότερο χρόνο, με την εντατικοποίηση να αγγίζει «ταβάνι» και με ένα νέο μπαράζ εργατικών δυστυχημάτων στους χώρους δουλειάς να είναι μπροστά...

Παράλληλα η έκθεση χρησιμοποιεί ως «περιτύλιγμα» στο αντεργατικό έκτρωμα δήθεν «δικλίδες ασφαλείας για τους εργαζόμενους», κάνοντας λόγο για «διαφάνεια» και «προστασία των προσωπικών δεδομένων και εργασιακών δικαιωμάτων».

Οπως είναι λοιπόν ευκόλως αντιληπτό, οποιαδήποτε υποτιθέμενη τροποποίηση, σύσταση, ή δέσμευση περί δικλίδων ασφαλείας των εργαζομένων, περί ρύθμισης των συστημάτων αλγορίθμου και «ανθρώπινης εποπτείας» στη λογισμική χρήση και περί «διαφάνειας των αλγορίθμων» δεν είναι παρά φύκια για μεταξωτές κορδέλες, αφού επί της ουσίας στόχος του κεφαλαίου παραμένει η μείωση του εργατικού κόστους και η μεγιστοποίηση του κέρδους μέσω της αυτοματοποιημένης λήψης αποφάσεων.

Οσο για τις αναφορές στην έκθεση περί «ενημέρωσης» και «εξήγησης» στον εργαζόμενο, η αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα είναι μία: Ο ίδιος ο εργαζόμενος δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ελέγξει τον αλγόριθμο, επομένως ακόμα κι αν ο ίδιος «λάβει γνώση» πώς λειτουργεί, αυτό δεν σημαίνει πως παύει να είναι θύμα της εκμετάλλευσης που επιβάλλεται μέσω αυτού. Γιατί τα συστήματα αλγοριθμικής διαχείρισης σε καμία περίπτωση δεν είναι ούτε «αντικειμενικά» ούτε «ουδέτερα» και δεν προσφέρουν καμία «διαφάνεια», καθώς συμπυκνώνουν κι εμπεριέχουν τις παραμέτρους που θέτει η καπιταλιστική εργοδοσία για ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.

Επιπλέον, η «ανθρώπινη εποπτεία» που «συστήνεται» στην έκθεση, δεν αποτελεί παρά «μανδύα» για να κρυφτεί ο ίδιος ο χαρακτήρας της αλγοριθμικής διαχείρισης, όπου ο υποτιθέμενος «ανθρώπινος έλεγχος» ευθυγραμμίζεται πλήρως με τους στόχους της καπιταλιστικής κερδοφορίας, χωρίς καμία πραγματική δυνατότητα αμφισβήτησης εκ μέρους των εργαζομένων των αλγοριθμικών αποφάσεων, ενώ η «διαβούλευση» που προτείνεται στην έκθεση, δεν κατοχυρώνει ουσιαστικά κανένα δικαίωμα παρέμβασης στα συνδικάτα, «χτυπώντας» με τον τρόπο αυτό τη συλλογική δράση και τη συλλογική διεκδίκηση στους χώρους δουλειάς.

Μάλιστα μόνο θυμηδία προκαλεί ο ισχυρισμός της έκθεσης ότι θα... απαγορεύονται απευθείας με αλγοριθμικές αποφάσεις οι προσλήψεις, ο προγραμματισμός του εργάσιμου προγράμματος (ωράρια και βάρδιες), η παρακολούθηση των εργαζομένων, ο καθορισμός της πληρωμής και η απόλυση. Καθώς ακόμα κι αν μεσολαβεί ανθρώπινη εποπτεία, τα δεδομένα για να δρομολογηθούν όλα τα παραπάνω θα καθορίζονται από τα δεδομένα και τους αλγορίθμους με βάση τα κριτήρια της εργοδοσίας.

Τέλος, όσον αφορά τη «σύσταση» περί απαγορευμένων πρακτικών για «προστασία των προσωπικών δεδομένων», π.χ. επεξεργασία βιομετρικών, ψυχολογικών ή νευρολογικών δεδομένων, παρακολούθηση της ιδιωτικής επικοινωνίας και συλλογή προσωπικών δεδομένων (π.χ. μέσω εργοδοτικών εφαρμογών στο κινητό τηλέφωνο), αποτελεί τουλάχιστον πρόκληση. Κι αυτό γιατί την ώρα που το κεφάλαιο έχει στα χέρια του όλα τα διαθέσιμα μέσα τεχνολογίας που του επιτρέπουν τον απόλυτο έλεγχο και φακέλωμα του εργαζόμενου, ο ισχυρισμός ότι δεν θα τα χρησιμοποιήσει για να τινάξει την μπάνκα των κερδών του στον αέρα, ξεπερνάει και την επιστημονική φαντασία.

Την εκτρωματική έκθεση για την «αλγοριθμική διαχείριση» στον χώρο εργασίας υπερψήφισαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ενώ Ελληνική Λύση, Πλεύση Ελευθερίας και Νίκη δήλωσαν αποχή βρίσκοντας προφανώς και «θετικά».

Σε αντίθεση με τα αστικά κόμματα, το ΚΚΕ καταψήφισε την κατάπτυστη πρόταση, αναδεικνύοντας τον πραγματικό χαρακτήρα της «αλγοριθμικής διαχείρισης» ως εργαλείου για την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, που χρησιμοποιείται από τους επιχειρηματικούς ομίλους για την αυτοματοποιημένη επιτήρηση, την αύξηση της εντατικοποίησης και τη μείωση του εργατικού κόστους, με στόχο τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας τους, με τις όποιες «δικλίδες ασφαλείας» να είναι απλά προσχηματικές.

Η πραγματική προστασία των εργαζομένων δεν έρχεται μέσα από «ρυθμίσεις» των αλγορίθμων, αλλά μέσα από τη συλλογική οργάνωση και τη διεκδίκηση μόνιμης και σταθερής δουλειάς με σύγχρονα δικαιώματα, κόντρα στις κατευθύνσεις της ΕΕ για την «ψηφιακή μετάβαση».

Η οργάνωση στα ταξικά σωματεία και ο κοινός αγώνας αποτελούν μονόδρομο για τους εργαζόμενους, μπροστά στη διεκδίκηση για μείωση του εργάσιμου χρόνου, για αυξήσεις στους μισθούς και προστασία της υγείας τους, μπροστά στη διεκδίκηση για αξιοποίηση της τεχνολογικής προόδου προς όφελος των λαϊκών αναγκών και όχι για να πλουτίζουν μια χούφτα παράσιτα, στέλνοντας μαζικά και ξεκάθαρα το μήνυμα πως η εργατική τάξη θα στήσει ανάχωμα σε οποιαδήποτε προσπάθεια ενσωμάτωσης των ευρωενωσιακών οδηγιών σε «εγχώριους» αντεργατικούς νόμους, που όσο και να τους ντύνουν με το φαντεζί περιτύλιγμα των «νέων τεχνολογιών» και «καινοτομιών», αυτοί αναβλύζουν την μπόχα εργασιακού μεσαίωνα..

2025 The Associated Press. All

Ο αναθεωρημένος Κανονισμός της ΚΑΠ μεταξύ άλλων προβλέπει:

- Τη γενίκευση της «δορυφορικής παρακολούθησης» που αντικαθιστά τους φυσικούς ελέγχους, πρακτική που έχει ήδη οδηγήσει σε άδικους αποκλεισμούς παραγωγών από τις ενισχύσεις, ενώ ταυτόχρονα ευνοεί την κατάχρηση των ενισχύσεων από επιτήδειους, με σκάνδαλα σαν αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ να ξεφυτρώνουν.

- Τη θέσπιση των πληρωμών κρίσης, που όχι μόνο δεν καλύπτει την ουσιαστική αποζημίωση αλλά προωθεί την ιδιωτική ασφάλιση και θέτει αυστηρά πλαφόν, που αφήνουν τους παραγωγούς ακάλυπτους. Ο Κανονισμός δεν ανταποκρίνεται ούτε στο ελάχιστο στα δίκαια αιτήματα της αγροτιάς για μείωση του κόστους παραγωγής και διασφάλιση εγγυημένων τιμών για τα προϊόντα, καθώς σε ολόκληρο το κείμενο καθίσταται σαφές ότι οι επιδοτήσεις, οι ρυθμίσεις και οι κανονισμοί τους ευνοούν τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, σε βάρος του βιοπαλαιστή αγρότη.

Οσο για τις «ρήτρες ασφάλειας» στη συμφωνία ΕΕ - Mercosur, που υπερψηφίστηκαν κι αυτές, αν και όπως ήταν αναμενόμενο έγινε προσπάθεια να παρουσιαστούν από τους Ευρωενωσιακούς ως «σανίδα σωτηρίας» για τους βιοπαλαιστές αγρότες, προκειμένου να κάμψουν τον δίκαιο ξεσηκωμό τους, εντούτοις βγάζει μάτι ότι δεν έχουν καμία σχέση με την προστασία των μικρομεσαίων αγροτοπαραγωγών (βλ. «Ριζοσπάστη» 20 - 21 Δεκέμβρη).

Αντιθέτως, λειτουργούν άψογα ως διαπραγματευτικό εργαλείο για τα εξαγωγικά μονοπώλια της ΕΕ και ως «δικλίδες ασφαλείας» για κράτη - μέλη της ΕΕ που αντιδρούν στη συμφωνία, για την προστασία των εγχώριων μονοπωλίων τους, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με τα αντίστοιχα μονοπώλια της Mercosur. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα της Ιταλίας, με τον υπουργό Γεωργίας να δηλώνει στη συνεδρίαση των υπουργών Γεωργίας της ΕΕ με τους Ευρωπαίους αρμόδιους επιτρόπους ότι η Ιταλία θα υπογράψει μόνο «αν λάβουν επίσημο χαρακτήρα οι αναγκαίες εγγυήσεις»...

Η καταλήστευση σε βάρος της φτωχής αγροτιάς θα συνεχιστεί, ανεξαρτήτως του τροποποιητικού κανονισμού που εισάγει τις δήθεν «ρήτρες προστασίας» του ατομικού παραγωγού, αφού στην ουσία του επιβεβαιώνει και στηρίζει την ίδια τη φύση και τα παρελκόμενα της διμερούς εμπορικής συμφωνίας, έχοντας στον πυρήνα του την εισαγωγή φτηνών προϊόντων για να εξασφαλίζουν φτηνές πρώτες ύλες οι βιομήχανοι.

Καθόλου τυχαίες δεν είναι άλλωστε οι πρόσφατες εξαγγελίες της προέδρου της Κομισιόν για πρόωρη εκταμίευση κονδυλίων ύψους 45 δισ. ευρώ, ως «τυράκι» προκειμένου να καμφθούν οι αντιδράσεις αφενός των βιοπαλαιστών αγροτών, αφετέρου αυτές αστικών κρατών που αφορούν την προστασία δικών τους επιχειρηματικών ομίλων.

Τρανταχτό παράδειγμα ο κανονισμός περί «παροχής κινήτρων για επενδύσεις στον τομέα της άμυνας στον προϋπολογισμό της ΕΕ για την υλοποίηση του σχεδίου ReArm Europe», που υπερψηφίστηκε. Θέτει ως στόχο την ενίσχυση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων της πολεμικής βιομηχανίας, προκειμένου η ΕΕ να καταστεί «ανταγωνιστική» σε σχέση με Κίνα και Ρωσία. Προβλέπει επιτάχυνση της πολεμικής προετοιμασίας, μεταφέροντας χρηματοδοτικά κονδύλια από εργαλεία όπως το «Horizon Europe» και το Ταμείο Ανάκαμψης προς την πολεμική προετοιμασία, με κύριο άξονα την ενσωμάτωση και αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών στην πολεμική βιομηχανία και την ανάπτυξη εφαρμογών «διπλής χρήσης» για πολεμικούς σκοπούς.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η έκθεση για την «Ευρωπαϊκή Αμυντική Ετοιμότητα με ορίζοντα το 2030 - Εκτίμηση των αναγκών», η οποία επίσης «πέρασε» στην ίδια Ολομέλεια, βάζοντας ως χρονικό deadline το 2030.

Μεταξύ άλλων η έκθεση:

- Ταΐζει με το ένα χέρι πακτωλούς ζεστού χρήματος τα κοράκια της ευρωπαϊκής πολεμικής βιομηχανίας και με το άλλο αρπάζει από τους εργαζόμενους και τους λαούς, μέσω των εθνικών προϋπολογισμών.

- Λειτουργεί ως «κράχτης» ιδιωτικών επενδύσεων στον τομέα της «άμυνας», παρέχοντας εγγυήσεις σε καπιταλιστικές επενδύσεις και παράλληλα προβλέποντας κατάργηση της «γραφειοκρατίας», για να «τρέξει» η παραγωγή όπλων made in Europe με γοργούς ρυθμούς.

- Για να «πιάσει» η ΕΕ τους πολεμοκάπηλους στόχους της ετοιμάζεται να δημιουργήσει ένα ταμείο «InvestEU», προκειμένου να καλύψει το ρίσκο των καπιταλιστών που επενδύουν στην «άμυνα» με χρήμα προερχόμενο από τη φορολεηλασία των εργαζομένων αλλά και την αρπαγή, μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, αποταμιεύσεων του λαού και των αποθεματικών των συνταξιοδοτικών ταμείων.

- Καλεί τα κράτη - μέλη της ΕΕ να αυξήσουν τις στρατιωτικές δαπάνες τους, ενισχύοντας συγχρόνως τις κοινές «αμυντικές» δαπάνες σε ποσοστό τουλάχιστον 40%.

Η έκθεση πρωτοβουλίας για τη «στρατιωτική κινητικότητα», που υπερψηφίστηκε κι αυτή, βάζοντας μπροστά το πρόσχημα της επιθετικότητας της Ρωσίας, θέτει στο επίκεντρο την ικανότητα ταχείας μεταφοράς πολεμικού υλικού και στρατευμάτων κυρίως προς ανατολάς, προβλέποντας άρση κανονιστικών εμποδίων και καταρτίζοντας στοχευμένο σχέδιο πολεμικής προετοιμασίας σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ.

Ζητά τη μείωση του χρόνου σε τρεις μέρες για τις μονάδες ταχείας αντίδρασης σε «ειρηνικές περιόδους» και σε 24 ώρες σε «καταστάσεις κρίσης», όπως βαφτίζουν τον πόλεμο οι ιμπεριαλιστές.

Επιπλέον προβλέπεται η μετατροπή υποδομών (γέφυρες, σιδηροδρομικά δίκτυα, αεροδρόμια) σε «διπλής χρήσης» και μέσω της ενσωμάτωσης νέων τεχνολογιών προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για τους πολεμικούς σκοπούς, με τα νέα «Τέμπη» να καραδοκούν. Οι μεγάλοι κερδισμένοι θα είναι τα μονοπώλια της πολεμικής βιομηχανίας και τα ανάδοχα μεγαθήρια των Κατασκευών και των Υποδομών, που θα δουν τον τζίρο τους να εκτινάσσεται από την «ανάπτυξη» και διαχείριση των έργων.

Η δημιουργία της «Σέγκεν Στρατιωτικής Κινητικότητας» μέσω 4 διαδρόμων μεταφοράς στρατευμάτων και πολεμικού υλικού (βόρειου, ανατολικού, κεντρικού νότιου και κεντρικού βόρειου), με κύριο μέτωπο τα ανατολικά, έρχεται να μπλέξει στη δίνη των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και τη χώρα μας, η οποία εμπίπτει στον κεντρικό νότιο διάδρομο. Επιχειρείται να μετατραπεί - με τις ευλογίες της κυβέρνησης της ΝΔ και των λοιπών αστικών κομμάτων, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της εγχώριας αστικής τάξης - σε ξέφραγο αμπέλι μεταφοράς ΝΑΤΟικών και ευρωπαϊκών στρατευμάτων και όπλων, αξιοποιώντας τα λιμάνια και τα σιδηροδρομικά δίκτυα της χώρας και καθιστώντας τον λαό μας στόχο αντιποίνων ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Ακου κι αυτό...

• Στην έκθεση για την «Ευρωπαϊκή Αμυντική Ετοιμότητα με ορίζοντα το 2030 - Εκτίμηση των αναγκών», ως βασικό μέλημα των Ευρωενωσιακών εμφανίζεται η επανεκπαίδευση εργατικού δυναμικού προκειμένου να στελεχώσει την πολεμική βιομηχανία.
• Οι ιμπεριαλιστές δεν «κρύβουν λόγια», λέγοντας πως η θωράκιση της αστικής εξουσίας στο εσωτερικό αποτελεί προϋπόθεση για τις πολεμικές περιπέτειες στο εξωτερικό. Αυτό ακριβώς φανερώνει η ακριβής διατύπωση ότι «η εσωτερική πολιτική σταθερότητα αποτελεί προϋπόθεση για την αξιοπιστία της στρατιωτικής ισχύος» και ότι «χωρίς την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και στη δημοκρατία, η συνολική ασφάλεια και συνοχή της ΕΕ θα παραμείνει εύθραυστη»...
• Στο κείμενο για τη Στρατιωτική Κινητικότητα γίνεται ξεκάθαρα λόγος για «παροχή κινήτρων» ώστε να βρεθούν εργαζόμενοι που θα πάνε να δουλέψουν στα έργα στρατιωτικής κινητικότητας, για να εξυπηρετούνται οι ανάγκες των ιμπεριαλιστικών σφαγείων!
• Το ίδιο κείμενο προβλέπει τη «βελτίωση και άριστη λειτουργία του συστήματος ERTMS», σε πλήρη τεχνολογική εναρμόνιση με τις ανάγκες της στρατιωτικής κινητικότητας, προκειμένου αυτό να εγκατασταθεί στο οδικό δίκτυο μέχρι το 2050. Πρόκειται για το ίδιο εκείνο σύστημα ασφαλείας των μεταφορών που καρκινοβατεί στις σιδηροδρομικές μεταφορές σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ, με μόνο το 14% του δικτύου της ΕΕ να καλύπτεται από αυτό, οδηγώντας σε προδιαγεγραμμένα εγκλήματα όπως αυτό των Τεμπών. Αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι οι ασφαλείς μεταφορές για τον λαό θυσιάζονται καθημερινά στον βωμό του κόστους - οφέλους, όμως μπαίνουν πρώτη προτεραιότητα όταν πρόκειται για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών...